creece

Last up date
19.11.2012

Τι πιο ωραίο είναι

 

Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρα του τις ξέρες... Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...

Του Βάιου Φασούλα

 

email9c
dove2
Banner-vaios

Η Γερμανία του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα μέχρι σήμερα και οι δουλικές-άχρηστες κυβερνήσεις του τότε και του τώρα.

… έπρεπε και να τους ταΐζουμε κιόλας για να μας μπορούν να μας σκοτώνουν...χορτάτοι…

Αρχείο του ΒΦ - Τρικαλινός Τύπος Ιούνης 12 1998 

…για να έχουμε κι εμείς απέναντι στους ήρωές μας τη συνείδησή μας ήσυχη…

(Για τον (τότε) Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας)

…«Κι άλλη βλέπω μια σκιά κι είναι κι αυτή νια  / Έμεινε νια, πανάκριβο μνημείο

Για να θυμίζει με το τρόπο της ένα δικό της κάλλος / Που ξεπερνά όλων των ήλιων θάμπος

Μοιάζει σα να μην πέρασε απάνω της ο χρόνος  / Μήτε τον τρόμο να δείχνει στη ματιά…

Τρόμο; Αχά, αυτός ο νιος δε σκιάχτηκε ποτέ / Τον τρόμο τον ρεζίλεψε, κομμάτιασε οικτρά

Όταν τον έφεραν μπροστά, γελούσε / Κι ακόμα όταν ο χάρος ήρθε κρατώντας στα χέρια του τριχιά

Γελώντας τον νίκησε τρεις φορές / Τον καταντρόπιασε και πήρε τη φυγή

Μέχρι που ένας άλλος χάρος ήρθε / Όχι απ’ την κόλαση ή απ’ τα τάρταρα τα μαύρα

Ήτανε χάρος μ’ ανθρώπινη μορφή / Και μία σφαίρα του ’ριξε απάνω στην καρδιά

Κι εκείνη χτύπαγε, χτύπαγε…

Περνώντας όλου του κόσμου ρολογιών τους χτύπους και τους δείκτες / Τα πρώτα και τα δεύτερα λεπτά,

τις ώρες και τις μέρες / Χτύπους που πάλευαν ασταμάτητα ανάμεσα στους δείκτες που αργόφερναν

το χρόνο μέσα απ’ το δικό του χάος   / Κι αυτά, τα ρολόγια, που ήταν στους σταθμούς

Τ’ άλλα, που ήταν στις φάμπρικες /  Κι αυτά που ήταν στα λιμάνια και έδειχναν ή σήμαναν την ώρα να φύγουν ή που φτάναν τα καράβια  /  Κι αυτά, που ήταν σε κάμποσα σχολειά  / Που λιγοστό και κρυφά

το φως περνούσε  / Για να πνιγεί κι αυτό μέσα στον τρόμο, στη σιωπή / Και που ακούγονταν κούφια

σαν πεθαμένα / Και κείνα των φυλακών και των δικαστηρίων  /  Με τη συνοδεία σφυριών και θανατικών ποινών /  Και τ’ άλλα στις φτωχικές πλατείες  / Που πάνω τους πέφτανε απ’ τις κρεμάλες οι σκιές

Σήμαντρα, τα ρημάδια, γίνονταν πολλές φορές  / Καθώς ο δείχτης κόλλαγε στο μηδέν

Έφερνε το μηδέν… /  Του πήρε ο σκύλος τη ζωή  / Χαλώντας σε ένα κλάσμα και μόνο 

Τα εφτά χιλιάδες εικοσιτετράωρά του. Τα έσβησε σε ώρα μηδέν / Μα το χαμόγελό του δεν έπαψε να λάμπει   Κι οι λιόμαυρες λαμπήθρες του φαίνονται καθαρά /  Μέχρι και της καρδιάς τους χτύπους του ακούω

 Όταν στον ύπνο μου φορές πολλές /  Πα στα κλειστά μου μάτια μια κρούστα μένει

Σαν του αποβροχάρη Μάρτη η αύρα, η πνοή και η λαλιά…»

Την αφορμή μας την έδωσε μια από τις εκατοντάδες τελετές και επιμνημόσυνες δεήσεις που γίνονται καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου σε όλη την Ελλάδα για τα θύματα που άφησαν στον τόπο μας οι Ναζί. Βεβαίως και τα Τρίκαλα δεν στερήθηκαν τη γερμανική θηριωδία με εκατοντάδες δολοφονημένους, με εκτοπισμένους πατριώτες στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και με απαγχονισμένους επονίτες στην πλατεία του Ρήγα Φεραίου- μεταξύ αυτών και τον Κώστα Στεργιόπουλο- όπου και αφιέρωσα λίγους στίχους απ’ το ποίημα «Οι ρίζες του δένδρου» για τη μνήμη Όλων των αγωνιστών.

