creece

Last update
14.01.2006

new1

Τι πιο ωραίο είναι

 

Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρα του τις ξέρες... Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...

Του Βάιου Φασούλα

 

email9c
dove2
Banner-vaios

 η καινούργια σελίδα θα ανανεώνεται συνεχώς.

« Οι αγωνιστές - Οι επιχειρήσεις του ΕΛΑΣ »

Το νέο βιβλίο της Κατερίνας Μακρυγιάννη

(Αφιέρωμα στην Εθνική Αντίσταση και στους καπετάνιους της)

 Γράφει ο Θεσσαλός Βάιος Φασούλας

 

 «Αν οι λαοί της Ευρώπης και οι εκπρόσωποί τους, (κόμματα και κυβερνήσεις) αμέσως μετά τη λήξη του Β` Παγκοσμίου Πολέμου κατάφερναν να κρατήσουν τις κατακτήσεις και τις αξίες τους, που με αίμα και θυσίες κέρδισαν, σήμερα στον 21ο αιώνα θα μπορούσαν να είναι οι ρυθμιστές της πορείας και της ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άρχοντες των λαών τους. Όμως, και σε ό, τι αφορά την Ελλάδα, η περιθωριοποίηση των αξιών, όπως του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, του ολοκαυτώματος του 21 και της Εθνικής Αντίστασης απ’ τους γύπες της Δύσης και τα ντόπια όργανά τους, έστησαν μια Ε.Ε. ανίκανη και άχρηστη να κρατήσει τις αξίες και τις θυσίες των λαών της. Συγκροτήθηκε και συγκροτείται σε «μοντέρνο» στρατόπεδο συγκέντρωσης πλούτου και φτώχειας...» ΒΦ.

-1-

 Πριν περάσω στις εντυπώσεις που αποκόμισα από το νέο βιβλίο της Κατερίνας Μακρυγιάννη με αναφορά στους αγωνιστές και στις επιχειρήσεις του ΕΛΑΣ κατά τη διάρκεια της Εθνική Αντίστασης, ας μου επιτραπεί μια σύντομη εισαγωγή.

  Σίγουρα ο νέος χρόνος 2006, παρά τις ευχές και την απόλυτη ρύπανση των αστικών πόλεων από τα βεγγαλικά δεν ξεκίνησε καλά ή καλλίτερα να πούμε πως συνεχίζει πιστά την πορεία του προηγούμενου. Εξοικειώθηκε κι αυτός με τα εκτρώματα του νεοφιλελευθερισμού και σαν «σύγχρονος» αχταρμάς (λαϊκά το λένε γαϊδούρι ή χαμάλη) μεταφέρει, μαζί με τις ελπίδες και ευχές και τις πληγές. Στο ημερολόγιό του έχουν ήδη καταγραφεί τα βήματά του, τα οποία μεταφράζονται «χαστούκια» για ολόκληρη την ανθρωπότητα, η οποία σε μεγάλο βαθμό, αποτελεί τη Δύση. Δύση που, μεταξύ άλλων, γέννησε τον Ιμπεριαλισμό, τον μιλιταρισμό και ματεριαλισμό, το κεφάλαιο και το φασισμό, την καταπάτηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τον Πόλεμο, τις λεηλασίες των αδύναμων λαών, την ανεργία, τη φτώχεια, την πορνεία, τα ναρκωτικά, το ρατσισμό, την σταδιακή εξαφάνιση του πολιτισμού και παράλληλα δολοφόνησε και δολοφονεί την ειρήνη εγκαθιδρύοντας μια Παγκόσμια απάνθρωπη «κουλτούρα» και τέλος ανάμεσα στα ποικίλα εκτρώματα γέννησε και ένα «εξώγαμο» παιδί· τον κομμουνισμό· το αντίπαλο δέος, θα λέγαμε, που διαδραμάτισε το δικό το ρόλο, όπως θα δούμε παρακάτω.

