creece

Last up date
21.10.2007

Τι πιο ωραίο είναι

 

Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρα του τις ξέρες... Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...

Του Βάιου Φασούλα

 

email9c

Θέλει η άνοιξη αγάπη…

 

Καλημέρα χελιδόνια,
για χαρά σας αετοί
και σ’ εσάς ω, περιβόλια
π’ ομορφαίνετε τη γη

Λιώσαν όλα πια τα χιόνια,
άνθισαν και τα κλαριά
κι η ζωή ξαναγεννιέται
κι όλους μας χαμογελά

Ω εσείς, θνητοί ανθρώποι
νιώσετε για μια φορά,
της ανοίξεως το θάμα,
πάρτε το στην αγκαλιά   

θέλει η άνοιξη αγάπη,
των ανθρώπων ζεστασιά
για να ακουστούν και πάλι
τα γλυκόλαλα πουλιά

Γερμανία 08.02.2002 Β.Φ.

 

Για τα παιδιά σας,
για τα εγγόνια σας,
για τους γονείς σας,
για τους φίλους σας,
για τους έρωτές σας,
μα ποιο πολύ απ’ όλα για τη ζωή

  

dove2
Banner-vaios

Στα πρώτα εφτά φθινόπωρα του 21ου αιώνα!!

Τελευταίο φθινοπωρινό αφιέρωμα στον 20ο αιώνα

Κάποια στιγμή θα βρεθούμε όλοι μαζί…! - Στον ρου μιας νέας Αυτοκρατορίας!

Γράφει ο Πολίτης Βάιος Φασούλας

Φ

τάνουμε πια στο τελευταίο τρίμηνο του 20ου αιώνα και της 2ης χιλιετίας μ.Χ. Ένα τρίμηνο με φθινόπωρο και χειμώνα. Ένα τρίμηνο που αφήνει πίσω του πολλά προβλήματα και μπροστά του διαγράφει ακόμα περισσότερα. Σήμερα, άλλοι βλέπουν την εξέλιξη τής ζωής θετικά, άλλοι αρνητικά και ο όγκος των ποικιλόμορφων προβλημάτων της έχει μεταβληθεί σε μια παρακαταθήκη, ασήκωτη στο βάρος της, πλατιά στην έκταση και άμορφη και που πρέπει να μεταφερθεί στο νέο αιώνα και στη νέα χιλιετία. Στο μέλλον. Ένα μέλλον με δυο προδιαγραφές, με δυο κατηγορίες: η μια τής «προόδου», της «ευημερίας» και της «ειρήνης» για τα οποία υπόσχεται ο «κοσμοπολιτισμός» της Δύσης, κοινώς «παγκοσμιοποίηση» και υποστηρίζει η θετική πλευρά. Η άλλη, του μέλλοντος, που δεν αποδέχεται ούτε τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, ούτε αυτό που συχνά ακούγεται από κάποιους της θετικής πλευράς… «ε, τι να κάνουμε, δε μπορούμε να αλλάξουμε τον ρου των πραγμάτων…» και παρουσιάζεται σε μεγάλο βαθμό ως τάση διεθνιστική και πολύ περισσότερο δεν αποδέχεται την τρέχουσα εξέλιξη ως πεπρωμένο.

Η εποχή του σήμερα έχει να παρουσιάσει πολλά πράγματα: πολλά άσχημα, (τα κακώς κείμενα) και ελάχιστα καλά, για τα οποία γίνεται προσπάθεια να τα πάρουν πίσω εκείνοι που τα θεωρούν δικά τους, οι… κοσμοπολίτες. Εμείς θα αναφερθούμε στα κ α κ ώ ς  κ ε ί μ ε ν α χωρίς να παραγνωρίζουμε τα καλά, προκειμένου να τα προφυλάξουμε ως καλά και ελάχιστα και να τα μεταφέρουμε με κάθε τρόπο στο νέο αιώνα.

Χωρίς να είμαστε ιστορικοί αναλυτές, απ’ όσα γνωρίζουμε, τολμούμε να αγγίξουμε σαν αγαπητικιά την ιστορία και να την ψηλαφίσουμε στα χέρια μας. Καίει! Και το κάψιμο φέρνει στ’ αφτιά μας το τρίξιμο των Ιερών Οστών των Ελλήνων. Είναι μια από τις πιο σπουδαίες παρακαταθήκες που έχουμε κληρονομήσει και είναι χρέος μας να την προστατέψουμε και να μη δεχτούμε οποιοδήποτε καρκίνωμα, που αλλοιώνει και εξαφανίζει, από όπου και από οποιονδήποτε προέρχεται. Κι αυτός είναι ένας απ’ τους σημαντικούς λόγους αυτής της αναφοράς.

Ένας άλλος λόγος εξίσου σημαντικός είναι και η διεθνής κατάσταση, όπως αυτή παρουσιάζεται τούτο το τελευταίο φθινοπώρι με όλα τα παράγωγά του: Στη μια του όψη και εντελώς ξεκάθαρα βλέπουμε: τη «νέα εποχή» ή «παγκοσμιοποίηση». Την «ελεύθερη» αγορά ή κοινωνικοοικονομικό Χ ά ο ς. Τις μειονότητες που αλλού συρρικνώνονται, δεινοπαθούν και αργά λιγοστεύουν και άλλού παρουσιάζουν πληθυσμιακούς όγκους, που απαιτούν, διεκδικούν και κλονίζουν. Τους προπαρασκευαστικούς ιερούς πολέμους και εθνικούς, που ετοιμάζουν τον τρίτο και τελευταίο (που ήδη έχει ξεκινήσει) και την επικράτηση μιας Αμερικάνικης Αυτοκρατορίας στον κόσμο. Τη Δημοκρατία: σύμβολο, όραμα και εξοντωτικό εργαλείο στα χέρια όλων των… μεγάλων κυβερνητών της Δύσης ενάντια προς τους λαούς. Και την πάρα Δημοκρατία (παράγωγο της Δημοκρατίας) παραμορφωμένη σαν γκαστρωμένη μπράσκα (θηλυκό βατράχι) εγκλωβισμένη σε απροσπέλαστο βάλτο και δηλητηριασμένη, διαθέσιμη για την οικονομικοκοινωνική, εθνική, παραδοσιακή και πολιτιστική εξόντωση των λαών. Τα δε χαρακτηριστικά των στόχων της είναι: η εκφύλιση των ανθρώπινων ιδανικών και αξιών και η εκφύλιση Ηπείρων και Διεθνών Οργανισμών. Οι αναμοχλεύσεις στις σχέσεις μεταξύ των λαών, π.χ. Ελλάδα, Αλβανία, Σκόπια, Τουρκία. Οι μόνιμοι πόλεμοι στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, Μέση Ανατολή, Ανατολική και Βόρεια Ευρώπη, Βαλκάνια και αλλού. Η διαφθορά στους κρατικούς μηχανισμούς και στους πολιτικούς. Η υποβάθμιση και εγκατάλειψη των καθηκόντων τους χάρη στην ιδιοτέλεια, που εδράζεται σε προγραμματισμένες υποχωρήσεις και υποταγές τις οποίες δέχονται με διάθεση και ικανοποίηση. Η διαφθορά και τα διαπλεκόμενα, η αναξιοπιστία και η αδιαφάνεια κ.α., αποτελούν μέρος των διαστάσεων των πολυπολιτισμικών κοινωνιών και ένας πολυδιάστατος «δημοκρατικός» βερμπαλισμός τα σκεπάζει όλα.

Στην άλλη όψη βλέπουμε ως αντιπαράθεση την αδύναμη αντίδραση του διεθνισμού, αποτελούμενη από αριστερές, δημοκρατικές και οικολογικές δυνάμεις, να παλεύουν σθεναρά την καινούρια Τάξη Πραγμάτων. Αναφέραμε, «αδύναμη αντίδραση του Διεθνισμού» κι αυτό γιατί λείπουν απ’ την «ατζέντα» τα «σοσιαλιστικά» κόμματα τύπου, Πα.Σο.Κ., της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, των εργατικών της Αγγλίας, των δημοκρατικών της Αμερικής κ.α. Και όχι μόνο δε συμμετέχουν, αλλά αυτά ακριβώς τα κόμματα είναι οι «πρωτομάστοροι» και «αρχιτέκτονες», οι δημιουργοί και υπεύθυνοι της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Να φτάσουμε και στα πιο φρέσκα: Μετά το Σιάλτ (Η.Π.Α.) πέρυσι, έχουμε τα γεγονότα στη Μελβούρνη με την κινητοποίηση-διαδήλωση ενάντια στην «παγκοσμιοποίηση» και αυτό το φθινοπώρι περιμένουμε και της Πράγας, που άρχισαν κιόλας να παίρνουν μέτρα «προστατευτικά»-κατασταλτικά = φασιστικά για την αντιμετώπισή της. Την «κρίση» του πετρελαίου, που βάζει τη σφραγίδα για ακόμα πιο στεγνή λιτότητα και μεγάλες εξελίξεις, τις γνωστές «παρεξηγήσεις» και εκβιασμούς του 1990 των Αμερικάνων προς το Ιράκ, την πτώση του Ευρώ και αντίστοιχα την άνοδο του δολαρίου.

Όλα αυτά και άλλα ακόμα, που αποτελούν το παλιό και πρόσφατο παρελθόν, χαρακτηρίζουν με τα πιο μελανά σημάδια το παρών, τα οποία με αριθμητική ακρίβεια και διογκωμένα θα κατευθυνθούν και θα απορροφηθούν από το μέλλον. Η ανεργία βρήκε το δρόμο της, τα ναρκωτικά ζουν την έξαρσή τους, (πρόσφατα η «έκσταση» δέχτηκε τεχνολογικές ή επιστημονικές έρευνες κάνοντας το «θαύμα» της: πέρα από το ότι είναι το πιο προσιτό, φτηνό και εύκολο στην αγορά, τώρα κάποιοι ανήθικοι εγκληματίες «ενίσχυσαν» το χάπι «έκσταση» έτσι που να μπορεί να πεθάνει έναν νέο σε λίγα λεπτά της ώρας). Το έγκλημα, οργανωμένο ή μη ξαπλώνεται ανεξέλεγκτο και ατιμώρητο και ο ρατσισμός δείχνει ολοφάνερα τις δικές του ξέχωρες διαστάσεις. Τα ανθρώπινα δικαιώματα ως πολυχρησιμοποιημένα τραπουλόχαρτα παίζονται και εμπαίζονται με θεατρίνικους κομπασμούς και διεθνή καταισχύνη όσο ποτέ (Κυπριακό, Κουρδικό, Τσετσενία, Βαλκάνια κλπ), ενώ, όπως είπαμε, οι μειονότητες βρίσκονται στο στόχαστρο των ληστρικών πολιτικών διαθέσεων-επιδρομών (Τουρκία, Θράκη, Αλβανία, Σκόπια, Βουλγαρία κλπ) καθώς και σε άλλες περιοχές του πλανήτη.

