creece

Last update
27.04.2006

Τι πιο ωραίο είναι

 

Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρα του τις ξέρες... Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...

Του Βάιου Φασούλα

 

email9c
dove2
Banner-vaios

Ε λ ε υ θ ε ρ ί α.

Γράφει ο Διονύσης Ε. Κονταρίνης - Απρίλης 2006

«Όποιος απαρνιέται τη λευτεριά του, απαρνιέται την ιδιότητά του σαν άνθρωπος, απαρνιέται τα ανθρώπινα δικαιώματά του, ακόμα και τ΄ανθρώπινα καθήκοντά του.»

Ζαν Ζακ Ρουσσώ.

Εμείς οι Έλληνες, μέσα από το πέρασμα των αιώνων, δεν απαρνηθήκαμε ποτέ την ελευθερία μας. Γιά μας, η ελευθερία υπήρξε πάντοτε ένας τρόπος ζωής, ένα υπέρτατο αγαθό, Ένα αγαθό το οποίο πιστέψαμε, ετιμήσαμε αλλά και το υπερασπιστήκαμε πάντοτε με θυσίες μεγάλες.

Με την ελευθερία δέθηκε ιστορικά ο λαός της Ελλάδας από τότε που η χώρα φύτρωσε  σε τούτη τη γωνιά της θάλασσας που βρίσκεται. Ήταν τότε που ο Θεός φτιάχνοντας τον κόσμο, άρπαξε μιά χούφτα πέτρες τις πέταξε στη θάλασσα και έτσι γεννήθηκε η Ελλάδα. Μιά χώρα όλο βράχια και πέτρες, Όμως με μιά ξεχωριστή ομορφιά. Μιά χώρα τόσο όμορφη μέσα στα βουνά της και τα βράχια της. Μιά χώρα που την τριγυρίζουν οι αφροί τής γαλάζιας θάλασσας που την γέννησε. Μιά χώρα που κάποτε την κατοικούσαν ακόμη και αυτοί οι ίδιοι οι Θεοί. Τούτη τη χώρα, την χώρα μας, την πατρίδα μας, την αγαπήσαμε. Δεθήκαμε μαζύ της. Μαγευτήκαμε με τα βουνά της. Λατρέψαμε την θάλασσά της. Και δεν αφήσαμε ποτέ κανέναν να μας αρπάξει τούτη την πατρίδα.

 Με το αίμα του, ο λαός της Ελλαδας, πότισε όλες τις κορφές των βουνών της, τις ράχες, τις πλαγιές, τα λαγγάδια, ακόμη και τις θάλασσές της, πολεμώντας γιά την λευτεριά της πατρίδας του. Μέσα από τους αιώνες που σημαδεύουν την ιστορία του κόσμου ο Έλληνας δεν απαρνήθηκε ποτέ την ελευθερία του και δεν έπαψε ποτέ να πολεμά γι’αυτήν. Δεν δείλιασε ποτέ μπροστά σε κανέναν που τόλμησε να σκεφτεί και μόνο να του στερήσει την ελευθερία του. Δεν φοβήθηκε τις ορδές των βαρβάρων. Δεν έσκυψε μπροστά στα στίφη των αγρίων. Δεν γονάτισε ποτέ μπροστά στις μηχανές του θανάτου. Η ελευθερία ήταν πάντοτε κλεισμένη στην ψυχή του. Γιατί πάνω απ’ όλα ο Έλληνας είχε κλείσει μέσα στην ψυχή του την ιδιότητα του ανθρώπου.

 Η ιστορία της χώρας μας, είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο, ότι μέσα στις σελίδες της δεν κρύβει τίποτε άλλο από τους αγώνες του λαού μας γιά την ελευθερία του. “Γιά την χιλιάκριβη τη λευτεριά,” όπως έμεινε να λέγεται από τότε που πάνω στα βουνά της Ελλάδας, γι’ αυτήν ακριβώς την ελευθερία γράφτηκαν οι χρυσές σελίδες της Εθνικής Αντίστασης. Κι ίσως είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που ο εθνικός της ύμνος είναι εμπνευσμένος και αφιερωμένος στην ιδέα της ελεθερίας.

Μπορούμε να πούμε ότι εμείς οι Έλληνες δεν απαρνηθήκαμε ποτέ την ιδιότητά μας σαν άνθρωποι, δεν απαρνηθήκαμε ποτέ τα ανθρώπινα δικαιώματά μας και πολύ περισσότερο δεν απαρνηθήκαμε ποτέ τα ανθρώπινα καθήκοντα που απορρέουν από όλα αυτά. Και τούτο διότι ποτέ μας δεν απαρνηθήκαμε την ελευθερία μας.