  Από τη μια έχουμε τα φαινόμενα της Παγκόσμιας φαλκίδευσης της δημοκρατίας, αυτήν την αστική, την κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του «σύγχρονου» νεοφιλελευθερισμού και από την άλλη μια γκρουπούσκουλα δοκησίσοφων που στόχο τους έχουν την πλήρη περιθωριοποίηση αξιών και ελευθεριών βεβαίως και ιδεολογιών που αμή τι άλλο αποτελούν σφήνα στις βάρβαρες προθέσεις και στα σχέδιά τους. Το «κερασάκι» του νέου χρόνου, όσο αφορά την Ε.Ε. και τη Δύση γενικότερα, μπήκε στην τούρτα των Ευρω-ονάγρων με την επωνυμία «Απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης».

 Λοιπόν φτάνοντας στα χέρια μου το νέο βιβλίο της Κατερίνας Μακρυγιάννη, σκέφτηκα την ευρωσυγκυρία όπως αυτή παρουσιάζεται τις πρώτες μέρες του Γενάρη του 2006 και διαπίστωσα πως, αυτό το βιβλίο, προσφέρεται σαν μια αντιπαράθεση μεγάλου μεγέθους έναντι των σχεδίων των ευρωονάγρων. Εν τάχει ας μου επιτραπεί να αναφερθώ στην απάνθρωπη και φασιστική απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, που θέλει, λένε, να ψηφίσει έναν αντικομουνιστικό μνημόνιο που θα θέτει εκτός νόμου την ύπαρξη και δράση των κομμουνιστικών κομμάτων. Δεν είναι του παρόντος να σχολιάσουμε περισσότερο, θα επανέλθουμε στο θέμα, αλλά θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι οι κεφάλαιο-υπηρέτες της Ε.Ε. ότι οι τότε κομμουνιστές μπήκαν στην πρώτη γραμμή και θυσιάστηκαν για την ελευθερία και την κατάρρευση του Ναζισμού δίνοντας εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα. Κι εδώ οι Έλληνες έδωσαν μέσα από την Εθνική Αντίσταση το αίμα τους. Θα πρέπει να ντρέπονται που τολμούν να σκεφτούν κάτι τέτοιο, διότι ο εχθρός της ανθρωπότητας δεν ήταν και δεν είναι ο κομουνισμός «μπαμπούλας»,(έτσι τον παρουσιάζουν) αλλά το κεφάλαιο. Επίσης να τονίσω μερικά ερωτήματα προς κάθε κατεύθυνση: Ποιον ή ποιους πάνε να απαγορέψουν; Αυτούς που οι μάνες και οι αδελφές τους δολοφονήθηκαν, βιάστηκαν, εκτοπίστηκαν και μαρτύρησαν; Αυτούς που κρέμασαν στα δέντρα και στις πλατείες; Αυτούς που τράβηξαν μέσα από τις εκκλησιές, που πήγαν να βρουν προστασία και τους εκτέλεσαν; Τους άλλους που τους έριξαν στα κρεματόρια; Εκείνους, αφού πρώτα τους λήστεψαν και τους ατίμασαν, τους εκτόπισαν και τους κάψανε τα σπίτια; Ή εκείνους που τους διώξανε όχι μόνο από τα σπίτια τους αλλά και από τη Χώρα τους; Και δεν αναφερόμαστε μόνο στην Ελλάδα την οποία δυνάμεις του σκότους και ντόπιοι φασιστοπροδότες, συνεργάτες των Γερμανών και των Άγγλων θέλησαν να την κάνουν μικρή, αλλά γενικότερα στη φασιστική κατάρα του Β` Παγκοσμίου Πολέμου. Και ποιος τελικά ευθύνεται για κείνη τη σφαγή του εμφυλίου; Οι κομουνιστές;

 Καλά είναι να σβήσει το παρελθόν και να δώσουν οι Πολίτες τα χέρια στην πράξη και όχι στα λόγια. Οι δημοκρατικοί Πολίτες, αυτοί που οι πατεράδες τους πάλεψαν το φασισμό (και δεν ήταν μόνο κομμουνιστές) δεν είναι διατεθειμένοι να καλλιεργούν το μίσος όπως δεν είναι διατεθειμένοι να δεχτούν τις νέες προδιαγραφές της «κυρίας» Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δυστυχώς, φασιστοποιείται. Αυτά είναι ευρωσκούπιδα που μολύνουν αθεράπευτα την Ιστορία και ο κάθε απλός Πολίτης έχει υποχρέωση να τα αντιμετωπίσει και να τα απομονώσει στις σκοτεινές γωνιές του φασισμού.