Το μεταναστευτικό κύμα αναζητά ψωμί και ήλιο. Οι λαθρομετανάστες πληρώνουν ακριβά τη φυγή τους για χώρες της… επαγγελίας σε δολάρια, όμως θα τους βρούμε σε κάποιες ακτές πνιγμένους, σε κάποια ψυγεία κατεψυγμένους, σε κάποια συρματοπλέγματα ηλεκροπληγμένους καθώς και αθώα παιδάκια με αποτέλεσμα να παίρνουν πάλι τη φυγή διωγμένοι και άδειοι, άμοιροι και τρισάθλιοι. Η γυναίκα παραμένει σε μειονεκτική θέση. Εγκλωβισμένη στα δίχτυα τής ανεργίας, υποβαθμισμένη και κάτω από την επιρροή όλων των μορφών τής εκμετάλλευσης. Το οικολογικό σύστημα ακροβατεί στα τεντωμένα σχοινιά των πυρηνικών εξάρσεων και στις ποταπές «λύσεις» που προτείνουν οι ...μεγάλοι για αφοπλισμούς!!! Οι Διεθνείς Οργανισμοί έχουν δείξει από καιρό το πρόσωπό τους παίζοντας  Α ν τ ι δ η μ ο κ ρ α τ ι κ ο ύ ς ρόλους κρατώντας τους λαούς σε μεσαιωνικά σκοτάδια και σε «μοντέρνα» κοινωνικά περιθώρια. Τα θρησκευτικά δόγματα πρωτοστατούν με «αρχηγό» τον καθολικισμό και πρωταγωνιστή τον αρτηριοσκληρωμένο Πάπα Ιωάννη τον Β`, που μονοπωλεί τον καθολικισμό και τους καθολικούς ως μοναδικούς χριστιανούς, ενώ η Ορθοδοξία υφίσταται τον καμουφλαρισμένο από «εκσυγχρονισμό» διωγμό στον τόπο της και στην Ευρώπη. Τα κόμματα όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων έχουν υποστεί απώλειες προβάλλοντας άγνωστες πολιτικές ως προς το χαρακτήρα και φυσιογνωμία τους και άλλα πολλά.

 

Τελευταίο φθινοπωρινό αφιέρωμα στον 20ο αιώνα!

Ξεφυλλίζοντας τα φθινοπωρινά φύλλα (2)

Μ

ε την ως τώρα περιγραφή μας, με άλλα λόγια θα λέγαμε ότι, πρόκειται για μια απρόσωπη μηχανή, που αναμοχλεύει, που αλλοιώνει, διαλύει και σκοτώνει το ανθρώπινο στοιχειό και καταστρέφει τον πλανήτη. Μια μηχανή που κατασκευάζει στο διάστημα σταθμό, που θα δέχεται …γήινους επισκέπτες!!! Μια μηχανή, λένε, που θα μας οδηγήσει στην πρόοδο…στο μέλλον! Αυτή η μηχανή, για την οποία γίνεται μεγάλος λόγος, είναι η νέα Αυτοκρατορία της Αμερικής, η οποία προβάλλεται ως «παγκοσμιοποίηση» στον «κοσμοπολιτισμό» της Δύσης. Και τη δύναμη αυτής της αμερικάνικης μηχανής δεν την αποτελεί μόνο το δολάριο και η υπεροχή τους ανά τον κόσμο, αλλά και οι εξανδραποδισμένοι ή κρετινισμένοι απ’ την έλξη του μερκαντιλισμού, της ιδιοτέλειας και της υποταγής, της καριέρας και της δόξας, ηγέτες της Δύσης.

Προσπάθεια τής αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μεταξύ άλλων ήταν και η επικράτηση της αμερικάνικης πανσπερμίας σε μορφή προπαγάνδας, ύλης και της επιβολής τρόπου ζωής, με στόχο τη   δ ή ω σ η και την επικράτειά της. Ο εξανδραποδισμός ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, ιδιαίτερα χριστιανοδημοκρατικών και ο εκφαυλισμός όπου και αλλοίωσε την κουλτούρα των Ευρωπαίων, τους οποίους είδαμε πέρυσι στον «πόλεμο» στη Βαλκανική χερσόνησο, αποτελεί ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά. Και άλλα πολλά σφετερίστηκαν οι Η.Π.Α. σε βάρος της Ευρώπης και γενικότερα της ανθρωπότητας και πρέπει να ομολογήσουμε ότι το πέτυχαν. Εκείνο που ακόμα δεν πέτυχαν είναι να εξομαλύνουν τους λαούς προς τον εθισμό, έτσι ώστε να μπορούν οι λαοί να δέχονται ανάλγητα και αδιαμαρτύρητα ό,τι τους προσφέρουν. Κι αυτό το βλέπουμε στις εξωτερικές πολιτικές των κρατών της Δύσης, που έχουν ταχτεί στην ολοκλήρωση των «ιδεών» της Αμερικής σε βάρος των δικών τους λαών και συμφερόντων.

Σ’ ότι αφορά τη Χώρα μας, ως Έθνος και ως Λαός, χάρη σε εμπόρους πολιτικούς, βρίσκεται (πάντα βρίσκονταν) στο στόχαστρο των εξωτερικών ληστρικών επιδρομών σε θέματα όχι μόνο εθνικά, (μειονοτήτων, κυριαρχίας, ανεξαρτησίας, διαφορών γειτονίας κλπ.) αλλά και σε θέματα εσωτερικής πολιτικής, όσο από αυτή εξαρτιόνται ΟΛΑ! Η πολιτική συμπεριφορά ενός κράτους προς τα έξω, εξαρτιέται από την πολιτική συμπεριφορά που διαθέτει στον εσωτερικό της χώρο.

Δεν είναι λίγοι οι Έλληνες πολιτικοί (ίσως οι περισσότεροι) που υπηρετούν τυφλά τα ξένα συμφέροντα (ιδικά αυτή την εποχή) και από δραγάτες τού λαού, που όφειλαν να είναι και κάθε φορά το υπόσχονται, έχουν μεταβληθεί σε υποκριτές και ψεύτες, σε θερμοί υπηρέτες, αλαζόνες και υπερόπτες. Ζούμε μια…κοσμοπολίτικη δημοκρατική δικτατορία ενός πολυποίκιλου- πολυταξικού- προλεταριάτου ή αν προτιμάτε ενός καθεστωτικού συστήματος, μοντέρνου από κάθε άποψη, που με τη σκόνη της τα σκεπάζει όλα και καθιστά αδύναμο για διεκδικήσεις το «σύγχρονο προλεταριάτο».

Χαρακτηριστικά των χαρακτηριστικών στο κοινωνικό σύμπλεγμα που ζούμε αποτελούν, η αδιαφορία των πολιτών για τα γίγνεσθαι της Χώρας του και τα δικά του. Το βόλεμα όσο περισσότερο γίνεται, με αποτέλεσμα το όλο και πλατύτερο βάλτωμα της κοινωνικής σήψης, της εθνικής ψύξης και πάγωμα ή αλλοίωση της λαϊκής νοημοσύνης. Του περιορισμού τής προβολής και ακτινοβολίας τής Ελλάδας (ιστορικά, πολιτιστικά... Ευρωπαϊκό Μουσείο χωρίς την ελληνική παρουσία…!) δηλητηριασμός στις ρίζες της, περιορισμός ή αφαίρεσης των ιδιαιτεροτήτων της και η άγνωστη ως τώρα σε μεγέθη παρότρυνση και επιδίωξη  προσανατολισμού προς το χρηματιστήριο.

Οι κυβερνήσεις τής Ελλάδας, από το Μεγάλο Σηκωμό και μετά, δεν ήταν κυβερνήσεις που υπηρετούσαν το λαό και εξυπηρετούσαν τα συμφέροντά του. Ήταν κυβερνήσεις ανδράποδα και μαριονέτες, που περνώντας μέσα από διάφορες ιδιοτελείς διακυμάνσεις και υποκλίσεις με στόχο τις φιλοδοξίες (πάντα της πετύχαιναν) τη μια προς τον έναν, την άλλη προς τον άλλον φεουδάρχη ή μονάρχη ή ιμπεριαλιστή ή … κοσμοπολίτη ευρωπαίο) με τα μωρά καμώματά τους επέβαλαν την αρνητική πορεία τής Χώρας μας σε τροχιά αποπροσανατολιστική και ανθελληνική από κάθε άποψη.

Δεν είναι διαφορετική η σημερινή κυβέρνηση, μάλιστα και χωρίς ενδοιασμούς θα λέγαμε, ίσως η χειρότερη, φτάνει να σκεφτούμε ότι εξακολουθεί να αυτοαποκαλείται «σοσιαλιστική» και να εξαπατά τις ελπίδες και τα οράματα του λαού που την ψήφισε. Σε ό,τι αφορά την εξωτερική της πολιτική μ’ έναν «παράδοξο» τρόπο, έχει παγιδευτεί στα νύχια των Αμερικανών και σ’ ότι αφορά την εσωτερική της πολιτική, έχει επίσης παγιδευτεί στα …εκσυγχρονιστικά δίχτυα του κ. Κ. Σημίτη.

