creece

Last update
19.08.2006

Τι πιο ωραίο είναι

 

Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρα του τις ξέρες... Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...

Του Βάιου Φασούλα

 

email9c
dove2
Banner-vaios

ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΠΟΔΗΜΩΝ ΤΡΙΚΑΛΙΝΩΝ (Σ.Α.Τ.)

Πρόεδρο ΣΑΤ, κ. Ηλία Βλαχογιάννη

Β. Τσιτσάνη 31 42 100 Τρίκαλα Τηλ. 4310 46123, 22074 – FAX 4310 24370

Θέμα για το 5ο Συνέδριο Αποδήμων Τρικαλινών:

Ελληνισμός - Απόδημοι - Πολιτισμός

 

Αγαπητέ κ. πρόεδρε, αγαπητοί απόδημοι- σύνεδροι, φίλες, φίλοι και συμπολίτες,

Πρώτα απ’ όλα θέλω να ευχαριστήσω τα μέλη του Συμβουλίου, που είχαν την ευαισθησία να με προσκαλέσουν στο 5ο Συνέδριο Αποδήμων Τρικαλινών και να ευχηθώ κάθε επιτυχία στους προβλεπόμενους στόχους. Για πέμπτη φορά έχω τη χαρά και την τιμή να βρίσκομαι ανάμεσά σας και ελπίζω αυτό το Συνέδριο να γίνει και να μείνει σημείο αναφοράς στις ευγενείς επιδιώξεις της διασποράς. Εκ μέρους της «Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών-Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων- ΕΕΛΣΠΗ», την οποία έχω τη χαρά και την τιμή να εκπροσωπώ, σας μεταφέρω θερμό χαιρετισμό.

Εκ μέρους του Δ.Σ της Ένωσής μας επιτρέψτε μου να σας μεταφέρω μήνυμα που μόλις χτες έλαβα: 

«Εμείς οι συγγραφείς, λογοτέχνες και ποιητές των 5 ηπείρων και της μιάς Πατρίδας, μέλη της ΕΕΛΣΠΗ, χαιρετίζουμε το 5ο Συνέδριο των Αποδήμων Τρικαλινών και δηλώνουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας, σε οποιαδήποτε απόφαση ληφθεί προς το συμφέρον της Ελλάδας, του Ελληνισμού, του Πολιτισμού και της Γλώσσας μας.

Σαν πολίτες του κόσμου, που ο καθένας μας ανήκει και σε διαφορετική ελληνική γειτονιά του Πλανήτη, εκδηλώνουμε τα αισθήματά μας για την ειρήνη στον κόσμο και την απρόσκοπτη πρόοδο του κάθε λαού.

Μπορεί η ελληνική πολιτεία, να μην αντιμετωπίζει με υπευθυνότητα την Διασπορά και οι απόδημοι να εισπράττουν μόνον λόγια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα δεχθούμε να ξεχάσουμε τη Γλώσσα μας και να περιφρονήσουμε τον Πολιτισμό μας, υπέρ μιάς πολυπολιτισμικής παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας.

Μπορεί η επίσημη Πατρίδα, να μην δίνει και τόση σημασία στην Ομογένεια και να αδιαφορεί προκλητικά για τα καίρια προβλήματα της Διασποράς, αλλά εμείς δεν δηλώνουμε διατεθειμένοι να σιωπήσουμε και να είμαστε απλώς παρατηρητές.

Ενώνουμε τη φωνή μας, με τη φωνή του κάθε Έλληνα της Διασποράς, που αισθάνεται παραγκωνισμένος. Και τον καλούμε να λάβει ενεργό μέρος στον αγώνα που δίνεται από πολλές πλευρές για την καθιέρωση της Επιστολικής Ψήφου. Επειδή αυτή η Πατρίδα ανήκει σε όλους μας, δεν πρέπει να συνεχίσουμε να δεχόμαστε αυτόν τον παραγκωνισμό και να γίνονται πράγματα για μας χωρίς εμάς.

Αρκετά έχουμε πέσει θύματα, διαφόρων δήθεν ηγητόρων της Ομογένειας, με υποτυπώδη συνέδρια πολυτελείας και πολυέξοδες εκδηλωσούλες για να αναγνωριστεί το… ταλέντο τους! «Ηγητόρων» που προβαίνουν σε περίεργες επιθέσεις κατά του ΣΑΕ, χωρίς να προτείνουν τίποτα και με μοναδικό στόχο την προσωπική τους εκλογή στην προεδρία. Το ΣΑΕ, πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει και στην περίπτωση που ενεργοποιηθεί περισσότερο θα έχει να προσφέρει πολλά στον απανταχού Ελληνισμό.

Μέσω του προέδρου μας, κ. Βάϊου Φασούλα που έχει την τύχη να βρίσκεται ανάμεσά σας, χαιρετίζουμε το 5ο Συνέδριό σας και για μία ακόμη φορά σας δηλώνουμε την συμπαράστασή μας στους τίμιους αγώνες σας.

Το ΔΣ της ΕΕΛΣΠΗ»

 

Ο ρόλος των Τοπικών Αρχών και οι Απόδημοι

 

Αγαπητέ κ. πρόεδρε, αγαπητοί απόδημοι- σύνεδροι, φίλες, φίλοι και συμπολίτες, θα ήθελα να προτάξω στη σύντομη αυτή εισήγησή μου, τον ιδιαίτερο ρόλο που μπορεί να παίξει η Τ. Α. για την ουσιαστική προκοπή και ανάπτυξη των Αποδήμων Τρικαλινών σε όλο τον κόσμο, καταθέτοντας στο σημείο αυτό ορισμένες συγκεκριμένες προτάσεις.        

Ο κάθε Νομός, άλλος με χιλιάδες και άλλος με δεκάδες χιλιάδες Έλληνες συμπατριώτες, έχει υποβοηθήσει με την αποστολή μεταναστών-ανάρμοστη ή μη- στους χώρους των Πέντε Ηπείρων και έχει δημιουργήσει τις δικές του κοινότητες, αλλού μικρές και αλλού μεγάλες. Και η σύνθεση ή το δομικό σχήμα αυτών των κοινοτήτων, μετά τη φυγή, δε βασίζεται απλά και μόνο στο να συναντιούνται οι μετανάστες ή Απόδημοι ή ξένοι, όπως χαρακτηρίζονται, για να λένε τους πόνους τους και να πίνουν τον καφέ τους, αλλά, ανέκαθεν το πρώτο και κύριο μέλημά τους ήταν να δημιουργήσουν ακόμα μια Ελλάδα στον τόπο παραμονής των. Και το έκαναν· και το πέτυχαν αδιαφορώντας για τον κόπο, το χρόνο και το κόστος.