-2-

 Όλα αυτά που προανέφερα δεν είναι άσχετα από το βιβλίο της Κατερίνας Μακρυγιάννη, η οποία δίνει παραστατικές εικόνες μέσα από αυθεντικές μαρτυρίες και καταγραφές επιζώντων ανταρτών, που στο όνομα της λευτεριάς και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας πάλεψαν, γονάτισαν το Ναζισμό και τον εκμηδένισαν για να ζήσουμε εμείς λεύτεροι και αξιοπρεπείς. Αυτούς τους αντάρτες, που τα αγαθά μιας ανθρώπινης κοινωνίας τα είχανε λάβαρα και όπλα και τα κληρονομήσαμε εμείς οι απόγονοι, οι Ευρωπαίοι ηγέτες θέλουν να τα ληστέψουν.

 Λοιπόν μετά τα πρώτα βιβλία της Κατερίνας Μακρυγιάννη, «Η κόρη της Αντίστασης» και το «Απόρριψη», ήρθε και το «φρέσκο» βιβλίο που κυκλοφορεί υπό τον τίτλο: «Οι αγωνιστές - οι επιχειρήσεις του ΕΛΛΑΣ». Πρώτα κοίταξα το εξώφυλλο, πρώτη και πίσω σελίδα, τι δίνει αυτό το βιβλίο από εξωτερική άποψη, κατά πόσο το αντιπροσωπεύει ο τίτλος του και στη συνέχεια με απορρόφησε το περιεχόμενο.

          Πριν περάσω σε μια σύντομη αναφορά στο βιβλίο παρατήρησα δυο πράγματα: Το εξώφυλλο και τον τίτλο, ο οποίος αποδίδεται με δυο «Λ» (ΕΛΛΑΣ). Φαινομενικά φαίνεται λάθος όσο ξέρουμε ότι ο ΕΛΑΣ γράφεται με ένα «Λ» και όχι με δύο. Βέβαια, ίσως έπρεπε να το διευκρινίσει η συγγραφέας για πιο λόγο έγινε αυτό το λάθος, αλλά, κατά τη δική μου άποψη, πιστεύω ότι αν απέφευγε το «λάθος», τότε ο αναγνώστης πιθανόν να θεωρούσε ότι «Οι αγωνιστές και οι επιχειρήσεις του ΕΛΛΑΣ» αφορούσαν μόνο τον ΕΛΑΣ της Εθνικής Αντίστασης και μια σειρά πρωτοπαλίκαρα, μεταξύ και τον Πρωτοκαπετάνιο Άρη Βελουχιώτη, τον πατέρα της, όπως η ίδια υποστηρίζει και διεκδικεί την αναγνώρισή του. Από αυτή την άποψη, με τον «ΕΛΛΑΣ», η Κατερίνα Μακρυγιάννη καλύπτει όλο το φάσμα των αντιστασιακών οργανώσεων και πατριωτών που πάλεψαν ενάντια στον κατακτητή και όχι μόνο τον ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΕΑΜ, κλπ. Ίσως λοιπόν να έχει αυτήν τη σκοπιμότητα το «λάθος» κάτι, που αν είναι έτσι, τιμά ακόμη περισσότερο την κατάθεση αυτής της Ιστορίας και τη συγγραφέα που το επιχείρησε.

