creece

Last up date
28.03.2016

Τι πιο ωραίο είναι

 

Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρα του τις ξέρες... Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...

Του Βάιου Φασούλα

 

email9c
dove2
Banner-vaios

Πρόσφυγες του χτες και του σήμερα στα άγρια νύχια της δύσης

 

(Την αφορμή για το αφιέρωμα που ακολουθεί την πήραμε από ένα άλλο αφιέρωμα φίλου, με αναφορά τους δικούς μας πρόσφυγες προς το τέλος του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα, όπου εμπεριστατωμένα παρουσιάζει ο Μίμης Οικονόμου στο χρονολόγιό του: https://www.facebook.com/oikmimis?fref=nf).

Πρόκειται για πραγματικές, ζωντανές, ανεξίτηλες ιστορίες του 20ου αιώνα, που συνδέουν με αίσχος και ντροπή τον 21ο. Μια ντροπή που μπορούσε και έπρεπε να μην είχε συμβεί, αν το ανύπαρκτο -και αν όχι- κομματικό κράτος, τις είχε περάσει στα σχολειά όλων των βαθμίδων. Ίσως, σήμερα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, δε θα ξαναζούσαμε το δράμα αυτών των ανθρώπων, δεν θα υπήρχε μια «σύγχρονη» προσφυγομεταναστευτική επανάληψη, που οι άγριοι ευρωάτλαντες απλόχερα μας προσφέρουν.

Δε θα τρίζανε τα δόντια των μικρών παιδιών από πόνο, εγκατάλειψη και οδύνη που ζούνε στα αφιλόξενα λασποχώραφα του ευρωπαϊκού καντονιού· δε θα ακούγαμε τις κραυγές των γυναικών· δε θα αντικρίζαμε τα γυαλωμένα από πόνο και οργή μάτια τους κι ούτε θα τρίζανε τα κόκαλα των δικών μας ανθρώπων που χάθηκαν σε εκείνη την καταχνιά! Μια καταχνιά αφύσικη, που όχι μόνο ορφάνεψαν την Ελλάδα και γέμισαν με ορφανά παιδιά αγωνιστών της λευτεριάς τα ορφανοτροφεία της Φρειδερίκης, αλλά την τεμάχισαν και την πούλησαν στις διάσπαρτες Ηπείρους του Πλανήτη.

Αν λοιπόν οι νεοέλληνες φρόντιζαν την ιστορία τους να την μεταλαμπαδεύσουν πανελλαδικά, θα είχε ξεπεράσει ΚΑΙ τα σύνορα της και οι σημερινοί ασχημάνθρωποι ευρω-παίοι δε θα επέτρεπαν το δράμα αυτών των ανθρώπων να παίρνει συνεχώς απάνθρωπες, κτηνώδεις διαστάσεις.

Και αλίμονο! Δεν καταλαβαίνουν, οι δύστυχοι, ξεπεσμένοι του βορρά και αποδομητές του δυτικού πολιτισμού, όπως τον ονομάζουν, ότι το δράμα αυτών των ανθρώπων, κάποια στιγμή ευχόμαστε να τελειώσει· και να τελειώσει ειρηνικά· θα αφήσει όμως πάνω στη στεγνή και ψυχρή συμπεριφορά τους το ανεξίτηλο μελάνι της σημερινής ντροπής του 21ου αιώνα όπου το αθώο αίμα των προσφυγομεταναστών ΚΑΙ εξ αιτίας τους χύνεται.

Και επειδή δεν καταλαβαίνουν από λόγια, θα επαναλάβουμε αυτά που πρόσφατα μηνύσαμε με μια μικρή αλλαγή.

Εεεε! Εσείς εκεί πέρα! Εσείς,οι πέρα του ατλαντικού και οι δώθε του βορρά Ανοίξτε τα σύνορα να περάσει ο κόσμος.

Αυτός ο κόσμος που καταδικάσατε και τους οδηγείτε στους δρόμους της προσφυγιάς. Μην τους αναγκάζετε! Μην τους προκαλείτε.

Και προπάντων μην τους οπλίζετε με εργαλεία ξυλουργικά..

 

Ε.Ε. Ελλάδα, Τρίκαλα,  Μάρτιος 15 2016  pelasgos@fasoulas.de Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.    www.fasoulas.de