Παρά το γεγονός ότι το σύνολο των Ελλήνων μεταναστών, που για διάφορους λόγους πήραν τον οφθαλμό τους και η συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν άνθρωποι του χωριού, εργάτες της γης, ακόμα και εργάτες των πόλεων και οι γνώσεις τους ήταν ανύπαρκτες, μέσα τους επαναστάτησαν, απελευθερώθηκαν και «αυτόματα» λειτούργησαν τα έμφυτα πολιτιστικά τους αποθέματα. Έτσι μέσα από τις μικρές ελλαδίτσες τους κατάφεραν να βγάλουν στην Παγκόσμια επιφάνεια την απολιθωμένη Ελλάδα δίνοντας τις ανάλογες διαστάσεις που της αναλογούσαν και της άξιζαν. Κι αυτό ισχύει και στις μέρες μας και θα συνεχίζεται, εάν και εφόσον η στενοκεφαλιά, η αδιαφορία και η επιπολαιότητα της Μητρόπολης υποχωρήσει. Το «ξεδίπλωμα» των «παγωμένων» φτερών της μητέρας Ελλάδας και το πέταγμά της στους Παγκόσμιους αιθέρες εδώ και χρόνια αποτελεί πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το οφείλει στα ξενιτεμένα παιδιά της.

Ο Έλληνας της διασποράς πιστεύει και επιμένει στην ακόμα μεγαλύτερη σύσφιξη των σχέσεών του με την Πατρίδα εξαιτίας των Συνεδρίων Αποδήμων που δειλά αναπτύσσονται στους νομούς μας. Είναι αλήθεια λοιπόν ότι: η  π ο λ ι τ ι κ ή μ ι α ς  Χ ώ ρ α ς  π ε ρ ν ά  μ έ σ α  α π ό  τ η ν  Τ. Α. και αυτό θα το επαναλαμβάνουμε, μέχρι την πλήρη συνειδητοποίησή του απ’ τους γηγενείς Πολίτες, τις Τοπικές Αρχές και τους Αποδήμους. Μια πολιτική που να προσεγγίζει τον Απόδημο Έλληνα, Τρικαλινό στην προκειμένη περίπτωση, και τα προβλήματά του. Μια πολιτική που θα εξελιχθεί σε ενιαία από τους δεκάδες Νομούς της Επικράτειας, Δήμους και Νομαρχίες, εφόσον μόνο αυτοί οι φορείς μπορούν να αλλάξουν τον ρου των πραγμάτων και τον προγραμματισμό των ελληνικών κυβερνήσεων, που διακρίνονται από αδιαφορία, μεγαλοστομία και περίσσια στασιμότητα κινήσεων.

Φτάνει μόνο να κατανοήσουν οι Τοπικές Αρχές το ρόλο τους πάνω στο τρίπτυχο, Ελληνισμός - Απόδημοι - Πολιτισμός, που θέλουν, αν βέβαια θέλουν, να διαδραματίσουν. Επί πλέον, πράγμα που είναι βέβαιο και το μεταφέρουμε με πικρία, θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους οι Τοπικές Αρχές ότι ο Απόδημος Έλληνας δεν εμπιστεύεται πλέον τις κυβερνήσεις του. Εξού και οι προσπάθειές μας να προσεγγίσουμε τις Τοπικές Αρχές. Κλείνοντας, ας θυμηθούμε τον Ηράκλειτο που έλεγε: «Είς εμοί μύριοι ει άριστος είη» (Ένας για μένα αξίζει για δέκα χιλιάδες εάν είναι άριστος).

Σε αυτό το πλαίσιο αρχών προτείνω, ως Πολίτης-Έλληνας της Διασποράς, αλλά και ως πρόεδρος του Δ.Σ της ΕΕΛΣΠΗ τα εξής:

 

 Α` Να αναληφθεί συγκεκριμένη πρωτοβουλία εκ μέρους του Σ.Α.Τ, έτσι ώστε σε συνεργασία με το Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο Τρικάλων, να δημιουργηθεί ένα ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΔΙΚΤΥΟ ΑΠΟΔΗΜΩΝ ΤΡΙΚΑΛΙΝΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ, που θα συμβάλλει αποφασιστικά στην ανάπτυξη του Νομού Τρικάλων, αλλά και στη διαρκή συνεργασία μεταξύ των Απόδημων Τρικαλινών Επιχειρηματιών.

 

Β` Με συντονιστές τους Τοπικούς Αυτοδιοικητικούς Φορείς (Περιφέρεια, Νομαρχία, Τ.Ε.Δ.Κ.), να αναπτυχθεί ένα πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ του Σ.Α.Τ. και των εκπαιδευτικών-πολιτιστικών φορέων της περιοχής με στόχο την καταγραφή κα τη δημιουργία ενός ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΑΠΟΔΗΜΩΝ ΤΡΙΚΑΛΙΝΩΝ-ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ. Να αναπτυχθούν επίσης ειδικά προγράμματα ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΑΠΟΔΗΜΩΝ ΝΕΩΝ ΤΡΙΚΑΛΙΝΩΝ με στόχο την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και το ελληνικού πολιτισμού.

 

Γ` Τη δημιουργία ενός διαδικτυακού τόπου, καθώς και ενός ηλεκτρονικού περιοδικού που θα αναλύει, προβάλει και ενημερώνει πάνω σε όλα τα ζητήματα που αφορούν τους Απόδημου Τρικαλινούς.                  

 

 

Η ΕΕΛΣΠΗ και το ΣΑΤ

 

Αγαπητέ Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, πριν περάσω στα θέματα που επιλέξαμε για συζήτηση, επιτρέψτε μου να επαναλάβω κάτι: Ως κληρονόμοι μιας πλούσιας Ιστορίας, πρέπει να είμαστε περήφανοι, διότι η καρδιά και η ψυχή τής ανθρωπότητας είναι ο Ελληνικός Πολιτισμός. Ξένοι φιλόσοφοι τίμησαν την Ελλάδα και μέθυσαν απ’ το μεγαλείο και το κάλλος της, ξεπερνώντας μας πολλές φορές. Αποτελεί μέγα κακό και δυστύχημα το γεγονός ότι οι σημερινοί Έλληνες είναι τυφλοί και αδιαφορούν για το αρχαίο μας κληροδότημα. Αγνοώντας το χτες και όντας αδιάφοροι για το σήμερα, καταδικάζουμε με σιγουριά το αύριο…

Στις συνεχόμενες προσπάθειές μας εντάσσεται και η προ δυο ετών εκπροσώπηση της «Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών-Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων-ΕΕΛΣΠΗ» στο 4ο Συνέδριο, όπου είχα την χαρά και την τιμή να μεταφέρω ένα πολυσέλιδο θέμα με αναφορά στις δράσεις, στα ευγενή οράματα της ΕΕΛΣΠΗ, στις δραστηριότητές της, τον Πολιτισμό και τους Τοπικούς Οργανισμούς, το οποίο, δυστυχώς, δεν καρποφόρησε. Υπάρχει στα πρακτικά κι ο καθένας μπορεί να το διαβάσει. Τη μόνη ηθική και οικονομική υποστήριξη που είδαμε ήταν από τον Πρόεδρο της Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Τρικάλων και Δήμαρχο της πόλη μας, κ. Μ. Ταμήλο, τον οποίο για μια φορά ακόμα ευχαριστούμε και επί τη ευκαιρία, στη μάχη που δίνει για το Δήμο, του ευχόμαστε καλή επιτυχία

Ελπίζαμε και δε θα πάψουμε να ελπίζουμε και στην ευαισθησία της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης περιμένοντας να δούμε και στην πράξη, αν αυτά που λέει, τα εννοεί.

