creece

Last up date
19.03.2011

Τι πιο ωραίο είναι

 

Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρα του τις ξέρες... Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...

Του Βάιου Φασούλα

 

email9c
dove2
Banner-vaios

Στο παγκάκι της πλατείας


Αχ! Εσύ παγκάκι τυχερό κι εσύ γλυκιά πλατεία

να ξέρατε, πόσο πολύ μου δώσατε χαρά και ευτυχία!

Που νόμισα, για μια στιγμή, πως με περιγελάτε

και μιας κοπέλας την καρδιά άδικα τυραννάτε

 

Κι εσείς δέντρα που ρίχνατε, αραιά και πού τα φύλλα

πώς νόμισα, η άμοιρη, πως έρχονταν μαυρίλα

κι εσάς πουλάκια, θάρρεψα, δε βγάζατε λαλιά

ω πόσο πολύ υπόφερα, βαθιά μες στην καρδιά!

 

Να ’σαι καλά, παγκάκι μου, μου έφερες την τύχη

κι εσείς δεντράκια και πουλιά ανοίξατε τα τοίχοι

όπου μέσα τους είχανε κλεισμένη την ελπίδα

και τον καλό μου φέρατε σαν πύρινη αχτίδα.

 

Κοντά σας θα ’ρχομαι συχνά να λέω τα μυστικά μου

και όμορφα και άσχημα που θα δεχτεί η καρδία μου

μα πιο πολύ θα τραγουδώ εδώ τον έρωτά μου

αυτόν που τώρα γνώρισα και βρίσκεται κοντά μου…

 

 

 

Τα κρίνα της καρδιάς μου

 

Λουλούδι αγνό στα λούλουδα

σκόρπα τη μυρουδιά σου

τον κήπο τον απάτητο

δώσε στον άρχοντά σου

 

Έλα, έλα άρχοντά μου

μες στον κήπο της καρδιάς μου

στην αγκάλη σου να γείρω

κι απ’ αγάπη να μεθύσω

 

Ω συ καλέ μου κι ακριβέ

κι άρχοντα γαλανέ μου

για σε ανθάκια μάζεψα

και κρίνα απ’ την καρδιά μου

 

Άλλα μιλούν για έρωτα,

άλλα μιλούν γι’ αγάπη

και τα ρωτώ, ποιο απ’ τα δυο

λάβωσε την καρδιά μου

 

Κι αυτά όλα ανοίξανε

τα ροδοπέταλά τους

και μ’ έλουσαν μ’ αρώματα

παρθενικά και χάδια

 

Η αγάπη είναι ο έρωτας

κι ο έρωτας η αγάπη,

με λένε και με σκέπασαν

με κρίνα και στεφάνια

 

Τα λούλουδά σου ωρίμασαν

καιρός να τα χαρίσεις

μην τα κρατήσεις στη σκιά

κι άδικα χαραμίσεις

 

Λουλούδι αγνό στα λούλουδα

σκόρπα τη μυρουδιά σου

τον κήπο τον απάτητο

δώσε στον άρχοντά σου

 

Στης νιότης σου το άστραμμα

τη δίψα του να σβήσει

κει την αγάπη θε να βρεις,

του έρωτα τη γλύκα

 

Αυτά μου είπανε, για σε

λούλουδα και μπουμπούκια

καθώς στον κήπο μάζευα

τα πιο ακριβά μου κρίνα

 

Έλα, έλα άρχοντά μου

μες στον κήπο της καρδιάς μου

στην αγκάλη σου να γείρω

κι απ’ αγάπη να μεθύσω

 

Έλα, έλα ακριβέ μου

μες στον κήπο μου να ζήσεις

την καρδιά μου θα σου στρώσω

κρεβατάκι να ξαπλώσεις

 

 

Της αγάπης

 

Πως θα’ θελα, μανούλα μου, τη μοίρα μου να αδράξω

απ’ τα μαλλιά, και να της πω, με δύναμη να κράξω

όσα κι αν έχεις μυστικά, που ορίζουν το στρατί μου

όσα κι αν έχεις βάσανα, που σκιάζουν τη ζωή μου

 

Δείξε τα όλα, μοίρα μου, για μένα τι έχεις γράψει

μύριες φορές σαν ορφανή, πόσο δεν έχω κλάψει!