          Εντύπωση μου προξένησε και ο συνδυασμός της εξωτερικής εμφάνισης του βιβλίου- κι εδώ θα έλεγα επιτυχημένος. Στο εξώφυλλο του βιβλίου υπάρχει ο Αθηναϊκός Τύπος, (απλωμένες όλες οι εφημερίδες) τον οποίο μάταια η συγγραφέας προσπάθησε να προσεγγίσει παρά, στο βαθμό που γνωρίζω, τις προσπάθειές της και παρά το γεγονός ύπαρξης κάποιων κανονισμών του Συντάγματος: «Καθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Κοινωνία της Πληροφορίας. Η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες  που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους, τηρουμένων πάντοτε των εγγυήσεων των άρθρων 9, 9Α και 19." ΣΥΝΤΑΓΜΑ Αρθ.5α, παρ. 2».

          Στο πίσω μέρος του εξώφυλλου ένας νέος αντάρτης με το όπλο στο χέρι και στο κεφάλι το δίκοχο με τη λέξη «ΕΛΑΣ» αντιπαραθέτει το χτες με το σήμερα, την αδιαφορία από τους μεγαλόστομους της καθεστηκυίας τάξης και σκαρφαλωμένους στα έδρανα της εξουσίας, την Ιστορία και τα δρώμενά της όπως αυτά εξελίσσονται σήμερα, ενώ καλύπτεται και από αρκετό φωτογραφικό υλικό των θρυλικών πρωταγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και του Αρχικαπετάνιου Άρη Βελουχιώτη. Με άλλα λόγια, πάντα κατά την άποψη μου, το εξώφυλλο δίνει από μόνο του τις διαστάσεις τής επιτυχημένης επιλογής του. Στις πρώτες αράδες του βιβλίου διαβάζουμε:

 «Αν σταματήσεις τη γραφή τη γλώσσας σου και πάψεις να κουβεντιάζεις για την ιστορία της χώρας σου, θα μοιάζεις άστεγος στον τόπο σου. Κανένα καθεστώς δεν αγαπάει τον συγγραφέα που φέρνει στο φως ό, τι δεν θέλουν εκείνοι. Όπου αρχίζει η πολιτική, σταματάει ο απλός λόγος… Αντισταθείτε στον αχόρταγο καπιταλισμό. Η ηρωική σελίδα στην ιστορίας του αγώνα έχει γράψει την τελευταία της λέξη…» (Κατερίνα Μακρυγιάννη). Στη συνέχει ξεδιπλώνεται όλος ο πλούτος και το κάλλος της Εθνικής Αντίστασης, χωρίς σάλτσες και άλλα μπαχαρικά παρά μόνον με αυθεντικές μαρτυρίες.

-3-

 Στις 224 σελίδες του βιβλίου, ανακατωμένο με ποικίλα συναισθήματα, με συγκροτημένο το ήθος και ύφος, με αντικειμενικότητα και ρεαλισμό της συγγραφέας, θα δει και θα ζήσει ο αναγνώστης όλο το σκηνικό των επιχειρήσεων των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης με σκηνές, όπως ανέφερα, παραστατικές που ξεπερνούν κάθε κινηματογραφική ταινία. Μέσα από συγκλονιστικές και αποκαλυπτικές σκηνές, που εξελίσσονται κάθε στιγμή σε όλη την ελληνική επικράτεια, η συγγραφέας δείχνει όλες τις γοητευτικές εκφάνσεις του αγώνα που αντικατοπτρίζουν το απαράμιλλο θάρρος και κάλλος των αγωνιστών που μένει ανεξίτηλο στις ένδοξες σελίδες της Εθνικής μας Αντίστασης. Θα δει ακόμα τους πρωταγωνιστές καπεταναίους να αγωνίζονται δίπλα στον Πρωτοκαπετάνιο τους Άρη και να θυσιάζονται στο βωμό της λευτεριάς. Θα δει ακόμα την ακλόνητη πίστη του Άρη απέναντι στο κόμμα που τόσο είχε πιστέψει κι αυτό, το ΚΚΕ, τον απέρριψε με τον πιο ανελέητο και προδοτικό τρόπο.

