creece

Last up date
19.11.2012

Τι πιο ωραίο είναι

 

Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρα του τις ξέρες... Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...

Του Βάιου Φασούλα

 

email9c
dove2
Banner-vaios

Εσείς με το νόμο

 

Αφιερώνεται σ’ εκείνους τους πραγματικούς αγωνιστές που αγωνίστηκαν ενάντια στη χούντα για Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία - Εθνική Ανεξαρτησία

τους αγωνιστές

Απαράδεκτοι, ανεπιθύμητοι, επικίνδυνοι και βάρβαροι κυβέρνηση, τρόικα, τοκογλύφοι, ληστές, κλέφτες και μνημόνια να φύγουν τώρα. Οι πεσόντες ήρωες του Πολυτεχνείου δεν χρειάζονται τα δικά τους «προσκυνήματα» και τις «τιμές» τους. Η παρουσία τους αμαυρώνει τη μεγάλη μέρα της 17ης Νοεμβρίου έτσι που το τρίξιμο των κοκάλων ακούγεται από άκρη σε άκρη.

Τρίκαλα 17 Νοέμβρη 2012 ΒΦ

 

Εσείς με το νόμο κι εμείς με το λόγο,

εσείς με τη σφύρα κι εμείς με ψυχή,

αφήστε τα λόγια σας, τις αποφάσεις,

γυρίστε σελίδες ν’ αστράψει το φως

και σκύψτε να δείτε, ν’ αφουγκραστείτε,

ποιοι είμαστ’ εμείς, που μας λέτε εχθρούς.

 

Εσείς με τ’ ατσάλια και τις πύρινες γλώσσες 

Σαν τα ηφαίστεια, ξερνάτε λάβα, φωτιά και καπνούς

Κι εμείς, ναι εμείς, με πείσμα τρανό μεταβάλλουμε

τους καπνούς σε καημούς

κι η ανάπνα μας που βγαίνει σαν πουλί τρομαγμένη

τους σκορπά σ’ ουρανούς,

σ’ αυτούς που σκοτείνιασε το δικό σας σφυρί 

και αδειάζει ο κόσμος, ορφανεύει η γη 

Εσείς κι εμείς -κι είμαστε όλοι παιδιά του Θεού-

Εμείς κι εσείς της Ελλάδας παιδιά, λαμπρά και σοφά

Μα, εσείς, σκορπάτε παντού με μίσος, χαρά, του χάρου οσμή

και χορεύει τρελά και θερίζει κεφάλια χωρίς να ρωτά   

Φτάνει να έχουν μία στάμπα απ’ το νόμο που φτιάχνετε εσείς, 

για μας, που τα δώσαμε όλα, και τα δίνουμε ακόμα,

όσο μέσα μας ζει η ψυχή,      

σ’ εμάς, με το λόγο που τον έχουμε όπλο για να σκιάζει εσάς

 

Σφυριά κι αποφάσεις, κελιά, ξερονήσια που δε ζει μήτε πέτρα

και πουλί δε λαλάει, δε ριγείτε ψυχή, παρά μόνο ο τρόμος

δε σαλεύει κλαρί- δεν υπάρχει- μα κι αν υπάρχει ζει από μας

από μένα κι εκείνους, μα πιότερο από κείνη την παρθένα στο μαύρο κελί που μαθαίνει ν’ αγαπά, που μαθαίνει να κλαίει

και ραντίζει τα βράδια το κλαρί που γερνά.

 

Σκεφτείτε, ω εσείς, που κρατάτε στα χέρια τα σφυριά και τους νόμους

κι ελάτε να δείτε τις ρίζες, τα φύλλα, τους καρπούς

και τη σκιά της ζωής μιας ελιάς και να δείτε, ω να δείτε,

πως μέσ’ απ’ τα λεύτερα στήθια μας ανθίζει η λευτεριά!

Κοπιάστε να δείτε, κερώστε τ’  αφτιά για να αντέξετε,

ω δόλιοι κι άμοιροι, μη σας βγει η ψυχή

τους γδούπους και σύρσιμο που αφήνουν τα νια μας κορμιά.    

 

Ε, εσείς, με τη μαύρη ψυχή και του χάρου οσμή,

μεγιστάνες του τρόμου, δήμιοι της αρετής, δικαστές της ζωής

Τι πάτε και κάνετε; Τι χαλάτε το φως; 

Μακριά, μακριά τα σκοτάδια να διώξτε που τα φέρνουν σφυριά

 

Για να δουν τα παιδιά σας πως θ’ αστράψει η λαμπράδα,   

πως θα ’ρθει η λιακάδα, πως θα λάμψη η χαρά,

πως θα έρθει η αγάπη, θα διωχτεί η λαχτάρα

η αγάπη, η αγάπη θα ’ρθει, η ειρήνη θα ’ρθει,

το μίσος θα σβήσει, το πάθος θα λείψει, η φυλακή θα χαθεί.

 

Είμαστ’ εμείς! Παντού πρωτοπόροι, αετοί, κεραυνοί

Στους κάμπους, στα δάση, στα βουνά στις στεριές

τους σταυρούς μας αφήσαμε να φυτρώνουν βλαστοί

να ανθίζει ο τόπος, να βολά η ζωή από ρόδα και μύρα

κι απ’ αγγέλους της γης

να μπορεί κι η Ελλάδα να αναπνεύσει, να ζει λευτεριά

και να δίνει, σ’ εσάς, δικαστές, τη σοφία σωστή

και να δώσει σε όλους μερτικό στη ζωή.

 

Ω εσείς, να λέει σ’ εμάς, παιδιά μου τρανά!

Τα σπαθιά σας ορθά, μη λυγίσουν ποτέ

Τις μανάδες, τις παρθένες, τους γερόντους και νιους,

σα να ’ναι οι κόρες των ματιών σας, πιστά να φυλάτε 

Απ’ αυτούς που θελήσουν να σας κάνουν μικρούς,    

το θηκάρι αδειάστε, το σπαθί να φανεί.

 

Εμείς με τους λόγους κι εσείς με τους νόμους

εσείς με τη σφύρα σας που χτίζετε πάθη

κι εμείς με αγάπη που γκρεμίζουμε μίση, 

αφήστε τα λόγια σας, τις αποφάσεις

γυρίστε σελίδες ν’ αστράψει το φως

και σκύψτε να δείτε, ν’ αφουγκραστείτε

ποιοι είμαστ’ εμείς που μας λέτε εχθρούς;

 

Είμαστε αδέλφια σας, μιας μάνας παιδιά…

δώστε τα χέρια σας, να πάμε μπροστά!  

(Απόσπασμα από το «στ’ αχνάρια της ζωής Β` τόμος)