Είδαμε λοιπόν και ακούσαμε πρόσφατα τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας στη διάρκεια της επιμνημόσυνης δέησης- 54 χρόνια πέρασαν απ’ τη μέρα του ξεκληρίσματος ολόκληρης οικογένειας στο Δίστομο- να αναφέρεται στις γερμανικές θηριωδίες τους και να θυμίζει προς κάθε κατεύθυνση τις αποκαταστάσεις που προέκυψαν απ’ τις εγκληματικές τους ενέργειες, τίμημα των πράξεών τους, όπου ακόμα δεν αποκαταστάθηκαν και μεταξύ άλλων είπε και τούτα: «ότι τουλάχιστον από ηθική άποψη θα πρέπει να καταβάλουν μια αποζημίωση για το τίμημα των δολοφονημένων πατριωτών μας. Μάλλον ηθική και όχι υλική αποκατάσταση…»

Τον είδαμε κι άλλες φορές και πράγματι τον χαρήκαμε και νιώσαμε περήφανοι όταν τον ακούσαμε να αναρωτιέται (σε μια τελετή για τον Ε. Βενιζέλο) αν τέλος πάντων στον τόπο μας υπάρχει ένας πατριώτης…Με όλο το σεβασμό και την εκτίμηση που τρέφουμε στον Άρχοντα της χώρας μας, κ. Κ. Στεφανόπουλου θεωρούμε τις δηλώσεις του σ’ ότι αφορά το Δίστομο κατά κάποιον τρόπο λιτές. Όσο κι αν ακούστηκαν μεστές και πολιτισμένες εμείς τις θεωρούμε λες και πρόκειται για κάποια χάρη και συγχώρεση προς στους γερμανούς των SS και ότι έγινε, έγινε. Θεωρούμε ότι η χάρη ή συγχώρεση προς τους γερμανούς κατακτητές ο ελληνικός λαός το έχει αποδείξει. Αλλά άλλο πράγμα το ένα και άλλο το άλλο. 

Βέβαια για όσους έχουν απολέσει μέλη των οικογενειών τους το γερμανικό πρόβλημα δεν μπορεί να περάσει ή να ξεχαστεί ή ακόμα να μετριασθεί με τέτοια απαλόλογα και επί πλέον είναι θέμα εθνικό και δεν αφορά μόνο τις οικογένειες των παθόντων. Αλίμονο αν ήταν έτσι. Ακριβώς αυτός είναι και ο λόγος της παρέμβασής μας που τη θηριωδία τη θεωρούμε εθνική και υπενθυμίζουμε πέρα απ’ τις φασιστικές βαρβαρότητες και τα αμέτρητα θύματα, το γερμανικό στρατό κατοχής τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αφρική. Η καταλήστευση του δημόσιου ελληνικού χρήματος όπου εκμεταλλεύτηκαν την εθνική μας τράπεζα και μας χαντάκωσαν κυριολεκτικά (δε φτάνει που μας είχαν κάνει τα έσχατα των εσχάτων έπρεπε και να τους ταΐζουμε κιόλας για να μας μπορούν να μας σκοτώνουν...χορτάτοι) τονίζουμε ότι αυτά τα χρήματα, εκτός το κεφάλαιο το οποίο είναι αστρονομικό, εκτός την ηθική αποκατάσταση, κατά την άποψη του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, είναι και ο μισός αιώνας τόκοι που κι αυτούς θα μπορούσε να διεκδικήσει το ελληνικό κράτος. Εύκολα μπορεί να διανοηθεί κανείς περί τινός πρόκειται. Βέβαια για να μην είμαστε άδικοι, πήραν, τότε, κάποια λεφτά καμένες μητέρες και σύζυγοι για το κάθε κεφάλι. Έτσι τα μέτρησαν οι Γερμανοί ραδιούργοι και η τότε ελληνική κυβέρνηση, που αυτά τα ποσά ντρεπόμαστε να τα αναφέρουμε.

Απ’ την πλευρά τους οι Γερμανοί έχουν δηλώσει καθαρά και ξεκάθαρα ότι τις υποχρεώσεις του πολέμου τις έχουν όλες εξοφλήσει στο ακέραιο και από καιρό. Και μάλιστα δήλωσαν ότι πέρα απ’ τα 110 εκ. που πλήρωσαν στην τότε ελληνική κυβέρνηση το 1960, πρόσφεραν στην πορεία κι άλλα πράγματα?. Τώρα τι εννοούν, ίσως η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να δώσει μια απάντηση. Πιστεύουμε ωστόσο να μην εννοούν εμάς τους μετανάστες. Αλίμονο. Τότε θα έχουμε πολλά να πούμε.