Περνώντας στα φετινά δρώμενα που θα χαράξουν την 5η πορεία του Συνεδρίου, πιστεύουμε πως οι αναφορές, σκέψεις και προτάσεις μας θα προσφέρουν την ανάλογη ενέργεια για δημιουργικότητα, πράξη και συνέχεια. Γι’ αυτό σαν θέμα μας επιλέξαμε την ενότητα, «Ελληνισμός - Απόδημοι –Πολιτισμός», επιχειρώντας ένα δεύτερο ξεκίνημα με την ΕΕΛΣΠΗ και θεωρώντας υποχρέωσή μας να πληροφορήσουμε το 5ο Συνέδριο και τους κατοίκους αυτής της πόλης, σας μεταφέρουμε ό, τι μας απασχολεί και μας προβληματίζει.

Στο απέραντο Παγκόσμιο αλώνι του Απόδημου Ελληνισμού, με τους διάφορους φορείς που τον εκπροσωπούν, σ’ αυτό το αλώνι έχει παραταχτεί και η ΕΕΛΣΠΗ. Εξοπλισμένη με όλα τα πνευματικά εφόδια που τις αναλογούν, στιγμή δεν έμεινε αμέτοχη, απαθής, ξένη ή αδιάφορη για το Παγκόσμιο γίγνεσθαι. Μέσα από μύριες δυσκολίες, ψύχραιμα και ρεαλιστικά αντιμετωπίζει τα «σύγχρονα» αδιέξοδα που αφορούν την ύπαρξη του ελληνισμού, του πολιτισμού και της γλώσσας μας. Στο πνευματικό μωσαϊκό της έχουν στρατευθεί αξιόλογα και μαχητικά άτομα των τεχνών- της λογοτεχνίας, του θεάτρου, της μουσικής, της ζωγραφικής- καθώς και επιστήμονες που διαπρέπουν σε διάφορα πανεπιστήμια διεθνώς.

Αυτός ο κόσμος είναι ο δικός μας κόσμος, που η μητέρα Ελλάδα αγνοεί, αδιαφορεί και περιπαίζει. Κι αυτός ο πνευματικός κόσμος μας, μικρός στο νούμερο μεγάλος στο πνεύμα, δεν είναι σκυμμένος μόνο πάνω στα έργα του. Οι σημερινές κοινωνίες, όπως οργανώνονται στους ομιχλώδεις ορίζοντες, δεν μπορούν να τους αφήνουν αδιάφορους κι ούτε η συνείδησή τους το επιτρέπει να αναπαύονται πάνω στις «δάφνες» τους! Αφουγκράζονται και αγωνίζονται για την καλυτέρευση όχι μόνον του ελληνισμού και του πολιτισμού μας, αλλά και όλου του κόσμου. Δεν μπορεί ένας συγγραφέας, ένας υπηρέτης του λόγου και της τέχνης, να αναπαύεται κι οι μάζες να υποφέρουν. Και γι’ αυτό είμαστε περήφανοι.

Έτσι λοιπόν ο Έλληνας της διασποράς μέσα στο Παγκόσμιο γίγνεσθαι τυφλά έψαχνε και ψάχνει να βρει τόσο στην ξένη όσο και στον τόπο του κάπου να ακουμπήσει, να αναζωογονηθεί, να ανακτήσει δυνάμεις ιδιαίτερα από τη μητρόπολη, που οφείλει να του προσφέρει ισχύ, ηθική και υλική, συμπαράσταση και αλληλεγγύη, όμως δεν πήρε παρά μόνο υποσχέσεις.

 

Στο σημείο αυτό δε θέλω να αδικήσω κανέναν, αναφέροντας απλώς ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα Απόδημων Συγγραφέων που βρίσκονται διασκορπισμένοι σε όλες τις γωνιές της γης, π.χ. στο Καράκας, στην Αλάσκα, στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στην Αυστραλία και αλλού και συμμετέχουν ενεργά στην ΕΕΛΣΠΗ, θέλω μόνο να τονίσω ότι πρόκειται για αληθινές Οδύσσειες του καθενός ξεχωριστά και αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της ιστορία της ελληνικής Διασποράς. Μέχρι σήμερα η ΕΕΛΣΠΗ έχει δημοσιεύσει 3 τόμους-ανθολογίες λογοτεχνικών και δοκιμιακών έργων πολλών Ελλήνων Συγγραφέων της Διασποράς. Επίκειται τη στιγμή αυτή η έκδοση του 4ου τόμου με την οικονομική υποστήριξη αλλά και την αναγνώριση του έργου της ΕΕΛΣΠΗ από το Κοινωφελές Ίδρυμα «Αλέξανδρος Ωνάσης».

 

Για μας τους Τρικαλινούς Απόδημους, η Ίδρυση και διατήρηση ενός τοπικού Συνεδρίου δε θα ’ναι υπερβολή, αν πούμε ότι αποτελεί μια μικρή όαση για τις μεγάλες σε βάθος χρόνου διψασμένες πορείες μας. Ωστόσο κι εδώ, οχτώ χρόνια τώρα, δεν είδαμε τίποτα. Κι αυτό το μεταφέρω σαν μήνυμα στο σημερινό πρόεδρο του ΣΑΤ και βεβαίως στο νέο πρόεδρο που μετά από λίγους μήνες θα αναλάβει καθήκοντα. Εξάλλου τα Τοπικά Συνέδρια αποτελούν ιερό σκοπό και μπορούν να περάσουν μέσα από συμπληγάδες πέτρες, συνεπώς το μόνο που μένει είναι η κατανόηση αυτού του σκοπού απ’ όλους τους παράγοντες που τα πλαισιώνουν. Αν δεν συμβεί αυτό- και προς το παρόν δεν έχει συμβεί- τότε έχουμε υποσυνέδρια που, αν μη τι άλλο, πιστοποιούν την υποκουλτούρα της γενικής πολιτικής τους Κράτους.

Πιστεύω ότι αυτά που θα αναφερθούν εκ μέρους μας αλλά και από άλλους συνέδρους διαφόρων Ηπείρων και Κρατών έχουν επισημανθεί και σε προηγούμενα Συνέδρια κι αυτό δείχνει ότι αυτές οι διοργανώσεις έχουν υποπέσει στα στάδια της τυπικής ρουτίνας. Έχουν χάσει το χαρακτήρα τους. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο 5ο ΣΑΤ αλλά γενικότερα. Κι αυτό, δυστυχώς, συμβαίνει παντού και πάντα, όταν το Κράτος βάζει το χεράκι του σε ομαδικούς φορείς, (Συλλόγους, Κοινότητες κλπ.).

Έχουμε την εμπειρία μιας ολόκληρης δεκαετίας του ΣΑΕ. Δεν είναι επί του παρόντος, αλλά τηλεγραφικά θα αναφέρουμε ότι δεν λειτούργησε βάσει των προσδοκιών των Αποδήμων και βάσει των δικών του εξαγγελιών και δεσμεύσεων, βεβαίως και των υποσχέσεων -δεσμεύσεων της μεγαλόστομης, υποκρίτριας και «φτηνής» σε αξίες και οράματα Μητρόπολης. Παρόλα αυτά, για μας τα Τοπικά Συνέδρια αποτελούν τον ομφάλιο λώρο· μικρές οάσεις για τα ξεραμένα μάτια μας και τις ψυχές μας. Εξού και η παρουσία μας.