Έχουμε τη γνώμη ή μάλλον πιστεύουμε ακράδαντα ότι, και ως Πρόεδρος του Πα.Σο.Κ. και ως Πρωθυπουργός της Χώρας, δεν ήταν ο καλλίτερος που διάλεξαν οι Έλληνες. Απ’ τη στιγμή που ο…εθνάρχης κ. Σημίτης βρέθηκε στο πολιτικό και κομματικό προσκήνιο έχοντας στο πέτο του το «σοσιαλισμό» και στην αμερικάνικη ατζέντα τον «εκσυγχρονισμό», όφειλαν οι αγωνιστές και οι πραγματικοί σοσιαλιστές του Κινήματος να τον εμποδίσουν και να τον απομονώσουν. Δε θα πάθαινε το Πα.Σο.Κ. τίποτε αν έμενε μια τετραετία χωρίς εξουσία. Όμως η ιδιοτέλεια που προέκυψε απ’ τα διάφορα βολέματα, αλλοίωσε την πλειοψηφία του κινήματος μετατρέποντας το ίδιο το Πα.Σο.Κ. σε κόμμα ξένο απ’ την ιδεολογικοπολιτική του φυσιογνωμία. Έτσι από την πίτα των ευθυνών, ιδιαίτερα στα καθαυτού εθνικά θέματα, ο κ. Σημίτης, δικαιούται ένα μεγάλο κομμάτι, όπως δικαιούται και η πλειοψηφία του το Πα.Σο.Κ. που συμμάχησε και δέχτηκε τα πάντα.

Επίσης πρέπει να πούμε ότι και η Αξιωματική Αντιπολίτευση (Ν.Δ.) δεν είναι η καλλίτερη. Απ’ την ίδια πίτα δικαιούται κι αυτή ένα κομμάτι. Ίσως το μεγαλύτερο. Θα μπορούσε να διαδραματίσει το ρόλο της σε άλλα μήκη και κύματα…Νέα Δημοκρατία σημαίνει κάτι καινούργιο… κάτι που δεν έκανε, πέρα από την εσωτερική της φαγωμάρα (ακόμα κι αυτή τη στιγμή) και από το να ασκεί αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση. Κομμάτι ευθυνών αναλογεί και στα κόμματα της Αριστεράς, ανεξάρτητα αν σε κάποιες πολιτικές επιλογές τους δικαιώνονται. Παρακάτω θα αναφερθούμε και γι’ αυτά. Προς το παρών θα επισημάνουμε τούτο και στην επισήμανση θα συμπεριλάβουμε και το Πα.Σο.Κ. με τον Πρόεδρό του και τη Ν.Δ. με το δικό της Πρόεδρο. 

Ο Χίτλερ την «επιτυχία» του την όφειλε, μεταξύ άλλων και στα εξής χαρακτηριστικά: Στα κόκκινα χρώματα και σύμβολα, στο ανάμεικτο με σοσιαλισμό όνομα του κόμματος (εθνικοσοσιαλιστικό), στην ανεργία και τη φτώχεια, τις αποδιοργανωμένες δυνάμεις της αριστεράς, που στις 24.03.1933 του ’δωσε 441 ψήφους έναντι 94 και θριαμβευτικά τους είπε «και τώρα δε σας χρειάζομαι άλλο πια. Επίσης στην προπαγάνδα υπέρ μιας «Άριας φυλής» ανά τον κόσμο, στη φανερή και κρυφή υποστήριξη των Άγγλων, στο εβραϊκό κεφάλαιο και βεβαίως, όπως άλλωστε γράφει ο ίδιος στο βιβλίο του «Ο Αγών μου», σε κάθε χώρα θα έβρισκε και τα ανάλογα καθάρματα, τα οποία αφού θα χρησιμοποιούσε, στη συνέχεια θα τα εκτελούσε σαν προδότες των πατρίδων τους, όπως και έγινε …!

 

Τελευταίο φθινοπωρινό αφιέρωμα στον 20ο αιώνα!

Αρχαίο πνεύμα αθάνατο…!  (3)

Α

ς αναλύσει και ας ερμηνεύσει κανείς όπως νομίζει, φτάνει να τα αντιπαραθέσει στα σημερινά δρώμενα και στους νέους Χίτλερ, τους εξοπλισμένους με «δημοκρατία», «ειρήνη» και…κοσμοπολιτισμό. Εδώ που φτάσαμε, αν και οι δείκτες δείχνουν δώδεκα παρά ένα, εκείνο που μένει είναι να απευθυνθούμε προς κάθε υγιή πολίτη, να επισημάνουμε, να καταγγείλουμε και να προειδοποιήσουμε με τούτα τα λόγια:

Ε, εσείς εκεί πέρα στην Ελλάδα. Μην κάνετε πως ζείτε στον κόσμο των άστρων ή των κωφών ή των ηλιθίων. Ζείτε σ’ έναν δικό σας κόσμο που δημιουργήσατε σε βάρος του Δικού μας Κόσμου. Όμως κάποια στιγμή θα βρεθούμε όλοι μαζί, αφού θα έχουμε ζήσει στη ματαιότητα. Ως τότε ας πούμε λίγα πράγματα, μ’ εσάς τους «οραματιστές» του «νέου κόσμου» και υπηρέτες της «νέας εποχής». Εσείς, οι σημερινοί, που λέτε ότι είστε Έλληνες και κυβερνάτε την πατρίδα μας, μαζί και βουλευτές με αναστήματα, αρχηγοί των κομμάτων με ιδέες, διοικητές, διευθυντές και άρχοντες, εσείς που λέτε ότι φυλάτε τον τόπο και υπερασπίζεστε τα ιδανικά, τις αξίες του λαού και της φυλής μας, όσοι από σας γίνεστε σκιές και εμπαίζετε το λαό μας, ακούστε. Ακούστε και ξυπνάτε ή πάψτε να είστε Έλληνες. Η Ελληνικότητά σας, η οποία αντιπαρατίθεται αρνητικά και παθητικά στα κακώς κείμενα των ημερών μας, μάς επιβάλει να είμαστε καχύποπτοι και να μη σας έχουμε εμπιστοσύνη, να νιώθουμε κουρασμένοι και απογοητευμένοι.

Να σκεφτόμαστε την πατρίδα μας από τις Χρυσές Εποχές της ως τα σήμερα και να παρελαύνουν μπρος στα μάτια μας το Φως και η Σοφία, οι Μούσες και οι θεοί, η Δημοκρατία και η ΕΛΛΑΔΑ και να αστράφτουν πέρα ως πέρα. Να, αυτές τις μέρες η Ολυμπιάδα στη μακρινή Αυστραλία το επιβεβαιώνει: Αρχαίο πνεύμα αθάνατο, ακούστηκε στην ελληνική γλώσσα σε όλη την οικουμένη! Αυτή ήταν άλλωστε η Όμορφη και Ουμανιστική Ελληνική Ιστορία, που καταγράφτηκε στα δεφτέρια των χιλιετηρίδων και της ανθρωπότητας. Από κει και μετά για την Ελλάδα αρχίζει ένας Γολγοθάς, που διέγραψε την άλλη όψη της ιστορίας της και φτάνει ως τις μέρες μας. Γι’ αυτή την ιστορία θα μιλήσουμε. Και πρέπει να μιλήσουμε για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε, τι θέλουμε και πού πάμε. Και ο Ρήγας, όταν καλούσε τον υπόδουλο ελληνισμό στο σηκωμό, του έλεγε ότι οφείλει να γνωρίζει: «τι έχασε, τι έχει, τι του πρέπει». Και, δυστυχώς, η σημερινή εποχή και οι εξελίξεις προσφέρονται όσο ποτέ. Μια εποχή, που αποτελεί αντίγραφο της τελευταίας αυτοκρατορίας του Τρίτου Ράιχ. Αντίγραφο που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα εισιτήριο…

Ξεκινώντας απ’ τη σύστασή της ακόμα ως ελληνικό κράτος (με όσα έχουν καταγραφεί και έχουμε στα χέρια μας) κατά το πέρασμα του 20ου αιώνα έχουμε να δούμε σημεία και τέρατα: ξενοκίνητες κυβερνήσεις, δολιοφθορές και δολοφονίες, θρησκευτικοί αφορισμοί, σκοταδισμοί και πισωγυρίσματα και βαθιές μαχαιριές στα στήθη τής Ελλάδας.

Ως γεωγραφική ύπαρξη στον πλανήτη, για όλες τις περιπέτειές της, που τώρα ολοκληρώνονται σε βάρος της, ποτέ δεν έφταιξε η ίδια, αλλά οι διάφοροι κατά καιρούς ξενόδουλοι γραικύλοι, που δυστυχώς, αρκετοί μεταμφιεσμένοι δημοκρατικά και πατριωτικά φτάνουν στις μέρες μας.

Αυτά μας λέει η ιστορία, αυτά διαλάλησαν όλοι οι οραματιστές, πατριώτες και αγωνιστές πριν από το 1821ακόμα και η αέναη μήτρα της Ελλάδας συνέχισε να γεννά πατριώτες, όπου με το αίμα τους γράψανε σελίδες στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στους Βαλκανικούς πολέμους και καταστροφή της Μικρά-Ασίας, μέχρι που φτάσαμε στο Αλβανικό Έπος του 1940, ολοκληρώνοντας έτσι τον κύκλο της Νεώτερης Ιστορίας της Ελλάδας, με το αποκορύφωμα της Εθνικής Αντίστασης, 1941-1944, (Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος) που τιμά την Ελλάδα και κάνει ΟΛΟΥΣ τους Έλληνες περήφανους.

Όλα αυτά δεν αναγράφονται αναλυτικά στη Νεώτερη Ιστορία της Ελλάδας, δε τη διδάσκονται τα σκολοπαίδια μας, παρά κουτσουρεμένη και αλλαγμένη, όπως ήταν και είναι η επιθυμία των «μεγάλων». Όμως ανενόχλητα εισχωρούν στο ελληνικό πολιτικό παζάρι δυτικά σενάρια, που αφορούν τον πολιτισμό, τις ρίζες και τις αξίες μας. Παρεμπιπτόντως παραθέτουμε ένα, πολυχρησιμοποιημένο από εμάς απόσπασμα:

«Ο Ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό θα πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες…να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή την νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των Η.Π.Α.… Χένρι Κίσινγκερ».

Τα μελανότερα σημεία της ιστορίας μας γράφτηκαν στη διάρκεια του Β` Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο λαός μας, απορροφημένος στο καθήκον τού αγώνα του, για ελευθερία, ανεξαρτησία, δημοκρατία και εμπιστευόμενος στις συμμαχικές δυνάμεις έγραφε τις δικές του σελίδες στην Εθνική Αντίσταση, την ίδια στιγμή γίνονταν και τα μεγάλα παζάρια.