 Θα δει επίσης ότι ο εφιάλτης για το τότε ΚΚΕ, δεν ήταν ούτε οι Γερμανοί ούτε οι Άγγλοι ούτε οι ντόπιοι φασίστες και λοιπά παράσιτα, αλλά ο Άρης Βελουχιώτης που είχε σφηνωθεί στα λαιμά τους σαν μαντζούνι. Αλλά ακόμη και σήμερα το ΚΚΕ «πιστό» στις «παραδόσεις» του δεν τολμά (ίσως γιατί ντρέπεται για το κακό που έκανε στον Άρη) να αναγνωρίσει το θρύλο της Εθνικής Αντίστασης, και όπως γράφει ο συγγραφέας, ποιητής και στιχουργός Νίκος Παλαμήδης: «Τον ιερό αγώνα του Άρη Βελουχιώτη, την επαναστατική του δράση και ικανότητα, το φωτεινό του μυαλό και την αλάνθαστη στρατηγική του, ποτέ κανένας πολιτικάντης και πληρωμένος κοντυλοφόρος δεν θα μπορέσει να αμαυρώσει. Ο Άρης, είναι και θα μείνει το ίνδαλμα στις καρδιές του προοδευτικού λαού μας, σύμβολο και λάβαρο τιμής και δικαιοσύνης για το ΚΚΕ, μέγας ηγέτης του Παγκόσμιου Λαϊκού Εργατικού Κινήματος και η αναγνώριση της προσφοράς του και η δικαίωσή του πρέπει επιτέλους να αποφασιστεί από το κόμμα του».

 Κι αυτό, όσο κακή και απάνθρωπη είναι η φασιστική απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, που θέλει, να θέσει εκτός νόμου την ύπαρξη και δράση των κομμουνιστικών κομμάτων, άλλο τόσο είναι κακό και αντικομουνιστικό η ξεροκεφαλιά του ΚΚΕ έναντι του Πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη. Τον Άρη δεν το θαύμασαν και δεν τον ύμνησαν μόνο οι κομμουνιστές αλλά κάθε δημοκρατικός Πολίτης.

 Δεν είναι λοιπόν μόνο η Ευρωπαϊκή Ένωση με τα φασιστικά μιάσματά της και τα νέα της αντικομουνιστικά «άλματα» που χτυπούν και εξοστρακίζουν κάθε προοδευτικό κίνημα, είναι και τα ΜΜΕ που σιωπούν και συμμετέχουν στην απόκρυψη της ιστορίας. Δεν είναι μόνο η μη αναγνώριση ή απόκρυψη τής συγγραφέας Κατερίνα Μακρυγιάννη σαν γόνος της κ. Παππά και του Άρη (όπως ή ίδια υποστηρίζει και με στοιχεία αδιάψευστα αποδεικνύει. Άντε το λοιπόν μας λέει ψέματα, αλλά ποια είναι τέλος πάντων;) Είναι και το ΚΚΕ που σιωπά και κάποια στιγμή πρέπει και οφείλει να καθαρίσει το πιάτο του και να γεμίσει τις φυλλάδες του.

 Αυτά μας λέει η Κατερίνα Μακρυγιάννη μέσα από τις 224 σελίδες του βιβλίου της, το οποίο ανάμεσα σε άλλα πολλά βιβλία με αναρίθμητους συγγραφείς και ποιητές, καταγράφει τη δική του ιστορία: «Η ηρωική σελίδα στην ιστορίας του αγώνα έχει γράψει την τελευταία της λέξη…». «Οι αγωνιστές - οι επιχειρήσεις του ΕΛΑΣ» αποτελούν ένα ακόμα ευαγγέλιο της Εθνικής μας Αντίστασης και της Ελληνικής Ιστορίας. Ανοίξτε το!

Ε.Ε. Ιανουάριος 2006      Web: www.fasoulas.de *  e-mail:

(Προσεχώς θα ακολουθήσει ποιητικό αφιέρωμα).