 

Τώρα όμως, με την ψήφιση του Νέου Εκτελεστικού Νόμου για το ΣΑΕ από τη βουλή των Ελλήνων, ξεκινάει μια νέα περίοδο για τον ελληνισμό της Διασποράς. Πρόκειται για μία κρίσιμη περίοδο στην οποία δεν περισσεύει κανείς και στην οποία πρέπει να συμμετέχουμε όλοι μας.

Εμείς, ως ΕΕΛΣΠΗ, θα στηρίξουμε τη νέα αυτή προσπάθεια του ΣΑΕ, θέτοντας όμως δύο απαράβατους όρους:

Α` Το ΣΑΕ να καταστεί όντως ένα αντιπροσωπευτικό όργανο όλων των Ελλήνων της Διασποράς. Αυτό σημαίνει, ότι πρέπει να εξορθολογιστεί εκ βάθρων η οργανωτική δομή πολλών Συλλόγων και φορέων, που είναι μόνο Σύλλογοι-σφραγίδες ή Σύλλογοι-φαντάσματα. Πρέπει να εκτιμηθεί αντικειμενικά σε ποιοτικό και ποσοτικό επίπεδο η προσφορά καθενός Συλλόγου των Ελλήνων της Διασποράς.

Β` Να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στη Δεύτερη, Τρίτη και Τέταρτη γενιά Αποδήμων Ελλήνων, οι οποίοι, δυστυχώς, είτε αγνοούν εντελώς την ύπαρξη των συλλογικών οργάνων των Ελλήνων της Διασποράς, είτε ακόμα και αν τη γνωρίζουν, διαφωνούν εν τούτοις, τόσο με τη μεθοδολογία όσο και με τον τρόπο οργάνωσής της. Οι τωρινές οργανωτικές μορφές των συλογικοτήτων της ελληνικής Διασποράς αφορούν, συνήθως, τους Έλληνες Αποδήμους της Πρώτης Γενιάς, οι οποίες δεν μπορούν να διεισδύσουν στον τρόπο ζωής των Αποδήμων που έχουν γεννηθεί πλέον στην ξενιτιά.                   

 

Η Επιστολική Ψήφος των Αποδήμων

 

Στον Ελληνισμό εντάσσεται και ο Απόδημος συμπατριώτης μας και ό, τι άλλο συνεπάγεται η παρουσία του, μεταξύ άλλων και το αναφαίρετο δικαίωμα της Επιστολικής του Ψήφου. Στο σημείο αυτό αξίζει να ανοιχτεί μια μικρή παρένθεση και να αναφερθεί το εξής χαρακτηριστικό. Είναι γεγονός ότι πάνω από ένα χρόνο τώρα δίνονται μεγάλες διαστάσεις στο φαινόμενο «Ελληνισμός - Απόδημοι – Πολιτισμός». Αυτό φαίνεται από τις συχνές επισκέψεις στο εξωτερικό υπουργών και άλλων κυβερνητικών ιθυνόντων με τη σχετική τους ακολουθία, (χαμένοι παράδες για μας, αναψυχή γι’ αυτούς τους…ταξιδιώτες).

Εκεί λοιπόν βγάζουν τους ξύλινους και κατεψυγμένους λόγους του χτες και του προχτές, χώρια οι διαβεβαιώσεις και υποσχέσεις επί καυτών θεμάτων μας και τα μύρια «θα». Θα λέγαμε πως θυμίζει «πολεμικό αντιπερισπασμό», μια τακτική που θέλουν να την παρουσιάσουν αλλιώς, αλλά εκ των πραγμάτων δε γίνεται. Αυτή η αδιαφορία και ο μητροπολιτικός εμπαιγμός έχει πλέον αποκτήσει διαχρονικό χαρακτήρα, αταίριαστο με τις προσδοκίες των Απόδημων και απρόσιτο για τον πολιτισμό μας, με αποτέλεσμα, όπως προαναφέραμε, να μην εμπιστεύονται πλέον οι Ομογενείς τις εκάστοτε κυβερνήσεις και αντίστοιχα οι κυβερνήσεις, μέσω των αρμόδιων οργάνων τους, να περνούν σε πρωτόγνωρους αντιπερισπασμούς με τα πολυπληθή «θα».

Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί συνάδελφοι και συμπολίτες, ένα θέμα που καίει, που μας κάνει να ντρεπόμαστε και αφορά το σύνολο του Απόδημου Ελληνισμού είναι και αυτό της Επιστολικής Ψήφου· να μπορούν οι Απόδημοι να ψηφίζουν.

Παρεμπιπτόντως, πριν περάσω στο θέμα της ντροπής, επιγραμματικά αναφέρω ότι δεν είμαστε υπέρ των οξυμμένων τόνων και κριτικών έναντι των ελληνικών κυβερνήσεων για το γενικότερο έργο που επιτελούν, όπως δεν είμαστε και υπέρ των υποχωρήσεων και της σιωπής, όταν σαν Έλληνες Πολίτες του εξωτερικού θιγόμαστε ή μας κοροϊδεύουν και μας εμπαίζουν στερώντας τη δυνατότητα της Επιστολικής Ψήφου των Ελλήνων της Διασποράς στις εθνικές εκλογές. Ασφαλώς αναφερόμαστε στους Απόδημους εκείνους που διατηρούν την ελληνική υπηκοότητα, καθώς και σ’ εκείνους που έχουν διπλή υπηκοότητα και είναι η συντριπτική πλειοψηφία των Ομογενών. Αυτό το αναχρονιστικό, τριτοκοσμικό και πάνω απ’ όλα αντιδημοκρατικό φαινόμενο, έχει πλέον καταστεί το πιο αποκρουστικό «στολίδι» για τις ελληνικές κυβερνήσεις. Αυτή είναι η ντροπή, που προαναφέραμε, και επί πλέον δείχνει διεθνώς και το αντιδημοκρατικό πρόσωπο της Ελλάδας.

Αξίζει να αναφερθούν μερικές από τις μύριες «δικαιολογίες» των πολιτικών προσώπων, που εμείς σαν Απόδημοι τις αποδίδουμε στην προκατάληψη του φόβου. Δηλαδή, μη βάλουνε ποδάρι στο Ελληνικό Κοινοβούλιο οι Απόδημοι και σπάσει το τρακοσάρι! Αυτή η αντίληψη κυριαρχεί στους χώρους μας και θα είμαστε ευτυχείς, αν μπορεί κάποιος ή κάποιοι να την ανατρέψουν.