Να πουλιούνται οι αγώνες και το αίμα του σε παζαρέματα και υποχωρήσεις και απ’ τους καλλίτερους χαρτοπαίχτες ή μιάσματα των εποχών, να παίζεται η «αυτοδιάθεση των λαών» (διακήρυξη της Καζαμπλάνκας απ’ τους τρεις «μεγάλους», Τσόρτσιλ, Ρούσβελτ, Στάλιν) για τα μοιράσματα των λαών, για τη δημιουργία παθών και μίσους, για το χώρισμα των λαών σε κομουνιστές και φασίστες, για τη δημιουργία φατριών και νομενκλατούρων, για την εφαρμογή (πριν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ακόμα) της «δικτατορίας του προλεταριάτου» και την κατάλυση της Δημοκρατίας στην τότε Σοβιετική Ένωση από τον Στάλιν σε βάρος του θαυμάσιου και αγωνιστή Ρώσικου λαού και για τους εμφυλίους σπαραγμούς, σα το δικός μας.

Να ζούμε απανωτές τις προδοσίες του αιώνα, που μίκραιναν την Ελλάδα, που την αφόπλισαν και τη συσκότισαν απ’ τη Δημοκρατία και το φως της, που την αιμάτωσαν και την τραυμάτισαν βαριά οι αρπαχτερές ύαινες της Δύσης, κοινώς «σύμμαχοι» ή «φίλοι»: Ρώσοι, Γάλλοι, Γερμανοί, Άγγλοι, άλλοι διάφοροι ευρωπαίοι και Αμερικάνοι συν και ορισμένων γειτόνων μας, που οι «φίλοι» μας φρόντισαν να τους κάνουν εχθρούς μας, όσο εμείς με την ανάπηρη διπλωματία στην εξωτερική πολιτική, δε καταφέραμε να τους κάνουμε φίλους μας. Και όλα αυτά έγιναν χάρη στη διακήρυξη της Καζαμπλάνκας και από χέρια ελληνικά οπλισμένα από χέρια ξένων, σ’ ότι αφορά τον εμφύλιο και τα μετέπειτα δεινά μας .

Έτσι μέσα απ’ την ανθρώπων αμαρτία και κατάρα, φτάσαμε στις μέρες μας με μια οδυνηρή διαπίστωση: Καμία χώρα σε όλο τον κόσμο δεν έχει τέτοια ιστορία, δεν έχει τόσους εχθρούς, δεν παρουσιάζει τέτοια πολυπλοκότητα και τέτοια μεγέθη ταλαιπωριών, περιπετειών, δυστυχιών και κουρεμάτων όσο η Ελλάδα. Και παρόλα αυτά, χάρη στο λαό και στα ιδεώδες της, πάντα νικούσε.

Μετά τον εμφύλιο σπαραγμό, 1945-1949, ακολούθησαν διαδοχικές δικτατορίες και πραξικοπήματα, φτάσαμε στις αλλαγές αφεντικών μέσω γραικύλων…η τελευταία έγινε από τον ένα ιμπεριαλιστή στον άλλο (από τους Άγγλους στους Αμερικάνους) όπου και παραμένουμε πισθάγκωνα δεμένοι. Όλα αυτά και άλλα πολλά τα δεχτήκαμε ως «επιούσιο άρτο» και με ζητωκραυγές, υποδηλώνοντας έτσι την πλήρη υποταγή μας στους άρπαγες της δύσης, στις απάνθρωπες επιδρομές και στα συμφέροντά τους.

Γι’ αυτό αγαπάμε την Ελλάδα! Και δεν είμαστε ούτε εθνικιστές και πολύ περισσότερο δεν είμαστε σοβινιστές. Είμαστε διεθνιστές, αγαπούμε τους λαούς (εξού και η αναφορά μας) και το δείξαμε σε όλη την οικουμένη και σε όλους τους αιώνες. Και αυτό που ενστικτωδώς διδαχτήκαμε το οφείλουμε στην πατρίδα μας. Γι’ αυτό την αγαπάμε, γι’ αυτό την πονάμε και τη λατρεύουμε πιότερο από οποιοδήποτε Θεό, «οργανισμό», «σύμμαχο», «φίλο», ελληνικό κόμμα, Έλληνα κυβερνήτη, «εθνάρχη» ή κομματάρχη. Γιατί η Ελλάδα είμαστε Εμείς και γιατί η Ελλάδα δε μας πλήγωσε ποτέ!

 

Τελευταίο φθινοπωρινό αφιέρωμα στον 20ο αιώνα!

Η Ελλάδα στη δεκαετία του 40 και οι ήρωές της! (4)

Ν

α γιατί ξεκινήσαμε με λόγια ωμά… έτσι μιλούσε και ο Ρήγας και ο Μακρυγιάννης και άλλοι σοφοί Έλληνες Πατριώτες και έτσι μίλησαν μυριάδες αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, τους οποίους η στημένη και κάλπικη ιστορία άφησε στο περιθώριο και στην ανυπαρξία. Και ήταν φωνές που δε θα πάψουν ποτέ να ακούγονται και να θυμίζουν…

«Είμαστ’ εμείς, φυντάνια τότε που είδαμε από κοντά και αυτούς που σπέρναν τη φωτιά. / Και αυτούς που την τάιζαν, που την αγόραζαν και την πουλούσαν κι αυτούς που την τρώγανε / Κι ήταν τότε που ο χάρος είχε κουραστεί, είχε νικηθεί κι είχε νοιαστεί να φύγει / Καθώς οι πολλές σκιές απ’ τις γερμένες αγχόνες χαράκωναν τη γη και του σήκωναν την τρίχα / Και οι απόηχοι κρότων και κραυγών ηχούσαν ζωντανοί και τα ουράνια στοιχειά είχαν φαρμακωθεί… / Και να φεγγρίζουν στ’ άστραμμα οι ματιές των μισοπεθαμένων/ Και αυτών που είχαν κρεμαστεί να μένουν γυαλωμένες   / με μια γυαλάδα που άφησε του χάρου το σπαθί / απ’ την οικτρή του ήττα, που είχε νικηθεί. /   Κι ήταν χάρος ανθρώπινος, μεταμφιεσμένος με μαύρα ράσα του τόπου μας και ξένα  /   Μύριες οι σκιές που έπεφταν και αμαύρωναν τη γη Κι ήταν σκιές λεύτερων, που κείτονταν νεκροί.  /   Καθώς στα γύρα μνήματα και στους πολλούς σταυρούς μας, / κάμποσοι μισοζώντανοι με φόβο και προφύλαξη είχανε μαζωχτεί / και αυτοί να φυλαχτούν,  να ξεκρεμάσουν και τους νιους  / και τις ψυχές να φλάξουνε που ’χαν ξεσηκωθεί… /  Κι εκεί, όπως η σελήνη έχυνε μια γαλατένια λάμψη και φέγγριζαν τα πτώματα σαν πέτρες ξεπλυμένες. /  Έμοιαζε, ω ναι έμοιαζε σαν ποταμιά που μόλις είχε σβήσει /  του χείμαρρου τη λύσσα, άσπονδη και σφοδρή  /  που όσο και αν ούρλιαξε, πέτρες μεγάλες και μικρές / δεν μπόρεσε να σύρει και μείνανε εκεί.  / Και κει, σαν πέτρες μοναχά και καταριζωμένα, στέκονταν τα κορμιά,  / άλλα που ήταν γέρικα και άλλα που ήταν νια  / Εκεί, άγρια και ακατάπαυστα έσκουζε κι ο αγέρας… / Τι κόλαση, Θεέ μου, που ήτανε αυτός ο χαλασμός!  Κι είμαστ’ εμείς παιδιά ακόμα αμούστακα και άλλα πιο μικρά,  / άλλα που δεν προλάβανε γάλα να βυζάξουν, τ’ άμοιρα, / ούτε μια καταπιά…/  Είμαστ’ εμείς που έλαχε να περιμαζώξουμε ψυχές απ’ τις ψυχές μας, κορμιά απ’ τα κορμιά μας, καρδιές που ’χαν ματώματα και ήταν της καρδιάς μας, / μετά από την ταραχή που έφερνε αφόρητη αντράλα  / Κι ήμασταν παιδιά, όταν αντικρίσαμε το πιο μεγάλο δρεπάνι του χάρου να ζωγραφίζει στους δρόμους, στις πλατείες κι απάνω στις φουσκωμένες κοιλιές των παιδιών / την κακιά κι αχόρταγη θεά της πείνας και να σέρνει μαζί και την άλλη της αρρώστιας, / και την άλλη της απόγνωσης και την άλλη της τρέλας…» (Απόσπασμα απ’ το ποίημα «Είμαστ’ εμείς» Αφιερωμένο στη μνήμη όλων των αγωνιστών του αιώνα.)

Γι’ αυτό όσοι απ’ τους παραπάνω που κρατούν θέσεις κλειδιά της Ελληνικής Κοινωνίας, της Ζωής και της Ιστορίας τής Ελλάδας, δε σέβονται τις Αξίες και τα Ιερά μας και δεν υπηρετούν τα ελληνικά συμφέροντα, τους αξίζει ο χαρακτηρισμός του ανθέλληνα. Κι εσύ λαέ, θυμήσου. Όταν το Χρέος στο ζητούσε το ξεπλήρωνες με οποιοδήποτε κόστος, αυταπάρνηση και θυσία και έχεις δείξει περίτρανα το μέγεθος τού αναστήματός σου. Μέχρι οι εχθροί σε αναγνώρισαν και είπαν: «οι ήρωες πολεμούν σαν τους Έλληνες…»

Τώρα σε μάθανε να είσαι πρόχειρος και αδιάφορος, βολικός και αυτάρκης. Έτσι σε θέλουν. Ωστόσο δεν είσαι ανεύθυνος όσο νομίζεις κι αυτά που διδάσκεσαι είναι πέρα από τα χαρακτηριστικά σου. Ως λαός δεν ήμασταν ποτέ υπέρ οποιασδήποτε μορφής βίας. Εμείς τη βία τη ζήσαμε και έχει μείνει ανεξίτηλη στο πετσί μας. Δεν έχει εχθρό ο Έλληνας τον Έλληνα, (κι ας μας έ σ υ ρ α ν στον εμφύλιο, μισήσαμε και φάγαμε ο ένας τον άλλον) αλλά ούτε και κανέναν άλλο λαό ή πρόσωπο έχουμε εχθρό. Εχθροί μας είναι οι αντικοινωνικές πολιτικές, καλυμμένες με «κοσμοπολίτικο» μανδύα και …σοσιαλισμό και αυτές πρέπει να εμποδίσουμε Άκουσε λοιπόν και τοποθετήσου. Είναι υπόθεσή σου, διότι πρόκειται για τη δύναμη τού νου και την ευθύνη, την οποία αρπάζουν από τα χέρια σου. Όσο είναι καιρός αμύνσου.