Κάτι θα έχεις και για με, ω μοίρα μου, γραμμένη

κάτι καλό και ακριβό, ν’ ανοίγει την καημένη

 

Μέσα στα σπλάχνα την καρδιά, που όλο ψυχοραγίζει

και ψάχνει, ψάχνει αδιάκοπα, τα φύλλα της γυρίζει

μήπως και κάπου έκρυψες και τη δική μου αγάπη

ω μοίρα μου, βοήθα με, να βρω κι εγώ μια άκρη

 

Σα να θαρρώ, μανούλα μου, τη μοίρα μου να φέρει

το ταίρι μου, που αγαπώ και έχω υποφέρει

ο κήπος μου τον καρτερά με κρίνους ανθισμένους

με λούλουδα, τριαντάφυλλα και λόφους μυρωμένους

 

Στρωσίδια του ’χω το κορμί κι όλο τ’ άρωμά μου

και γι’ απανωσκέπασμα, τ’ άπλωσα την καρδιά μου

μη μου κρυώσει, ο καλός, καθώς θα μ’ αγκαλιάζει

και τούτος ο παράδεισος, μαζί μας θα στενάζει

 

Έλα, καλέ μου κι ακριβέ, που όλο σε καρτεράω

αβάσταχτη η αγάπη μου και άδικα πονάω

έλα να ’γιανεις την καρδιά, που η δόλια σπαρταράει

τραγούδια λέει στον ύπνο της, τραγούδια σαν ξυπνάει…

 

 

Η αναμονή της μητέρας

 

Σάρκα της σάρκας μου μ’ ακούς, πως λαχταρώ για σένα

κι όλες τις νύχτες μοναχή να τραγουδώ για ένα

μεράκι μου και όνειρο το κλάμα σου ν’ ακούσω

και μες στην αγκαλίτσα μου με δάκρυα να σε λούσω.

 

Ω τι χαρά, αχ! να ’ξερες, μου φέρνεις στη ζωή μου!

Ω τι χαρά με κέρασες, εσύ γλυκό παιδί μου!

Φτερά αγγέλου φύτρωσαν απάνω μου στις πλάτες

μαζί πετάμε ολημερίς, τρέχουμε σαν διαβάτες

 

Το χάδι του πατέρα σου, πάνω σου ν’ ακουμπήσει

στάλα να αντλήσει τη χαρά, τα χείλη να δροσίσει

όπου του λείπουμε κι οι δυο και τρέμει η ψυχή του

και στις γραφές του μου μιλά, πως γέμισε η ζωή του

 

Κι εγώ του γράφω, υπομονή, έχε εσύ ακριβέ μου

λίγο καιρό και θα χαρείς μια κόρη, γαλανέ μου

ρούσα, θαρρώ, στα σπλάχνα μου, ακούω τη φωνή της

τα μάτια σου στα μάτια της, δική σου η μορφή της.

 

Γρήγορα φτάνει ο καιρός και θα σε καρτερούμε

δυο αγκαλιές και δυο καρδιές για σε θα τραγουδούμε

ω τι χαρά, αντρούλη μου, που νιώθω για τους δυο μας

που θα μας δώσει ο ερχομός, του γαλανού μωρού μας…

 

 

Αχ! χαρά μου, χαρά

 

Αχ! χαρά μου, χαρά

Κόρη μου, ρούσα, γαλανή, αχ να ’ξερες πώς νιώθω!

Και τι χαρά, αστέρι μου, στα στήθια μου που έχω!

Όπως τα πέλαγα που χύνονται στων αμμουδιών αγκάλες

Όπως ο ήλιος που σκορπά τη χρυσαφένια λάμψη

Σαν τη σελήνη που κερνά τ’ ασήμι της σε ουρανό και γη

Ναι! Νιώθω σαν άνεμος π’ αγγίζει των κοριτσιών κορμιά

Σαν τη βροχή που απορροφά την αύρα της η γη

Σαν το αρνάκι που στης μάνας του το στήθος της βυζαίνει

Σαν ρόδο καταπόρφυρο, σαν κρίνος, σαν πουλί

Σαν μέλισσας το βόμβισμα, το μέλι μου να στάζει

Κι όλα μου δίνουνε χαρά, δύναμη και αντοχή

 

Αχ! χαρά μου, χαρά, κόρη μου, γαλανή

Η γαλατένια ανάσα σου, μύρωμα της ζωής

Και η ματιά σου ουράνια, άστραμμα της ψυχής

Στο χέρι σου θαρρώ τον κόσμο όλο κρατάς

Μοίρες χαράς, μοίρες ζωής, θωρώ στο πρόσωπό σου

Κι εμέ και τον πατέρα σου, σαν φάρος μας φωτίζεις

Να ’ναι απαλό το διάβα σου γιομάτο από αρμονία

Και να σου δώσει τη χαρά, αγάπη, ευτυχία.