Θα αναφέρουμε μερικές τριτοκοσμικές απόψεις που συχνά ακούμε: «Τάχα είστε στην Ελλάδα για να ψηφίσετε;». «Και τι θα αλλάξει αφού δε ζείτε εδώ;». «Θα μας δημιουργήσουν μεγαλύτερη διχόνοια από ό, τι έχουμε σήμερα…». «Σκεπτόμενοι εκ του πονηρού, να χρησιμοποιήσουν την Ομογένεια να ψηφίζει…» και χίλια δυο άλλα μασκαραλίκια. Επίσης για την «Επιστολική Ψήφο» στις 25.06.2006 στην εκπομπή «Οδύσσεια», (γραμμένη με αγγλικούς χαρακτήρες!!) αναφέρθηκε και ο υφυπουργός Εξωτερικών, αρμόδιος για τον Απόδημο ελληνισμό, κ. Θ. Κασσίμης λέγοντας μεταξύ άλλων: «Εγώ θεωρώ πολύ πιο πολλά τα προβλήματα άμεσου ενδιαφέροντος, όχι ότι υποτιμώ το θέμα της ψήφου των μεταναστών, αλλά είναι πιο πολλά άμεσα θέματα, τα οποία πρέπει να αντιμετωπίσουμε, να τα βάλουμε σε έναν δρόμο καλύτερο…».

Στα ίδια μέτρα κινήθηκε και ο Υφυπουργών Εσωτερικών, κ. Αθ. Νάκος, στην ίδια εκπομπή, «Odyssey», αναφερόμενος στην «Επιστολική Ψήφο» και στην… «προεργασία» της. «Το θέμα είναι ότι μερικοί το θεωρούν ότι είναι εύκολο, λαμβάνοντας υπόψη το δικό τους τόπο διαμονής, όπου πράγματι μπορεί να είναι εύκολο…», τόνισε με έμφαση ο κ. Νάκος και συνέχισε. «Αλλά καταλαβαίνετε ότι τέτοιο μέτρο πρέπει να αφορά όλους τους Έλληνες της διασποράς και σε μερικά κράτη δεν είναι εύκολο. Αυτό είναι που καθυστερεί τα πράγματα…»

Δε θα σχολιάσουμε τις απόψεις των κ. κ. Υφυπουργών, αλλά αφενός θα πούμε πως κι αυτά είναι θέματα που το Συνέδριο πρέπει να λάβει υπόψη του και να βοηθήσει προς την εξεύρεση λύσεων και αφετέρου η κυβερνητική κωλυσιεργία συντελεί, ώστε να αυξάνεται το αντιδημοκρατικό τους «μενού» και ακόμα χειρότερα να εκτίθενται έναντι του Άρθρου 51, §4 που επιβάλλει τα εξής:

«Οι βουλευτικές εκλογές διενεργούνται ταυτόχρονα σε ολόκληρη την Επικράτεια. Νόμος μπορεί να ορίζει τα σχετικά με την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος από τους εκλογείς που βρίσκονται έξω από την επικράτεια. Ως προς τους εκλογείς αυτούς η αρχή της ταυτόχρονης διενέργειας των εκλογών δεν κωλύει την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος με επιστολική ψήφο ή άλλο πρόσφορο μέσο».

Θα μπορούσαμε να γίνουμε πιο αναλυτικοί πάνω σ’ αυτό το απαράδεκτο πρόβλημα και να μεταφέρουμε τις χιλιάδες φωνές Αποδήμων για τη στέρηση στην οποία υπόκεινται. Θα πρέπει να αναλογιστεί η ευνομούμενη και δημοκρατική πολιτεία αν αυτές οι στερήσεις συνάδουν στο γενικό της έργο και τι οφέλη αποκομίζει. Η εμμονή της συνεπώς στη μη ψήφιση του σχετικού νόμου από τη Βουλή των Ελλήνων σε καμιά περίπτωση δεν αντικατοπτρίζει το σωστό και δίκαιο, παρά μόνον τον τριτοκοσμικό χαρακτήρα της. 

Δεν μπορεί δηλαδή η Μητρόπολη να μένει απαθής. Όταν ο έξω ελληνισμός αγωνίζεται να διατηρήσει την ελληνική γλώσσα και την ελληνική συνείδηση, αυτή αδιαφορεί για το δεδομένο πλέον αφελληνισμό των «παιδιών» της, έτσι που οι απόδημοι να χάνουν κάθε γέφυρα επαφής με την Ελλάδα. Είναι απαράδεκτο και ντροπή για ένα ευνομούμενο κράτος, όπως η Ελλάδα, να μη μπορούν να συμμετέχουν οι Απόδημοι στις εθνικές εκλογές και παράλληλα να αποτελεί αρνητικό φαινόμενο συγκριτικά με τα πολιτισμένα κράτη, που έχουν λύσει αυτό το πρόβλημα.

Ας κατανοήσουν επί τέλους και οι τριακόσιοι βουλευτές και οι κυβερνήσεις και οι αρμόδιες Αναθεωρητικές Επιτροπές και τα Τοπικά Συμβούλια Αποδήμων και το ΣΑΕ ότι η σύσφιξη των σχέσεων ανάμεσα στους Ομογενείς και τη μητέρα Ελλάδα αποτελεί προϋπόθεση ύπαρξης, όχι μόνο του Απόδημου ελληνισμού, αλλά και της ίδιας της Ελλάδας.

Οι επικρατούσες συνθήκες τόσο για τον εντός όσο και τον εκτός των τειχών ελληνισμό δεν επιδέχονται παράτες, όταν τα πειράματα του αφελληνισμού διογκώνονται επικίνδυνα. Η συμμετοχή του Παγκόσμιου Έλληνα Πολίτη με την ψήφο του στα δρώμενα της πατρίδας του, εκ των πραγμάτων επιβάλλεται. Αυτό γιατί δε το βλέπετε; Και μάλιστα στην εποχή της τεχνολογίας, που η επαφή καθίσταται δυνατή και στα πιο απομακρυσμένα σημεία του Πλανήτη μας;

Κλείνοντας, επαναλαμβάνουμε ότι το προνόμιο της ψήφου κατακτήθηκε απ’ όλα τα πολιτισμένα κράτη και είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε Έλληνα μετανάστη, εκείνου που ακόμα διατηρεί την ελληνική ή διπλή υπηκοότητα. Πέραν των άλλων, δε θα επιβάλλεται τα κόμματα να τρέχουν στις Ηπείρους με κάθε δυνατό μέσον και να ξοδεύουν τόσα χρήματα, προκειμένου να αποσπάσουν την ψήφο του ομογενή. Ο κ. Υφυπουργός, αρμόδιος για θέματα του Απόδημου ελληνισμού, στην ίδια εκπομπή δήλωσε επιπλέον: «Με ενοχλεί η ιδέα, όταν εκτός συνόρων έχουμε κομματικές οργανώσεις…». Εμείς τι άλλο να πούμε; Ότι πρόκειται για σωστή τοποθέτηση ή για ένα πολιτικό ατόπημα μεγάλου μεγέθους;

Στο δια ταύτα λοιπόν. Τα Συνέδρια πρέπει να συμβάλλουν προς αυτή την κατεύθυνση με κάθε τρόπο, έτσι ώστε να ψηφίσουν οι Έλληνες του εξωτερικού στις επόμενες εκλογές. Αν κινηθούν αμέσως, προλαβαίνουν να ανατρέψουν αυτή την απαράδεκτη στέρηση που, όπως προαναφέραμε, κανέναν από τους ιθύνοντες δεν τιμά.