Σήμερα δε θα επισημάνουμε μόνο, όπως συνήθως, αλλά θα καταγγείλουμε (άλλωστε οι καταγγελίες σχηματίζονται από μόνες τους) και θα κάνουμε προγνωστικές δηλώσεις. Όσο ο ελληνικός ορίζοντας παραμένει γκρίζος και σκούρος και οι διαβεβαιώσεις τής κυβέρνησης δίνουν και παίρνουν ότι, όλα πάνε καλά και προχωρούμε στην πρόοδο ανάμεσα με τους ισχυρούς τής Δύσης, τόσο οι ανησυχίες μας, αργά μα σταθερά, υλοποιούνται. Επί πλέον αποτελούν έναν ακόμα λόγο και αφορμή αυτής της φθινοπωρινής αναφοράς. Πρόκειται για την «παγκοσμιοποίηση» της οποίας πρόσφατα ξανά είδαμε το πρόσωπό της στη Μελβούρνη της Αυστραλίας καθώς και για την Ε.Ε., την οποία παρακολουθούμε μέσα από το κέντρο τής καρδιά της, πώς ενεργοποιείτε στα σημερινά δρώμενα και ποια η κοινωνικοπολιτική συμπεριφορά της, ιδιαίτερα στο χώρο της.

Έχουμε λοιπόν αναφερθεί και θα αναφερθούμε όσες φορές και αν χρειαστεί για την «παγκοσμιοποίηση» μέχρι την ανατροπή της ή την εγκαθίδρυσή της. Θεωρούμε ότι αυτό που πάει να γίνει θα είναι μια καθολική καταστροφή από κάθε άποψη. Στο θέμα μας λοιπόν, όσο ακόμα δεν ήρθε η στιγμή που κάποτε θα βρεθούμε όλοι μαζί, αφού θα έχουμε ζήση τη ματαιότητα, θα συμπεριλάβουμε και την «παγκοσμιοποίηση» την οποία, κατά την ταπεινή γνώμη μας, θα έπρεπε να λέγεται «Αμερικανική Αυτοκρατορία».

Μένουμε στον ελληνικό χώρο και λέμε: Ποιος δεν γνωρίζει τι σημαίνει «παγκοσμιοποίηση;» Πιστεύουμε ότι, εκτός από μερικούς κοντόφθαλμους, πουλημένους και εξανδραποδισμένους πολιτικούς τής Δύσης, ο απλός κόσμος στο σύνολό του έχει πλήρη άγνοια. Για την πλειοψηφία των λαών υπάρχουν οι κοντόφθαλμες και αγορασμένες απ’ τον αμερικάνικο «θεό» κυβερνήσεις, που μαθαίνουν στους λαούς τους να πιπιλίζουν τα «καλά» και τα «υπέρ» της «Αμερικανοποίησης» και οι μειοψηφίες, που αγωνίζονται για την ανατροπή της. Αν εξετάσουμε πιο βαθιά τις μειοψηφίες και τις πλειοψηφίες, θα διαπιστώσουμε καθαρά ότι ο συσχετισμός δεν είναι αυτός που δείχνει, αλλά ο αντίθετος. Απλά ο κόσμος φοβάται, ναι φοβάται και σήμερα, ίσως όσο ποτέ, να εκφράσει τη γνώμη του ελεύθερα. Οι…δημοκρατικές κυβερνήσεις με τα μέτρα καταστολής και βίας, που διαθέτουν και εφαρμόζουν, μετατρέπουν τη δύναμη της αντίστασης σε μηδενική.

Έτσι έχουμε το φαινόμενο αυτών που φωνάζουν και τάσσονται κατά να είναι μειοψηφία και κατά συνέπεια να διώκονται, να χτυπιούνται, να φυλακίζονται, να τους χαρακτηρίζουν βλάκες ή καθυστερημένους, σαμποταριστές και γκρουπούσκουλα, που δεν αφήνουν να πάει η ζωή στην…πρόοδο και μερικές φορές μαρξιστές και να μην τους χαμπαρίζει κανένας. (Παρεμπιπτόντως σημειώνουμε ότι, την «παγκοσμιοποίηση» δεν την θέλουν ούτε οι νεοναζί! ενώ «παραδόξως», αν και δεν είμαστε μαρξιστές, η φιλοσοφία του Μαρξ σε πολλά πράγματα επιβεβαιώνεται περίτρανα.)

Τα χαρακτηριστικά αυτής, της υπό ραγδαίας εξέλιξης μεγάλης «αγοράς», διακρίνονται σε όλους τους κοινωνικοπολιτικούς, οικονομικούς και γεωγραφικούς, στους στρατηγικούς και πολιτιστικούς ορίζοντες, όπως και σε κάθε Διεθνή Οργανισμό, ΝΑΤΟ. Ο.Η.Ε. κλπ.

 

Τελευταίο φθινοπωρινό αφιέρωμα στον 20ο αιώνα!

«Παγκοσμιοποίηση» με μεταμφιεσμένα σε παραδείσους αδιέξοδα (5)

Δ

ιεθνής ιμπεριαλισμός και καπιταλισμός αποτελούν τις δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Νομίσματος που τα τελευταία χρόνια έχει πάρει την κατρακύλα, την οποία μάταια προσπαθούν να ομαλοποιήσουν. Στις στρωματοποιημένες πολιτείες του κόσμου απ’ τις ληστρικές επιδρομές του μεγάλου κεφαλαίου, η πορεία του χρεοκοπημένου συστήματος, του οποίου με ποικιλόμορφα καμουφλάζ προσπαθούν να καλύψουν και να επιβραδύνουν τη δύση του, στην Παγκόσμια Ημερήσια Διάταξη τίθεται ακατόρθωτο και αφύσικο. Και είναι σίγουρο ότι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ ακόμα. Τα θύματα, που προξένησαν οι Αυτοκρατορίες σε όλη την ανθρωπότητα υπήρξαν πολλά και οι νεκροθάφτες και οι δήμιοι δεν μπορούν να συνεχίζουν το έργο τους και να μένουν ατιμώρητοι. Τα ικριώματα ήδη έχουν στηθεί από τα ίδια και βαμμένα χέρια τους και οι ίσκιοι που πέφτουν πάνω τους είναι ίσκιοι δικοί τους. Και η ζωή είναι τόσο όμορφη, η γη μας είναι τόσο όμορφη. Όμως τα δίποδα κτήνη ή τέρατα την έχουν τραυματίσει. 

  Τα καμουφλάζ (τονίζουμε τα Αμερικάνικα καμουφλάζ) παίρνουν διάφορες μορφές και ανάλογα για τη χώρα και λαό που προτίθενται να καταβροχθίσουν, μέσω συνεργατών τους τα επιβάλλουν. Οι Η.Π.Α. απ’ την συγκρότησή της ως μεγάλο κράτος-υπερδύναμη, ιδιαίτερα απ’ τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, όπως προαναφέραμε, η εξωτερική της πολιτική υπήρξε και εξακολουθεί να υπάρχει, πολιτική ιμπεριαλιστική ή αν θέλετε φασιστική με σκοπό την Αυτοκρατορία τους στον πλανήτη. Μια ματιά στον κόσμο φτάνει για να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές. Βέβαια δεν είναι η μοναδική που θέλει να κάνει κάτι τέτοιο. Θα είναι όμως η τελευταία για την ως τώρα ιστορία της ανθρωπότητας. Και είναι λογικό, αφού πέτυχε την κατάρρευση τής Σοβιετικής Ένωσης, πήρε «προαγωγή» ως πρώτος διεθνής «μπάτσος». Και την πέτυχε μέσα από τον «ψυχρό πόλεμο», την προπαγάνδα και την εξαγορά ηγετικών προσώπων. Δεν κατάφερε όμως να «γκρεμίσει» το σοσιαλισμό γιατί απλά, ο σοσιαλισμός, δεν πρόφτασε να αποκτήσει τη φυσιογνωμία του.

 (Εδώ ας μας επιτραπεί να επικαλεστούμε λίγα λόγια απ’ το βιβλίο τού αείμνηστο Κυριάκο Κυριακό «Ελληνική Εξωτερική Πολιτική», τιμώντας έτσι στο ελάχιστο την ανεκτίμητη προσφορά του στην υπόθεση του Αγώνα. Διαβάζουμε λοιπόν στη σελίδα 173: «Αυτό που αποκάλυψε η κατάρρευση της ΕΣΣΔ και του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού δεν είναι ούτε η αποτυχία του ούτε η καταδίκη του ως ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ συστήματος. Βεβαιώνεται και με τα όσα ανατριχιαστικά και απάνθρωπα συμβαίνουν σε όλον τον κόσμο, ότι ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ είναι σήμερα ΥΠΕΡΩΡΙΜΟΣ και αποτελεί ΤΗ ΜΟΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ…»)

 «Σοσιαλιστές» υπήρχαν, όπως υπάρχουν και σήμερα στην Ελλάδα και κυβερνούν. Και από το τότε σοσιαλιστικό στρατόπεδο, όπως το έλεγαν, για να μπορούν να το πολεμούν με τους πιο χειρότερους τρόπους, δεν έλειψαν και παραχαράκτες «σύντροφοι», τύπου Στάλιν, που συμμετείχαν στο μοίρασμα του κόσμου, που έκοψαν χώρες στα δυο (Γερμανία) και έσπειραν εμφυλίους (Ελλάδα) για τον οποίο ο κόσμος πλήρωσε ακριβά, η Ευρώπη πλήρωσε ακριβά για να φτάσουμε σήμερα στην εσχάτη των ποινών σε βάρος της ανθρωπότητας.