Από τότε που ο χώρος της Ελλάδας βρέθηκε να κατοικείται από τους ανθρώπους που πήραν το όνομα Έλληνες ο λαός αυτός δεν έπαψε στιγμή να αγωνίζεται γιά την λευτεριά της όταν τούτο χρειάστηκε. Η κάθε γωνιά της χώρας μας δέθηκε στενά με κάποια ιστορική στιγμή. Και η ιστορία του τόπου μας γέμιζε με σελίδες δόξας.

Σήμερα όμως τα πράγματα έχουν κάπως αλλάξει. Μπορεί ο Έλληνας να επιμένει να αγωνίζεται γιά την ελευθερία τού τόπου του και την προσωπική του ελεθυερία αλλά οι δυνατοί τούτης της γης έχουν κάποιες άλλες ιδέες κάποιες άλλες αντιλήψεις

Η «παγκοσμιοποίηση» θέλει τους λαούς σκλάβους. Τα συμφέροντα των μεγάλων, των δυνατών και του κεφαλαίου χρειάζονται υποζύγια. Και κάπως έτσι οραματίζονται να φτιάξουν τον άνθρωπο σήμερα. Ένα υποζύγιο. Και γιά να το πετύχουν το κυριότερο όπλο είναι να αφαιρέσουν από τον άνθρωπο την ελευθερία του. Και τα όπλα που μεταχειρίζονται είναι πολλά και ακαταμάχητα προκειμένου να σβύσουν από το νου του ανθρώπου την ιδέα της ελευθερίας. Και οι τρόποι τους είναι τέτοιοι που κανένας, όσο ήρωας και αν είναι, δεν μπορεί να τους αντιμετωπίσει, δεν μπορεί να τους πολεμήσει, δεν μπορεί να τους νικήσει.

Η πρόοδος της τεχνολογίας έχει δώσει μιά ακατανίκητη δύναμη στους δυνατούς. Έχουν πλέον την δυνατότητα να σκλαβώνουν τους λαούς και να τους στερούν την ελευθερία τους και να σκλαβώνουν ακόμη και αυτή την προσωπικότητά τους, την ανθρώπινη υπόστασή τους. Καθιερώθηκε πριν από χρόνια το ηλεκτρονικό φακέλωμα. Οι ιδέες μας, τα πολιτικά μας φρονήματα, οι ενέργειές μας τα «πιστεύω μας» όλα τούτα τοποθετούνται σε μιά ηλεκτρονική αποθήκη η οποία ενημερώνεται αδιαλλείπτως και ανά πάσα στιγμή μας λένε:

-Κύριε. Αυτός είσαι.

Βέβαια κανείς δεν ρωτήθηκε ούτε και ζητήθηκε η γνώμη των λαών. Αρκεί που η παράνομη και αισχρή αυτή ενέργεια εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μεγάλων. Τελευταία μπήκαμε και στην παρακολούθηση των τηλεφωνικών μας συνδιαλέξεων. Δεν ενδιαφέρει κανέναν από αυτούς τους «κυρίους» αν αυτή η ενέργεια είναι παράνομη. Δεν έχουν να δώσουν λόγο σε κανέναν. Αφεντικά είναι. Κι έχουμε φτάσει στο σημείο να φοβόμαστε ακόμη και να μιλήσουμε. Κι όπως πάμε πολύ σύντομα θα τους δούμε να μπαίνουν ακόμη και μέσα στα σπίτια μας. Στις τραπεζαρίες μας και τις κρεβατοκάμαρές μας. Κι εμείς θα συνεχίσουμε να μιλάμε γιά την λευτεριά. Γιά ποιά ελευθερία;

Τη λευτεριά μας δεν την απαρνηθήκαμε. Δεν την απαρνηθήκαμε όχι μόνο εμείς οι Έλληνες αλλά ίσως δεν την απαρνήθηκαν και όλοι οι λαοί τούτου του πλανήτη. Δεν απαρνηθήκαμε την ανθρώπινη ιδιότητά μας, τα ανθρώπινα δικαιώματά μας και ακόμη δεν απαρνηθήκαμε τα καθήκοντά μας σαν άνθρωποι. Όμως ελεύθεροι δεν είμαστε.

Αν ζούσε σήμερα ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ είμαι σίγουρος πως θα έσκιζε τα γραφτά του και από πάνω θα τα έφτυνε. Και θα ντρεπόταν που θα ήταν άνθρωπος μιάς τέτοιας κοινωνίας.