Επίσης απ’ αυτή εδώ τη θέση θα προτείναμε σε όλα τα Τοπικά Συνέδρια των ελληνικών Νομών να συντάξουν ένα σχέδιο για τη συγκρότηση μιας «Νόμιμης Επιτροπής Εμπιστοσύνης» με τη συμμετοχή ενός εκπροσώπου κάθε Νομού σε πρώτη φάση. Μια Επιτροπή ανεξάρτητη και αντικειμενική, που θα απαρτίζεται από επιστήμονες (απόδημους ή γηγενείς) και θα έχει άμεση επαφή με τα αρμόδια υπουργεία Εξωτερικών, Πολιτισμού βεβαίως και το ΣΑΕ, το οποίο σύντομα ελπίζουμε να αναστηλωθεί εκ βάθρων. Μια Επιτροπή που θα ασχοληθεί με όλα τα προβλήματα που επισημάναμε και μ’ αυτά που θ’ αναφέρουμε στη συνέχεια.

Σ’ αυτή την πρότασή μας, ίσως το 5ο Συνέδριο Αποδήμων Τρικαλινών να αναλάμβανε την πρωτοβουλία για το συντονισμό και υλοποίηση αυτής της ιδέας κάνοντας ταυτόχρονα και ένα πρώτο βήμα.

Δεν είναι του παρόντος να αναπτύξουμε λεπτομερώς το μεγάλο αυτό ζήτημα. Θα ήθελα απλώς να φέρω ως παράδειγμα τους Ιταλούς γείτονές μας, οι οποίοι αν και ξεκίνησαν μετά από μας για το στήσιμο του δικού τους ΣΑΕ, μας ξεπέρασαν εν τούτοις, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να εκλέγουν τους δικούς τους βουλευτές στο Ιταλικό Κοινοβούλιο. Το θετικό αυτό παράδειγμα πρέπει να το ακολουθήσουμε κι εμείς γιατί αποτελεί τον ενδεδειγμένο τρόπο, έτσι ώστε ο Απόδημος ελληνισμός να αποκτήσει τη θέση που του ανήκει.            

 

Η Ελληνική γλώσσα

 

Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί συνάδελφοι και συμπολίτες, σαν ΕΕΛΣΠΗ θεωρούμε ότι θα ήταν αδιανόητο να μην ειπωθούν λίγα πράγματα σε σχέση με τον πολιτισμό μας και ιδιαίτερα με τη γλώσσα μας. Στο λίγο χρόνο, που μου απομένει, θα είμαι σύντομος επισημαίνοντας για μια ακόμα φορά τη λέξη  ν τ ρ ο π ή που βγαίνει και μέσα από τα διαχρονικά, και δυστυχώς, τα κακώς κείμενα των καιρών μας και από τα αβάκιά μας, που, όσο και αν προσπαθούμε να τη σβήσουμε, μένει χαραγμένη με ανεξίτηλα, αν όχι μαύρα, σκούρα γράμματα...

Ξεκινώντας με την αναφορά στους ξένους από τη μια, διαβλέπουμε τους ένθερμους υποστηριχτές της ελληνικής γλώσσας και λάτρεις του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού, οι οποίοι διακρίνονται όχι μόνο για το υψηλό πνευματικό τους επίπεδο και την αγάπη τους προς την Ελλάδα, αλλά και από τις επιδόσεις τους στα πιο σοβαρά Πανεπιστήμια του Κόσμου στα τμήματα κλασικών σπουδών. Εκεί διδάσκουν στους φοιτητές, Έλληνες και ξένους, κυρίως φιλοσοφία, τέχνες και τον πολιτισμό των Αρχαίων Ελλήνων. Σ’ αυτούς, τους ανά τον Κόσμο Φιλέλληνες, πρέπει να οφείλουμε ευγνωμοσύνη και ο Απόδημος πνευματικός κόσμος δεν έπαψε στιγμή να τους τιμά.

Από την άλλη θα ήταν παράβλεψή μας, αν δεν αναφερθούμε και στον Έλληνα γηγενή, το Δάσκαλο, τον Ακαδημαϊκό, τον Επιστήμονα, που κι αυτός αγωνίζεται, όπως κι εμείς, υπερασπίζεται τη γλώσσα μας, η οποία, ιδιαίτερα στον τόπο μας, στην Ελλάδα, καταπατείται βάρβαρα, ανήθικα και ανηλεώς.

Στις 03.06.2006, διαβάζαμε στον Αθηναϊκό Τύπο, στην «Ελευθεροτυπία», σχόλιο υπό τον τίτλο «Ελληνογράφημα» του κ. Φίλιππου Διονυσόπουλο. Αν και για την ΕΕΛΣΠΗ δεν αποτελεί έκπληξη ή είδηση, διότι για μας η Γλώσσα είναι η πρώτη μας προτεραιότητα, όπως και οι καταγγελίες εναντίον κάθε ανήθικης και βάρβαρης συμπεριφοράς προς τη γλώσσα μας, ωστόσο παραθέτουμε ατόφιο το κείμενο, μόνο και μόνο για να δούνε οι αρμόδιοι και ανεγκέφαλοι γηγενείς (επιτρέψτε μας τις εκφράσεις) τα χάλια τους, τα αίσχη τους και την ντροπή τους. Γράφει λοιπόν ο κ. Διονυσόπουλος στο «Ελληνογράφημα»:

«Η γλώσσα δεν είναι μόνο εκφραστικό, με το λόγο, όργανο του εσωτερικού μας κόσμου και σίγουρη γέφυρα επικοινωνίας με τους συνανθρώπους μας, αλλά και μέθοδος διαστοχασμού και βασικός συνεκτικός δεσμός του λαού ενός έθνους. Κατά τους αρχαίους Έλληνες, η γλώσσα είναι θείο δώρο προς τους ανθρώπους και με την αντίληψη αυτή ανήλθαν σε φιλοσοφικότερη θεωρία για την αρχή της γλώσσας. Εδώ μας απασχολεί η ελληνική γλώσσα, που διακρίνεται για τη βαθύτητα των εννοιών της και για τον πλούτο των λέξεών της. Πρόκειται για αληθινό γλωσσικό θησαυρό! Κι όμως!

Φορείς δημόσιου ή ιδιωτικού χαρακτήρα, καθώς και αρκετοί πολίτες, χρησιμοποιούν "ελαφρά τη καρδία" φράσεις ή λέξεις ξένης γλώσσας. Και αισθάνονται και υπερήφανοι μάλιστα! 1) Πρώτη στο "στόχαστρο" η κρατική τηλεόραση, που επιλέγει κάθε χρόνο τραγούδι για την ευροβίζιον στην αγγλική γλώσσα. Σαν να πρόκειται για ...αγγλοβίζιον. Οι απόψεις ότι η ελληνική γλώσσα "δεν ακούγεται καλά, δεν πουλάει" κ.λπ., είναι σαθρά επιχειρήματα δουλοπρεπών ανθρώπων. 2) Τηλεοπτικά κανάλια: Fame Story το ένα, Dream Show το άλλο. Welcome to the party, το τρίτο! Και χειροκροτήματα από τη νεολαία. 3) Καταστήματα. Σε κάθε οδό το 80% των επιγραφών, σε ξένη γλώσσα. Λες και οι πελάτες τους είναι αλλοδαποί. 4) Περιοδικά και εφημερίδες. Πολλά με ξενόγλωσσους τίτλους. Λες και οι αναγνώστες τους είναι αλλοδαποί.