 Παρεμπιπτόντως σήμερα στην Αμερική διεξάγεται προεκλογικός αγώνας. Όπως είναι λογικό ο ένας κατηγορεί τον άλλον. Μάλιστα μάς έκαναν εντύπωση ορισμένες δηλώσεις Αμερικανών καλλιτεχνών. Είπαν ότι αν κερδίσουν οι ρεπουμπλικάνοι θα εγκαταλείψουν της Η.Π.Α. Αυτοί οι καλλιτέχνες, όταν πέρυσι οι «δημοκρατικοί» και «δημοκρατική» παρέα του Κλίντον επί 78 μέρες με βόμβες ισοπέδωναν τη Γιουγκοσλαβία γιατί δεν εγκατέλειπαν τις Η.Π.Α.;

Μετά τους Άγγλους οι Έλληνες «δέθηκαν» με τους Αμερικάνους με ένα δέσιμο που είναι πνιγμός. Κι αυτή τη σχέση ή αλλιώς «φιλία» δεν την έκανε ο λαός μας, αλλά ορισμένα ανδρείκελα και μαριονέτες που εξακολουθούν να υπάρχουν και στις μέρες μας. Με όσα συμβαίνουν σήμερα δεν βγήκε ένας Έλληνας πολιτικός να υψώσει ανάστημα και να πει μια κουβέντα. Από τότε ακόμα μέχρι σήμερα. Μόνο που σήμερα στα πλαίσια της «παγκοσμιοποίησης», της… ελεύθερης αγοράς και της μοντέρνας υποταγής στους Αμερικάνους, οι Έλληνες πολιτικοί πλήθαιναν και το μόνο που ακόμα δεν έκαναν είναι που δεν απόκτησαν Αμερικάνικη υπηκοότητα.

Βέβαια, θα αναρωτηθεί κανείς. Εδώ μεγάλες χώρες και δεν τολμούν να κάνουν βήμα, εμείς μια χούφτα, τι μπορούμε να κάνουμε. Οι μεγάλες χώρες της Ε.Ε., εκτός από τα χαώδης κοινωνικά προβλήματα δεν έχουν άλλα. Αυτά τα έχουμε κι εμείς. Δεν έχουν προβλήματα γειτονίας και αντιμετώπισης μεγάλων εξοπλισμών, όπως εμείς, παράδειγμα με την Τουρκία. Ωστόσο δεν προτιθέμεθα να υποδείξουμε ξεσηκωμούς και ανατροπές. Οι ανατροπές θα προκύψουν από κοινωνικές εκρήξεις μεγάλων μεγεθών και θα έρθουν απ’ τα ίδια τα πράγματα. Αλλά κάποια μέτρα πρέπει κι εμείς να πάρουμε από το να πιπιλίζουμε την καραμέλα και να λέμε «τι να κάνουμε». Ως απλοί πολίτες αυτής της Χώρας, όσο οι «εκλεχτοί» μας μάς παροτρύνουν σε μεταμφιεσμένα σε παραδείσους αδιέξοδα και δεν έχουν κότσια να ορθώσουν και να αρθρώσουν το ανάστημα και να πουν έστω μία αρνητική λέξη, θα πρέπει εμείς να αμυνθούμε.

Πριν κλείσουμε με την «παγκοσμιοποίηση» θα επισημάνουμε, για όσους δεν είδανε τα γεγονότα στη Μελβούρνη, με δυο λόγια, τα μέτρα καταστολής ή όπως αλλιώς λέγοντα αυτά, που χρησιμοποιούνται παντού και σε κάθε ευκαιρία δείχνοντας το πραγματικό τους πρόσωπο. Το πρόσωπο της πραγματικής και ωμής βίας, που θυμίζει Γκεστάπο, Ες Ες και Ε.Σ.Α.(ελληνική στρατιωτική αστυνομία -χούντα, 1967-1974.) Δε θα μπορούσαμε να μη σχολιάσουμε τα έκτροπα που συνέβησαν στη μακρινή χώρα του Ειρηνικού χωρίς να εκφράσουμε τη ντροπή μας για όλους εκείνους που υποστηρίζουν την Αμερικανοποίηση. Και όπως στο SEAT έτσι και στη Μελβούρνη, ανάμεσα στους διαδηλωτές και στους αστυνομικούς είδαμε και τα παρακάτω: Βία και ξύλο, συρματόπλεγμα τριών μέτρων ύψους και συλλήψεις κι αυτό γιατί να διαδηλώσουν ενάντια στην «παγκοσμιοποίηση» και γιατί να εμποδίσουν τους Συνέδρους να περάσουν στο χώρο του Συνεδρίου. Πολύ φοβούμαστε ότι κάποια στιγμή, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τα πλήθη των διαμαρτυριών, θα θεσπίσουν νόμους που θα απαγορεύουν κάθε διαδήλωση. Άλλωστε σε κάθε διαμαρτυρία οποιουδήποτε περιεχομένου, τα μέσα καταστολής αφήνουν τα…δημοκρατικά ίχνη τους.

Αν και τέτοιες «παρεμβάσεις» των αστυνομιών της Δύσης γίνονται για την «ασφάλεια» των πολιτών, εμείς βλέπουμε μια εικόνα και αφήνουμε μια κραυγή. Η εικόνα που αντικατοπτρίζει και επιβεβαιώνει τη «νέα εποχή» και τους δημιουργούς της, που τους αξίζει ένα μεγάλο αίσχος.

Τελευταίο φθινοπωρινό αφιέρωμα στον 20ο αιώνα!

«Πρώτα η Ευρώπη και μετά η Ελλάδα…!»   (6)

 

Δ

ε θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε με λίγα λόγια στην Ε.Ε., αλλά έχουμε πρόβλημα από πού θα αρχίσουμε και τι να πρωτοπούμε. Θυμίζουμε σχόλιό μας, στις αρχές του Ιούλη 2000, όπου είχαμε αναφερθεί σε μια άποψη του κ. Σημίτη: «η άποψη του κ. Σημίτη και γενικότερα των ηγετών της Δύσης για την πρόοδο που θα μας φέρει η «παγκοσμιοποίηση», είναι άποψη που, χωρίς ενδοιασμούς, την απορρίπτουμε κατηγορηματικά. Όπως απορρίπτουμε κι εκείνη που δήλωσε πρόσφατα στην Αθήνα, πρώτα η Ευρώπη και μετά Ελλάδα! Σίγουρα ο κ. Σημίτης ξέχασε να μας πει, πρώτα η Αμερική, μετά η Ευρώπη και μετά η Ελλάδα έτσι που, κατά την επιθυμία του, να χάσουμε τον ελληνισμό». Και στις 15 του ίδιου μήνα γράφαμε: «Αν δε μας ενδιέφερε η Ε.Ε. δεν θα συζητούσαμε και δε θα σπάζαμε το κεφάλι μας με επισημάνσεις στην Ήπειρο των κωφάλαλων. Άρα είμαστε ευρωπαίοι, θέλουμε μια υγιή Ευρώπη με ανθρώπινο πρόσωπο, αλλά  π ρ ώ τ α θέλουμε να κρατούμε στα χέρια μας και να έχουμε την Ελλάδα υγιή και δική μας. Τώρα με τα μεγάλα συνθήματα του Έλληνα Πρωθυπουργού, που λέει, «πρώτα η Ευρώπη και μετά η Ελλάδα!!!» τι να απαντήσουμε. Λέμε μόνο πως μένουμε Έλληνες και ακόμα δεν είμαστε άρρωστοι.

Λοιπόν, το «πρώτα η Ευρώπη και μετά η Ελλάδα» αυτό και μόνο δείχνει την ελληνικότητα του Έλληνα πρωθυπουργού και επί πλέον, όσα αναλύσαμε ως τώρα, πιστεύουμε ότι δείχνουν τη διάσταση τής πραγματικότητας, να δικαιολογούν τις ανησυχίες μας και να ενισχύουν τις προβλέψεις μας, κάτι που δεν επιθυμούμαι. Και δε θα ’ταν άσχημο το «σύνθημα» του κ. Σημίτη, εάν και εφόσον η Ευρώπη είχε να δείξει όλων των λαών της συμπυκνωμένα τα χαρακτηριστικά όπως, Δημοκρατία και πολιτισμό, αυτοδιάθεση των λαών και ιδιαιτερότητες κλπ. κλπ.

Στις 19.09.2000 ακούσαμε σύσσωμη την ηγεσία της Ε.Ε., μέσω των δεκαπέντε υπουργών εξωτερικού να λένε: «αν ο γιουγκοσλάβικος λαός δεν ψηφίσει Μιλόσεβιτς, η Ε.Ε. θα άρει τους αποκλεισμούς και θα συντονίσει τις σχέσεις με τη διεθνή κοινότητα και την ένταξή της στην Ε.Ε.»  και βεβαίως ο Έλληνας υπουργός κ. Γ. Παπανδρέου επιβεβαίωσε τις επιταγές της Ε.Ε.

Αν μετά από όσα υπέστη ο σερβικός λαός καθώς και οι άμοιροι κοσοβάροι, που ως πειραματόζωα τούς χρησιμοποίησαν Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι για δικούς τους λογαριασμούς, (θα θυμάστε, πάθανε και αυτοί μεγάλες ζημιές και νατοϊκά ρεζιλίκια) βγαίνουν σήμερα και κάνουν τέτοιες δηλώσεις εκβιαστικές και φασιστικές, η Ευρώπη δεν είναι χώρα κωφάλαλων αλλά κάτι χειρότερο. Πού είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα, πού είναι η Δημοκρατία, πού είναι η ειρήνη; Πού και ποιος είναι ο Ο.Η.Ε.; Πού βρίσκονταν η Γιουγκοσλαβία και τη διέλυσαν, στο Σικάγο ή στη Ν. Υόρκη; Και γιατί τη διέλυσαν; Τους έφταιγε ο Μιλόσεβιτς, όπως υποστηρίζουν; Ακόμα κι αν ήταν έτσι, αυτό που έκαναν αν δεν ήταν έγκλημα τι άλλο ήταν, «δημοκρατική» πρόοδος η σεβασμός στα …ανθρώπινα δικαιώματα, που επέβαλλαν την…κοσμοπολίτικη  γενοκτονία του αιώνα;

Γεωγραφικά η Γιουγκοσλαβία ανήκει στη χερσόνησο των Βαλκανίων. Και στα Βαλκάνια ανήκει και η Ελλάδα. Και όλος αυτός όγκος αποτελεί τη ραχοκοκαλιά και τα πόδια της Ευρώπης. Γιατί τη χάλασαν και πώς πετυχαίνεται η ειρήνη στην περιοχή με εγκληματικές προδιαγραφές; Γιατί δε μας λένε την αλήθεια, τουλάχιστον, και κρύβονται πίσω από το δάχτυλο; Γιατί σερβίρουν το παραμύθι «Μιλόσεβιτς» και το πιπίλησαν και Έλληνες «αριστεροί» και δε λένε, π. χ. ότι ο Ορθόδοξος λαός, η σοσιαλιστική κυβέρνηση (αυτή που είναι, ο λαός την ψήφισε, μάλιστα κάτω από διεθνή εποπτεία) και ότι η παρουσία της αποτελεί εμπόδιο στα πονηρά και επεκτατικά σχέδιά τους προς την Ανατολική Ευρώπη και προς τη Μέση Ανατολή; Τόσο σάπιο χορτάρι που δίνουν στο διεθνή παζάρι δε το πήραν ακόμα χαμπάρι ότι βρωμάει. Αίσχος!