 

Ω συ χαρά μου, κόρη μου, ρούσα μου, τρυφερή

Πολλά τραγούδια θα σου πω μέχρι να μεγαλώσεις

Μύριες ευχές θα λογιστώ, σαν μάνα να τις έχεις

Μόνο αγάπη να κρατάς, πάντα να ’χεις να δώσεις

Θα ’ρθει στιγμή, θα χρειαστεί, σε κάποιο ηλιοβασίλεμα

πα στ’ άσπρα μαλλιά μας σταλιά κι εσύ να δώσεις.

 

Έλα, γλυκό αγγελούδι μου, να στείλεις την αγάπη

Πα στο χαρτί να κάνουμε το όμορφο χεράκι

Του πατερούλη μοναξιά να διώξουμε λιγάκι

Ω τι χαρά θα νιώσει εκεί, θαρρώ φτερά θα βγάλει

Της ρούσας μας χεράκι θα τρέξει να αρπάξει

 

Τώρα γλυκά να κοιμηθείς κι εγώ ο άγγελός σου

Μούσες να ’ρθουν στον ύπνο σου για να σε τραγουδήσουν

Στα όνειρά σου τα γλυκά θα ’ρθει κι ο πατερούλης

Κι αντάμα θα ’μαστε κι οι δυο και θα σε νανουρίζω

Αχ! χαρά μου, χαρά…

 

 

 

Η μικρή κόρη

 

-Αγγελουδάκι μου γλυκό, του παραδείσου κόρη

στολίδι είσαι της καρδιάς και φάρος μες στο σκότος

είσαι ο ανθός της φαμελιάς, ξανθή και γαλανή μας

δύναμη τα γελάκια σου, ελπίδα της ζωής μας

 

Και τα λογάκια σου σαν λες, φτάνουν σαν μελωδίες

μέσα τα φύλλα της καρδιάς, με μιας μας τα ανοίγεις

την παγωνιά και μοναξιά τη διώχνεις και γεμίζεις

από χαρά εμάς τους δυο, που άφθονα σκορπίζεις

 

Ω τι χαρά, τι αντοχή, θα πάρει η μανούλα!

Όταν σε δει πως τράνεψες, θα κλαίει σαν παιδούλα

όταν σ’ ακούσει να μιλάς, γλυκά το όνομά της

το γέλιο της θα ξαναρθεί, θα στυλωθεί η καρδιά της

 

Μέσα απ’ τα ξένα, μάτια μου, κι εσύ πια μεγαλώνεις

και τρίβεσαι με βάσανα, που τώρα δεν τα νιώθεις

όταν ρωτάς κι αναζητάς, η μάνα να σου φέρει

το γάλα και στην αγκαλιά λογάκια να σου λέει.

 

Σαν το θεριό ο πόνος μου το είναι μου σπαράζει

σαν λείπε η μάνα απ’ το παιδί, όλη η γη χλομιάζει

το ρόλο της πήρα, εγώ για σένα ξενυχτάω

και όλες τις ανάσες σου, τις νύχτες μου μετράω

 

Στον ύπνο σου πολλές φορές τη μάνα σου φωνάζεις,

πότε γελάς και πότε κλαις και πότε αναστενάζεις

κι άλλοτε τα χεράκια σου ανοίγεις να την πιάσεις

στα όνειρά σου η μάνα σου, είναι πάντα κοντά σου

 

Ω τι χαρά, τι αντοχή, θα πάρει η μανούλα

ώρες μας μένουν, θησαυρέ, και φτάνει η αυγούλα

εσύ, αυτή κι εγώ πάλι θα ενωθούμε

σε μια αγκαλιά θα σμίξουμε και δεν θα χωριστούμε...