Πικρία και θλίψη! Οργή και αγανάκτηση, για το αξιοθρήνητο φαινόμενο. Τη στιγμή που όλες οι ξενόφερτες φράσεις και λέξεις μπορούν ευχερώς να αποδοθούν στην ελληνική γλώσσα. Υπόψη, άλλο πράγμα η εκμάθηση ξένης γλώσσας για εφόδιο και άλλο η χρήση ξένων λέξεων στην καθημερινή μας ομιλία, ώστε να έχουμε συμφυρμό ανόμοιων στοιχείων. Μήπως θα 'πρεπε το υπουργείο Υγείας να προγραμματίσει ειδική ψυχογραφική εξέταση, "Ελληνογράφημα", για να ερευνηθεί η ιασιμότητα της ξενομανίας; Λαός, κύριοι, που αποφεύγει τη γλώσσα του καταντά άθυρμα της κακής ιστορικής μοίρας» (Πηγή: http://www.enet.gr/online/online 03.06.2006.)

Ας ελπίσουμε ότι φωνές, σαν κι αυτή του επιστολογράφου, να πληθήνουν, για να φυλάξουμε όλοι μαζί, Απόδημοι και Γηγενείς, ό, τι μπορούμε. Αυτές οι φωνές, μαζί και η δική μας, σφυρηλατούν την ελπίδα μέσα σε ομιχλώδη καμίνια, πλαισιωμένα από ανεγκέφαλους «σιδεράδες» και άσπλαχνους «κόφτες», που άλλοι κόβουν και άλλοι «σιδερώνουν» τη γλώσσα μας. Η σφυρηλάτηση αυτή όμως ξεπερνά κάθε απόηχο του εγκέλαδου και διαδίδεται σαν πεποίθηση. Οι ελπίδες για την διαφύλαξη του απανταχού ελληνισμού και του πολιτισμού δεν πρέπει να χάνονται, όσο λίγες κι αν είναι, όταν σκοπός τους γίνεται η μεταμόρφωσή μας σε τσοπαναραίους και δραγάτες· και για τα πρόβατά μας και για τα χωράφια μας…!

Όπως λέγαμε και στο προηγούμενο Συνέδριο, το επαναλαμβάνουμε και σήμερα. «Για τα σημερινά αποκρουστικά και βάρβαρα δεδομένα δεν θα πείραζε, αν είχαμε μια Πατρίδα με τρύπια ποδιά, αλλά με ψυχή και νοικοκυρά. Τώρα έχουμε μια Πατρίδα «κούκλα» ή «βιτρίνα», αλλά σίγουρα ορφανή και στείρα!»

Ο τιμητικός τίτλος του Έλληνα μετανάστη των Πέντε Ηπείρων, μέσα στον ρου των εξελίξεων στις πολυπολιτισμικές πολιτείες- αν βέβαια μπορούμε να ομιλούμε για κάτι τέτοιο- θα μπορεί να παραπέμπει και στον Απόδημο και ταυτόχρονα να αποτελεί αυτός μέλος του μητροπολιτικού ελληνισμού. Η σταδιακή απώλεια της ελληνικής γλώσσας καθιστά εύκολη την απορρόφηση ιδιαίτερα των ελληνοπαίδων από τους γηγενείς πληθυσμούς των τόπων παραμονής τους. Εδώ πρέπει να επισημάνουμε από τη διατήρηση της γλώσσα μας εξαρτάται πρώτιστα το δικαίωμα της «Επιστολικής Ψήφου». Η συνειδητοποίηση και μόνο ότι «μένω Έλληνας» αποδεικνύει την αποτροπή του κινδύνου της αφομοίωσης, εκτός και αν η μητρόπολη με πλάγιους τρόπους το επιδιώκει ή δεν το έχει αντιληφθεί.  

 

Από Έλληνες συγγραφείς-μέλη μας ανά τον κόσμο έχουμε πληθώρα αναφορών, αποκαλύψεων και ερευνών, καταγγελιών και διαμαρτυριών. Η παγκοσμιότητα του Έλληνα, με άλλα λόγια ο πολιτισμός μας έξω από τα τείχη της Πατρίδας, δεσπόζει σαν το φως του ήλιου και δεν αμφισβητείται από κανέναν. Ακόμα και σε χωριά Ιθαγενών, χωμένα στις βουνοκορφές της Σιέρρα Μάδρε, η υπερηφάνεια φουσκώνει τα στήθη σου, όταν συστήνεις τον εαυτό σου σαν Έλληνα και σε ρωτούν οι ιθύνοντες αν είσαι απόγονος του Σωκράτη.

Η παρουσία του σύγχρονου Έλληνα, με τα πολιτιστικά του αποθέματα και την ανήσυχη ιδιοσυγκρασία, που τον διακρίνει παντού και πάντα, εκφράζεται δεόντως. Με θέρμη και περηφάνια αναδεικνύει την καταγωγή του και το έργο του έχει δεθεί με καδένες στην υδρόγειο σφαίρα.

Τα θετικά βήματα του Απόδημου σαφώς συνοδεύονται και από αρνητικά, για παράδειγμα στη μακρινή Αυστραλία, όπως μας ενημερώνουν οι τομεάρχες μας. Η συρρίκνωση της γλώσσας μας πιστοποιείται καθημερινά εκεί από διάφορα στοιχεία.

Α`. Ενδεικτικό είναι το κλείσιμο των εδρών Νεοελληνικών σπουδών στα ανώτατα ιδρύματα της χώρας. Αυτό γίνεται, γιατί αφενός δε φοιτούν αρκετά παιδιά στα τμήματα αυτά, οπότε δεν είναι κερδοφόρα για τα πανεπιστήμια, αφετέρου εξαιτίας της αδιαφορίας των γονέων και των νέων για την εκμάθηση της γλώσσας και του πολιτισμού μας. Δυστυχώς, πολλοί κηδεμόνες μιλούν στα παιδιά τους στα αγγλικά, παρόλο που είναι της κακιάς ώρας. Δεν αντιλαμβάνονται πως, όταν τα παιδιά τους μάθουν τη μητρική τους γλώσσα σωστά, θα προχωρήσουν και στην γνώση της αγγλικής με μεγαλύτερη ευχέρεια.

Β`. Σημειώνεται η αδιαφορία των εκπαιδευτικών φορέων να προωθήσουν την ελληνική γλώσσα. Σε τοπικό Πανεπιστήμιο, όπου γνωρίζαμε πως υπήρχε τμήμα Νεοελληνικών, δεν βρήκαμε κανέναν ελληνόγλωσσο εκπαιδευτικό εκεί, παρόλο που για όλες τις άλλες γλώσσες υπήρχε ο κατάλληλος διδάσκων.