Να μη το παρατραβάμε με τους Σέρβους κι ας μείνουμε λίγο στην Ενωμένη Ευρώπη, στα πλοκάμια και στους μηχανισμούς της, στα κόμματα και στους ηγέτες της μεταξύ και το κόμμα των «πρασίνων» που ενώ ο Γερμανός Καγκελάριος βλέπει αλλιώς το δεύτερο κύμα των κινητοποιήσεων σ’ ότι αφορά την κρίση του πετρελαίου, οι συγκυβερνήτες οικολόγοι δε συμφωνούν και προβάλλουν «βέτο». Τι να πούμε τώρα, που ο κόσμος «καπνίζει» από όλες τις μεριές και αυτοί προσπαθούν να καταλαγιάσουν τους καπνούς και να σώσουν τον πλανήτη με… μέτρα σε βάρος όλης της χώρας. Σίγουρα οι Γερμανοί «πράσινοι» θα γράψουν… ιστορία. Την αρχή πάντως και με μεγάλη επιτυχία την έκαναν στη Γιουγκοσλαβία.

 Από κει και μετά έχουμε το Γαλλογερμανικό άξονα, που θέλει να ωθήσει την Ευρώπη μπροστά για να φτάνει στο νου μας, το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό κι εμείς ως μικρό ψάρι φαγωνόμαστε και ευρωπαϊκά και ελληνικά, ενώ οι νεοναζί αναδιοργανώνονται. Δε θα σχολιάσουμε τώρα τους νεοναζί, αλλά θα πάμε σε μια άλλη παράμετρο των εξωτερικών υποθέσεων της Ευρώπης, που αφορά την Τουρκία.

Από δημοσιογραφικές πληροφορίες μαθαίνουμε ότι «Η Τουρκία δεν ανήκει στην Ευρώπη» και αυτό το δήλωσε ο Γερμανός Χριστιανοδημοκράτης Ευρωβουλευτής, (CSU) Μπερντ Πόσσελτ στην οικονομική επιτροπή ελέγχου της Ε.Ε.. Επίσης είπε:«Η Ευρώπη έχει τα σύνορά της και η Τουρκία τα δικά της, και εντός αυτών θα πρέπει να παραμείνει...ασχέτως αν στολίζεται από ένα κομμάτι Ευρώπης στον Βόσπορο, αυτό δεν αλλάζει την πολιτική της στρουκτούρα και τον χαρακτήρα της. Η Τουρκία, είπε, εμποδίζει την διαδικασία και μάλιστα βλάπτει την επέκταση των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πολιτική της Άγκυρας δεν είναι ειλικρινής... αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι ενάντια στην Τουρκία, τουναντίον, επειδή η Τουρκία αποτελεί μία γέφυρα στην Ευρώπη με τον κόσμο του Ισλάμ δέχομαι την μερική ένταξή της στην Ε.Ε. όχι όμως σαν πλήρες μέλος αυτής». Ο κ. Πόσσελτ έκρινε επίσης με διαφορετικές εκτιμήσεις την ένταξη των δέκα υποψηφίων χωρών τού πρώην ανατολικού μπλοκ λέγοντας ότι, «δεν θέλουμε να φτιάξουμε μία κοινωνία δεύτερης κατηγορίας. Δεν παύουμε όμως να διατηρούμε γι’ αυτές τις χώρες την είσοδο ανοιχτή. H πραγματικότητα είναι ότι το πρώτο κύμα των εντάξεων θα υλοποιηθεί μετά από μία πενταετία».

Να κλείσουμε με την Ευρώπη και την Αμερικανοποίηση (χωρίς όμως να αφήνουμε να μιλά ο χρόνος!) και να περάσουμε στα δικά μας. Άλλωστε τι άλλο να σχολιάσουμε. Προς το παρών η «κρίση» του πετρελαίου με τους ρυθμούς της ανόδου και των κινητοποιήσεων, έχει ήδη περάσει στην ευρωπαϊκή ημερήσια διάταξη με ανησυχητικές προδιαγραφές.

Στα δικά μας, λοιπόν,  που δεν είναι μόνο δικά μας. Είναι και των Τούρκων, είναι και των Αμερικανών, είναι και του Ο.Η.Ε. είναι και της Ε.Ε. είναι και άλλων. Τέταρτη ή πέμπτη η φάση των διαπραγματεύσεων, (ξεχάσαμε να μετράμε τις φάσεις των κοροϊδιών των υπουργών και της κυβέρνησης,) σ’ ότι αφορά, όχι το 26χρονο πρόβλημα της Κύπρου, αλλά τον καλοκαιρινό Αττίλα του 2000. «Καθρέπτη» τής Ελλάδας αποτελεί η εξωτερική της πολιτική. Άλλο πράγμα να είσαι υπουργός, πρωθυπουργός ή… εθνάρχης και άλλο πράγμα να είσαι έμπορας ή διαπραγματευτής εμπορευμάτων σε θέματα, που αφορούν τον τόπο σου. Ούτε την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας δε μπορέσαμε τουλάχιστον να μιμηθούμε. Όμως, μπορεί να είμαστε  ανάξιοι στους εξωτερικούς μας χειρισμούς σε εθνικά θέματα, αλλά είμαστε άξιοι πραματευτάδες.

 

Τελευταίο φθινοπωρινό αφιέρωμα στον 20ο αιώνα!

Η εξωτερική πολιτική μας και τα κόμματα. (τελευταίο)

Ω

ς προς την αναξιότητα τής εξωτερικής πολιτικής τής Ελλάδας, εκ μέρους της Ν.Δ. συμφωνεί και η κ. Μπακογιάννη, όταν στις 13.09.2000 ασκώντας δριμύ κριτική στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, (μια βδομάδα μετά την επανέλαβε και ο κ. Καραμανλής) σ’ ότι αφορά το κυπριακό, χαρακτήρισε τις εξελίξεις στη Ν. Υόρκη δυσμενείς και αποτυχημένες, όπως άλλωστε και τα υπόλοιπα κόμματα άσκησαν τις δικές τους καυστικές κριτικές για το ίδιο θέμα. Οι «κριτικές» για την πολιτική τής Ελλάδας αποτελούν τα πιο χαρακτηριστικά σημάδια, επενδυμένα από υποκρισία, ψέμα, επίδειξη και λαϊκισμό, ιδιαίτερα από το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, όσο δεν βλέπουμε έργο. Μάλιστα δείχνουν και σημάδια αμνησίας όταν εκείνοι που ασκούν κριτική ξεχνούν τις δικές τους εποχές με τις υποχωρήσεις, παραχωρήσεις και λάθη.

Αφήστε λοιπόν τις κριτικές να τις κάνουμε εμείς οι απ’ έξω, που ασχολούμαστε με τα κακώς κείμενα του καιρού μας, που σε μεγάλο βαθμό εξαρτιόνται και από τις δικές σας επιδόσεις, και κάνετε κάποιο έργο, κάποια προσπάθεια. Π. χ στον τομέα της «παγκοσμιοποίησης», που εμείς το θεωρούμε παράγοντα ύπαρξης, εσείς, κόμματα και αρχηγοί της αντιπολίτευσης, τι κάνετε; Αν εξαιρέσουμε μερικές φωνές των κομμάτων της Αριστεράς, η Ν. Δ ως κόμμα εξουσίας έκανε τίποτα; Ακόμα και για το Κυπριακό, Αιγαίο, Βαλκάνια, Αμερικάνοι, ΝΑΤΟ, Ο.Η.Ε. κλπ, άλλο από φωνές τι έκανε; Για πότε χρειάζεται τον κόσμο της και τον κρατάει στα ράφια της σιωπής σαν κονσερβοποιημένο ή παροπλισμένο υλικό και δεν τον κινητοποιεί; Δε βλέπει τι γίνεται στην Ευρώπη; «Παγκοσμιοποίηση», αντιφάσεις της Ε.Ε., ΝΑΤΟ, Βαλκανικό, Αιγαίο, Σκοπιανό…τι θα γίνει τελικά με το όνομα, πότε θα μας δώσουν την έκκριση οι «μεγάλοι»; Κοντεύουμε να μπερδευτούμε με τα ονόματα και όχι μόνο, χάσαμε και τις ευκαιρίες καλής γειτονίας και με τους Αλβανούς και με τους Σκοπιανούς και με τους Τούρκους. Άστε λοιπόν τις κριτικές σας σε προβλήματα που έχετε κι εσείς ευθύνη. Δεν είναι μόνο το Πα.Σο.Κ. που έχει στρατευθεί υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου και υπέρ της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Το δαχτυλάκι σας το βάζετε κι εσείς και το βάζετε βαθιά. Άλλωστε εσείς της Ν.Δ. το υπηρετείτε ανέκαθεν με πιότερη θέρμη και το δείχνετε κάθε μέρα προσκυνώντας και λιβανίζοντας τους βωμούς του μεγάλου κεφαλαίου, κοινώς «ελεύθερη αγορά» και συνηγορείτε με το Πα.Σο.Κ. κάθε φορά, όταν πρόκειται για ξεπουλήματα του Δημοσίου. Τώρα η προσοχή σας έχει συγκεντρωθεί στον Ο.Τ.Ε. και στο 51% ! Λοιπόν, πρώτα την αυτοκριτική σας. Έτσι μόνο θα λάβουμε υπόψη ότι πρόκειται για κόμμα εξουσίας με όνομα και πολιτικό όραμα.   