Πήραν τότε μητέρες που τα παιδιά τους, αφρός της Ελλάδας, ζωή της Ελλάδας τα δολοφόνησαν ομαδικά ή τα κρέμασαν στα παλούκια των πλατειών με τη συμμετοχή βεβαίως και ελλήνων αρχιληστών της εποχής, ένα ποσό της τάξεως των 70.000 δραχμών? Κλαίγανε τότε στον τόπο μας μητέρες, παιδιά, αδελφάδες και σύζυγοι απ’ την ντροπή και απ’ το μεγάλο αίσχος που ένιωθαν για το εξευτελιστικό ποσό που πήρανε λες κι ήτανε ξεροκόμματο που πετάν στο σκύλο. Και να ’ταν μόνο αυτές; Οι Γερμανοί φεύγοντας άφησαν κάποια άλλη συνέχεια. Εκατοντάδες ήταν οι μητέρες που σκόρπιζαν στα σταυροδρόμια τους πόνους και τις κατάρες για τα παιδιά τους για να τα πνίξουν σε λίγο στο μεγάλο φόβο και σιγή κάτω απ’ το στεγνό επί σειρά ετών κατεστημένο των γερμανοτσολιάδων.

Όμως κι εδώ, στο σήμερα, είναι που βγαίνει κανείς απ’ τα ρούχα του. Παρόλο που έχουμε σοσιαλιστική κυβέρνηση τα «τολμηρά» βήματα που έκανε κατά καιρούς ως προς την διεκδίκηση εξοφλήσεων γερμανικών ακαταστασιών (που στο κάτω της γραφής δεν είμαστε ούτε ζητιάνοι ούτε πρόκειται για χάρη), μπροστά στα εκσυγχρονιστικά της «άλματα» έχασε τον προσανατολισμό της. Κι ενώ ο κόσμος ταράζεται από συνεχείς εξελίξεις πάνω στο θέμα αυτό και οι  λαοί ζητούν λεφτά και θα τα πάρουν και ενώ την ένωση της Γερμανίας του κ. Κολ την πληρώσαμε κι εμείς οι έλληνες εδώ και την πληρώνουμε, κι ενώ η Τσεχία ζητά τη δικιά της οικονομική αποκατάσταση και άλλες ανατολικές χώρες καταστραμμένες έχουν ήδη αποκατασταθεί και αποκαθίστανται, εμείς μιλούμε για ηθική, πού στους γερμανούς. Θα μπορούσαμε στην αναφορά μας να κατεβάσουμε ποτισμένους στο αίμα χείμαρρους απ’ όλη την Ελλάδα, που ενώ θέλουμε και προσπαθούμε να τους οδηγήσουμε σε μια ανθρώπινη λήθη, ο απόηχος δεν λέει να σβήσει: «Ζήτω η ελευθερία! Ζήτω η Ελλάδα» και άλλα πολλά, όταν οι η πολιτική των πολιτικών μας πάνω σ’ αυτό το συγκεκριμένο εθνικό πρόβλημα όχι μόνο δε βοηθά αλλά δυναμώνει την ένταση που να τρίζουν κόκαλα και τάφοι. Τέλος θα μπορούσε κάλλιστα να εκμεταλλευτεί το ελληνικό δημόσιο το πιο μεγάλο μέρος αυτών των χρημάτων και να κρατούσε έτσι και τις απεργίες και τα ΜΑΤ σε κάποια τάξη. Πιστεύουμε στην ευαισθησία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας ο οποίος είναι πέρα και πάνω από κάθε κόμμα, να επιληφθεί επί του παρόντος, παραμερίζοντας τις όποιες λεπτότητες διεκδικώντας απ’ τους γερμανούς αυτό που ανήκει στον ελληνικό λαό. Θα πρέπει να γνωρίζει ότι πέρα απ’ τη συμπαράσταση και αλληλεγγύη του ελληνικού λαού, απ’ ότι είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, δεν είναι λίγοι και οι γερμανοί πολίτες αλλά και οι πολιτικοί που δεν θα είχαν κανένα λόγο να αρνηθούν κάτι τέτοιο. Για να έχουμε κι εμείς απέναντι στους ήρωές μας τη συνείδησή μας ήσυχη κι Εκείνων η μνήμη να μείνει ανεξίτηλη, θα πρέπει πρώτα η ελληνική πολιτεία να κάνει τα βήματά της. 

Γερμανία Ιούνης 12 1998

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Αναδημοσίευση Τρίκαλα 14-11-2012