Γ`.  Επίσης, σύμφωνα με το ισχύον σύστημα στην Αυστραλία, μειώθηκαν οι επιπρόσθετοι βαθμοί, που μπορούν να πάρουν οι μαθητές που διδάσκονται Ελληνικά στο Γυμνάσιο, με συνέπεια αυτά τα παιδιά να δυσκολεύονται περισσότερο να εισαχθούν στα Πανεπιστήμια συγκριτικά με τα άλλα που μαθαίνουν π.χ. Ινδονησιακά ή Γιαπωνέζικα κ.λπ. Έτσι οι σπουδαστές αποφασίζουν να διδαχθούν μια άλλη γλώσσα, που θα συνδράμει στην εισαγωγή τους στο γνωστικό κλάδο που επέλεξαν να φοιτήσουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Δ`. Το Ελληνικό Δημόσιο βέβαια στέλνει βιβλία από την Ελλάδα στους Απόδημους, για να χρησιμοποιηθούν στα σχολεία. Όμως τα βιβλία σήμερα είναι μια παρωχημένη μέθοδος εκμάθησης και μειώνεται το ενδιαφέρον των παιδιών γι’ αυτά. Πρέπει επομένως να διεισδύσει η τεχνολογία και να χρησιμοποιηθούν CD με εκπαιδευτικά προγράμματα, βίντεο, εικόνες, μουσική, ομιλίες που θα είναι πιο ελκυστικά στις νεότερες γενεές.

Αυτά και άλλα πολλά μας μεταφέρουν οι Συγγραφείς της Διασποράς απ’ όλα τα διαμερίσματα του Πλανήτη. Περιττό να αναφερθούμε στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπου ο αφελληνισμός είναι παραπάνω από βέβαιος. Στην Αργεντινή για παράδειγμα η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας γίνεται από Έλληνες-μαχητές-εθελοντές και με πενιχρά μέσα. Εκεί, δυστυχώς, δε φαίνεται ούτε η σκιά της μητρόπολης.

Κοντολογίς, οι Έλληνες των ΗΠΑ κι άλλων δυτικών κρατών, δυστυχώς, έχουν γίνει τυποποιημένοι, με ελάχιστες, ίσως, εξαιρέσεις. Και γι’ αυτήν την «πολυπολιτισμική» τυποποίηση το Ελληνικό Κράτος έχει την ευθύνη. Έτσι για μας, την ΕΕΛΣΠΗ και κάθε Απόδημο Έλληνα με ανοιχτό νου, με βάση όλα τα παραπάνω, βέβαιο είναι πως η γλώσσα μας εξοστρακίζεται αργά μεν, αλλά σταθερά και με αριθμητική ακρίβεια.

 

Αγαπητοί συμπολίτες Τρικαλινοί, αγαπητέ κ. πρόεδρε, κλείνοντας το θέμα μας, «Ελληνισμός-Απόδημοι-Πολιτισμός», επισημαίνω ότι η ΕΕΛΣΠΗ θα επιχειρήσει για μια ακόμα φορά να καταθέσει τις προτάσεις της και ευελπιστεί να τις αφουγκραστείτε.

Για τους παραπάνω λόγους, ως ΕΕΛΣΠΗ θεωρούμε πως:

Η Τοπική Αρχή, το ΣΑΤ στην προκειμένη περίπτωση, μπορεί να συμβάλει στην επίλυση, μέρους των προαναφερόμενων προβλημάτων. Εμείς, σαν «Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών-Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων», μπορούμε να δεσμευτούμε πως θα δυναμώσουμε τις δράσεις μας προς κάθε κατεύθυνση και τομέα που αφορά τους προβληματισμούς μας, καλύπτοντας ανάγκες σε πνευματική ύλη. Φτάνει μόνο να έχουμε την αρωγή και συμπαράσταση των Τοπικών Αρχών, ηθική και βεβαίως οικονομική υποστήριξη. Είναι απαράδεκτο να σπαταλούνται τα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου σε πολυδάπανα ταξίδια αναψυχής, υπερσύγχρονα γραφεία και μίσθωση αλαζόνων υπαλλήλων, χωρίς να δημιουργείται ουσιαστικό έργο.

Φορείς, όπως η ΕΕΛΣΠΗ, μέσα από τον πλούτο της Ελληνικής Λογοτεχνίας και γενικότερα της τέχνης, μπορούν να προσφέρουν μέγα πολιτιστικό έργο και μάλιστα πλουραλιστικό, αν λάβει κανείς υπόψη την από δεκαετίες παραμονή μελών της Ένωσης σε Χώρες της υφηλίου, πράγμα που, αν μη τι άλλο, ταυτίζεται με την αέναη τριβή στις μυλόπετρες άλλων πολιτισμών. Το ενδιαφέρον μιας Χώρας, σαν τη δική μας, με τεράστια πολιτιστική κληρονομιά, δεν θα πρέπει να εστιάζεται μόνο σε μπίζνες. Πρώτιστη αξία έχει η πνευματική μας κουλτούρα, που αποτελεί την δημιουργική ραχοκοκαλιά της σύνθεσης της ποιότητας του πολιτισμού μας.

 Εν κατακλείδι λοιπόν επισημαίνεται ότι οι ως τώρα πολιτικές της Κεντρικής Εξουσίας σε ό, τι αφορά τον πολιτισμό και τα προβλήματα των Απόδημων, ιδιαίτερα στους χώρους της διανόησης και της παιδείας, δεν αντιμετωπίστηκαν ως έπρεπε. Κι εδώ καλούνται οι Τοπικές Κοινωνίες να κινητοποιηθούν στηρίζοντας ηθικά, και όχι μόνο, φορείς που δραστηριοποιούνται στις Πέντε Ηπείρους. Η Σύγχρονη τεχνολογία προσφέρεται γι’ αυτό το σκοπό. Ο Κόσμος των τεχνών επίσης ενδείκνυται. Γενικότερα, όσο κι αν η εποχή μας, για πολλούς, δεν ωφελεί προς αυτή την κατεύθυνση, για μας, που θέλουμε να είμαστε Απόστολοι και πρεσβευτές του Λόγου μέσα από τους καπνούς των Πολέμων, της φτώχειας και της δυστυχίας, θεωρείται πρόσφορη! Η Ιστορία είναι με το μέρος μας. Φτάνει να την αδράξουμε με αγάπη, δέος και σεβασμό.

 

Τα μέλη του ΔΣ της ΕΕΛΣΠΗ

 

Πρόεδρος  

Βάϊος Φασούλας  

Αντιπρόεδρος –υπεύθυνος Λατινικής Αμερικής

Στράτος Δουκάκης

Γραμματέας

Ελευθερία Μπέλμπα

Προβολή- παρουσίαση της Ένωσης

Πλακιάς Γεώργιος

Τομεάρχης Καναδά

Δουρίδας Κώστας

Τομεάρχης Αυστραλίας

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Τομεάρχης  ΗΠΑ

Σπύρος Δαρσινός 

Τομεάρχης  ΗΠΑ

Γαβριήλ Παναγιωσούλης 

Εκπρόσωπος της ΕΕΛΣΠΗ στην Ελλάδα

Παντελής Ξανθίδης