 Στην Ελλάδα δεν υπερέχουν μόνο οι κριτικές αλλά από πλευράς της κυβέρνησης (τη συνηθίσαμε άλλωστε) οι εξαγγελίες και τα ποικίλα προγράμματά της. Χαρακτηριστικό είναι και το γεγονός με τις εξελίξεις του Ο.Η.Ε. κατά την πρόσφατη σύνοδο στη Νέα Υόρκη, πάλι για το Κυπριακό. Και ενώ ο Έλληνας πρωθυπουργός έκανε λόγο ότι, ο Ο.Η.Ε. επιβεβαιώνει την απήχηση που έχει η Ελλάδα, στη Ν. Υόρκη ο γ.γ. του Ο.Η.Ε. Κόφι Ανάν δήλωσε ότι «ο διάλογος πρέπει να γίνει επί τη βάση ισότητας των δύο κοινοτήτων.» Αυτό το αίτημα του γραμματέα του Διεθνούς Οργανισμού αφήνει ξεκάθαρα να φανεί ότι από πλευράς του Ο.Η.Ε.αναγνωρίζεται το κράτος του Ντεκτάς και από κει και μετά η ελληνική εξωτερική πολιτική πάει λέγοντας. Λίγες μέρες μετά, 16.09.2000, η ελληνική διπλωματία… κατάφερε να αλλάξει τον ρου των πραγμάτων υποχωρώντας ο Κόφι Ανάν από τις αρχικές του απόψεις, διαβεβαιώνοντας προφορικά ότι, δεν πρέπει να ανησυχούμε.

       Ο τόπος μας, ανέφερε σε άλλο σημείο ο κ. Σημίτης, έχει προβλήματα προσαρμογής και ανάπτυξης. Η κυβέρνηση λύνει αυτά τα προβλήματα και θα εξασφαλίσει το πλαίσιο για να μπορέσει η χώρα να πάει μπροστά, να παίξει ακόμα μεγαλύτερο ρόλο στην περιοχή και στο πλαίσιο της Ε.Ε. Όσο αφορά την κρίση του πετρελαίου ο κ. Σημίτης δήλωσε ότι, η πορεία της οικονομίας πάει καλά, αλλά συνέστησε προσοχή. «Θα πρέπει να προσέξουμε ορισμένα φαινόμενα όπως, την αύξηση της τιμής του δολαρίου και την αύξηση της τιμής του πετρελαίου. Πρόθεσή μας είναι η Ελλάδα να συνεχίσει αυτή την πορεία που έχει ξεκινήσει. Θέλουμε να απαντούμε στις προκλήσεις…»

 Αφήσαμε την Αριστερά στο τέλος για να την πληροφορήσουμε ότι, για όλα όσα λέχθηκαν ως τώρα έχει κι αυτή τις ευθύνες της. Για την εξέλιξη της πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα, η πολιτική παρουσία των κομμάτων της Αριστεράς δικαιούται ίσως το μεγαλύτερο κομμάτι τής πίτας των ευθυνών. Θα μπορούσαμε χωρίς ενδοιασμούς να τη χαρακτηρίσουμε το μεγαλύτερο δωρητή και ευεργέτη, διώκτη και νεκροθάφτη, διασπαστή και τροφοδότη. Η σφυρηλάτηση ανάμεσα στον «εκσυγχρονισμό» και στο δογματισμό δεν ήταν η καλλίτερη επιλογή ή εκλογή. Και η αποτυχία της φαίνεται παντού και σε όλες τις πτυχές του τόπου. Από Ρυθμιστής, που θα μπορούσε να είναι για το καλό του τόπου και του λαού μας, μεταβλήθηκε άλλοτε σε κράχτης, άλλοτε σε νεροκουβαλητής, πότε σε «ρυθμιστής» ή παλάντζα φτωχού παζαριού, πότε ως έμπορας ιδεών και συχνά ως επαναστάτης πάρα πόδα. Κι αυτό δείχνει ότι η Αριστερά δε διδάχτηκε τίποτα από το παρελθόν. Εξού ο παραγκωνισμός της στο πολιτικό περιθώριο και το καταβρόχθισμά της από το Πα.Σο.Κ..

Όσο παραπληροφορημένος και διαποτισμένος να είναι ο λαός της ελληνικής Αριστεράς απ’ τα μοτίβα της «νέας εποχής» και την …σοσιαλιστική μεγαλοστομία, η αποξένωσή του απ’ το χώρο της σε μεγάλο ποσοστό είναι δικαιολογημένη. Παρόλα αυτά δε μας το επιτρέπει η συνείδηση να παραβλέψουμε τους αγώνες της  Αριστεράς σε όλα τα μετερίζια της καθημερινής ζωής και τους πονοκεφάλους που τράβηξε και τραβά προκειμένου να προσφέρει. Όμως η προσφορά γίνεται όταν έχεις παραγωγή. Και παραγωγή δεν υπάρχει. Αν ρίξουμε μια ματιά στα τελευταία αποτελέσματα των εκλογών, στις 09.04.2000, θα μας δείξουν:

Κ.Κ.Ε. % 5,5  έδρες 11   |   ΣΥΝ. % 3,2  έδρες   6 και στις εκλογές του 1996 αντίστοιχα ήταν:

Κ.Κ.Ε. % 5,5   έδρες 11    |   ΣΥΝ. % 3,2  έδρες 11 …αν δε μας απατά η μνήμη αυτά προέκυψαν.

 Από κει και μετά τι σχόλιο να κάνουμε; Τα αποτελέσματα όχι μόνο μιλούν από μόνα τους αλλά, προδιαγράφουν και τη μελλοντική πορεία της: στασιμότητα, πτώση, φαγωμάρα, εσωτερική κριτική, καρεκλοκρατία, γραφειοκρατία, κομματική νομενκλατούρα, ηγετικό κατεστημένο και ηγεσίες που δε δέχονται κριτική θεωρώντας εαυτούς αλάθητους, αλλά στείρα στις ιδέες και ανίκανη να ακολουθήσει τις εξελίξεις.

Ασφαλώς αναφερόμαστε στα δυο κόμματα της Αριστεράς, Κ.Κ.Ε. και ΣΥΝ., χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αγνοούμε ή υποτιμάμε τα άλλα κόμματα της ευρύτερης Αριστεράς. Λοιπόν. Από αριστερά κόμματα πλούτος, από ιδέες άμμος, από πρόοδο μηδέν. Ας αναλογιστούν οι ηγεσίες αυτών των κομμάτων τι φταίει.

Στην υπαρκτή κατάσταση, που περιγράψαμε, τι βάζει η Αριστερά (Κ.Κ.Ε. και ΣΥΝ) ως πρώτο της πλάνο-στόχο; Τη συνεχή αντιπαράθεση ανάμεσά τους; Τι θα πει δε συζητά το Κ.Κ.Ε. με το ΣΥΝ, τη στιγμή που ο ίδιος ο Λένιν έκανε λόγο για συνεργασίες και με άλλα κόμματα; Έφερε η μόνιμη κριτική επίθεση, από πλευράς του Κ.Κ.Ε. προς το ΣΥΝ, αυτό που ήθελε; Η λίστα των αποτελεσμάτων μας λέει άλλα πράγματα κι αυτό είναι κατάντημα ανεπίτρεπτο για την Αριστερά. Τελικά τι της ενδιαφέρει; Τι είναι αυτό που δεν πάει μπροστά; Ο ΣΥΝ; Αυτός από τις «συμμαχίες» και τους «εκσυγχρονιστές» έχει τα δικά του και υπόσχεται ότι θα βρει το δρόμο του. Το Κ.Κ.Ε. που δε συμμάχησε και έμεινε…αγνό, πού είναι η προκοπή του; Η Αριστερά δεν υπήρξε ποτέ αέναη δεξαμενή. Όμως την έκαναν και απ’ την πηγή της πέρασαν εποχιακοί «δραγάτες» και τυχοδιώκτες. Ποτίστηκαν και γέμισαν και τα παγούρια τους. Οι φύλακες ιδεολόγοι της Αριστεράς πού ήταν; Να γιατί χαρακτηρίσαμε την Αριστερά με …καλλιτεχνικά επίθετα: το μεγαλύτερο δωρητή και ευεργέτη, διώκτη και νεκροθάφτη, διασπαστή και τροφοδότη.

Κι άλλωστε η Αριστερά δεν αποτελεί κανενός περιουσία ή κτήμα του. Ούτε του ΣΥΝ ούτε του Κ.Κ.Ε. και καλά θα κάνουν όσοι έχουν ανεβεί στα καλάμια που δεν βγαίνουν ούτε απ’ το βάλτο, να φροντίσουν για την ανάπτυξή τους. Εξάλλου μόνο έτσι θα δείξει για ποιον και για τι τέλος πάντων αγωνίζονται και φωνάζουν; Για το κεφάλαιο, για τη «νέα εποχή» ή για μια καλλίτερη ζωή; Ας φάει το κομμάτι της πίτας που της αναλογεί, όσο δεν μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Και η έλλειψη επικοινωνίας είναι η χειρότερη αρρώστια. Κι αυτό η Αριστερά, Κ.Κ.Ε. και ΣΥΝ το διαθέτουν, το διευρύνουν και το συντηρούν.

Διαλέξαμε το μήνα Σεπτέμβρη για τρεις λόγους: για τα διεθνή γεγονότα, για τη γενική πολιτική κατάσταση της Ελλάδας και για την εποχή που πέφτουν τα φύλλα. Κλείνοντας αυτή την τελευταία του αιώνα φθινοπωρινή αναφορά την οποία αφιερώνουμε στους συμπολίτες τρικαλινούς, στον φιλόξενο τρικαλινό τύπο και σε κάθε Ελληνίδα και Έλληνα πολίτη, θα στείλουμε και μια ευχή:

Όπως το φθινόπωρο ρίχνει τα φύλλα και προετοιμάζει το δάσος να αντιμετωπίσει τον παγερό χειμώνα και να ξαναδοθεί ανανεωμένο στην ΑΝΟΙΞΗ, έτσι και οι πολιτικοί μας, όσοι έχουν σάπιες ιδέες που σαπίζουν το δάσος και κάνουν το χειμώνα απρόσιτο και επικίνδυνο, ας τις αφήσουν να της πάρει ο φθινοπωρινός άνεμος.

Γερμανία – Φθινόπωρο του 2000

Φασούλας Βάιος

Ε.Ε. Ελλάδα, Τρίκαλα –Οκτώβριος  10 2007 pelasgos@fasoulas.de     http:\\www.fasoulas.de

 

 

 

 

ΥΓ.

Το «κάποια στιγμή θα βρεθούμε όλοι μαζί…αφού θα έχουμε ζήσει στη ματαιότητα ! - Στον ρου μιας νέας Αυτοκρατορίας! (Τελευταίο φθινοπωρινό αφιέρωμα στον 20ο αιώνα) είναι ένα κομμάτι και όχι εφτά (7). Αυτό έγινε για διευκόλυνση στις εφημερίδες. Β.Φ.                                              Γερμανία - Σεπτέμβρης 2000