creece

Last up date
13.04.2014

Τι πιο ωραίο είναι

 

Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρα του τις ξέρες... Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...

Του Βάιου Φασούλα

 

email9c
dove2
Banner-vaios

. « Ο Κ Α Β Α Λ Α Ρ Η Σ»

Δημήτριος Στεφ. Γιώτης

Αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης (1926-1950)

Παρουσίαση του έργου του Μαυρομματιανού ήρωα Δημήτριο Στεφ. Γιώτη στη γενέτειρά του, Μαυρομμάτι, στις 16 Μαρτίου 2014

(Αφιερώνεται στη μνήμη του ΕΠΟΝίτη Αντάρτη Δημήτρη(Μήτσο) Στ. Γιώτη και στους Μαυρομματιανούς ΕΠΟΝίτες συντρόφους του)

Γράφει ο Θεσσαλός  Πολίτης, Βάιος Φασούλας

Αξιότιμες κυρίες και κύριοι, αγαπητοί συμπατριώτες Μαυρομματιανοί, φίλες και φίλοι Αργιθεάτες, νέοι και νέες, φίλες και φίλοι της ευρύτερης περιοχής των Αγράφων και του Θεσσαλικού κάμπου, χαρά και τιμή να βρεθώ ανάμεσα σας και μέσα από το ατέρμονο και αφύσικο εφήμερο για τα δικά μας δεδομένα περιβάλλον, σαν φόρο τιμής, ας αφιερώσουμε λίγες στιγμές στις μνήμες γνωστών και αγνώστων ηρώων, που χάρη αυτών των αγωνιστών ζούμε σήμερα λεύτεροι.

Ενθέρμως παρακαλώ την προσοχή σας και την υπομονή σας. Κι αυτό διότι, δεν είναι δα και τόσο εύκολο να καταγράψει ή να αναφερθεί κανείς στα γιγαντιαία κατορθώματα της Εθνικής Αντίστασης στην οποία, ο ελληνισμός αλλά και η Ευρώπη γενικότερα, ένα μέρος της συντριπτικής ήττας του γερμανικού φασισμού, το οφείλει στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης. Στη σκέψη και μόνο σ’ αυτό το κεφάλαιο που λέγεται Εθνική Αντίσταση και στο μεγαλειώδες έπος του ΟΧΙ το 1940, το δέος, η περηφάνια και η ανατριχίλα πλημυρίζουν ψυχή και κορμί. Ακόμα σε διαφορετικές μεγεθύνσεις και εκφάνσεις, όπως αυτές που ζούμε σήμερα, η Εθνική Αντίσταση, με έντονο τρόπο καλώντας τη μνήμη μας, δείχνει τις διαστάσεις της διαφοράς του τότε με το σήμερα…

Τούτη τη μέρα, λοιπόν, ας θυμηθούμε τις φλογερές εποχές της αυταπάρνησης και του πατριωτισμού, της τόλμης και του θάρρους των αγωνιστών που γιγαντώνει την ψυχή και τρανεύει το ανάστημά μας και που εκείνες, τις φλογερές εποχές που τις πέτρωσαν ξένοι και ντόπιοι κάνοντας την Ελλάδα ορφανή, φτωχή και μίζερη, ντροπιασμένη και αποδεκατισμένη. Μια σκιά τραχύμαλλη και παγωμένη τη σκεπάζει και αφήνει τα βαριά και σκληρά αποτυπώματά της πα στους ορίζοντες του μέλλοντός μας, μια σκιά που μας κλείνει το φως και γίνεται διώκτης της ελπίδας και της πίστης. Μια επανάληψη στις μέρες μας, όπως τα συμπαρομαρτούντα, παλιά και νέα, μας την παρουσιάζουν. Ωμή· ολοζώντανη.

Το μυαλό μας γυρνά πίσω, στο ένδοξο όσο και τραγικό παρελθόν, αντάμα με τον «Καβαλάρη», το Δημήτρη Στεφάνου Γιώτη, το Μήτσο, όπως τον λέγανε, τον δεκαεφτάχρονο Μαυρομματιανό ΕΠΟΝίτη και τους συντρόφους του, εκεί που οι μνήμες κρατούν ζωντανό το παρελθόν και δε σβήνει.

Και η μνήμη, αδούλωτη και λεύτερη όπως της έλαχε να είναι,

τρέχει μέσα από σύθαμπα πυκνά και πηχτά,

τρέχει σε πεδιάδες, λαγκάδια και βράχους,

τρέχει στις πόλεις, γειτονιές και χωριά,

σκοντάφτει πάνω σε θύτες, πάνω σε θύματα,

περνά μέσα από αγχόνες, πάνω από τάφους

κι ακούει κραυγές, βογγητά και τσιρίγματα.

Βλέπει καπνούς, φωτιές και γκρεμίσματα,

βιασμούς, πάθη και μίση και αφουγκράζεται

της μάνας και των παιδιών της πόνους και οδύνες.

Συναντά πατριώτες, αγωνίστριες και νέους λεβέντες

και σκιάζεται σκιές που στη στράτα της βρίσκει

στρατιές δολοφόνους, κακούργους, προδότες

και τρομαγμένο γυρίζει στο παρόν και ζητά

άνθη κατάλευκα μέσα σε κήπους

να μαζεύουνε οι κόρες και οι γιοί σαν δραγάτες

τραγουδώντας τους ύμνους αθάνατη Ελλάδα

και αθάνατοι ήρωες, αθάνατη μάνα και αθάνατη γη!

 

 Φίλες και φίλοι της γενέτειρας του Γ. Καραϊσκάκη και των μεταγενέστερων ηρώων σας, χαίρομαι που βρίσκομαι ανάμεσά σας και από τούτη τη θέση επιθυμώ να ευχαριστήσω και να συγχαρώ τους εναπομείναντες της μεγάλης φαμελιάς των Γιωταίων για την τιμή που μου κάνανε. Επίσης, τιμώ τη μνήμη της πρόσφατα εκλιπούσας αείμνηστης συγγραφέας του βιβλίου, Βασιλική Γιώτη-Αγγελωκωνσταντή καθώς τον ανήσυχο, ερευνητή και πολυμήχανο ανεψιό του ήρωα, Δημήτρη Θ. Γιώτη για την επίπονη επιμέλεια του έργου και όλους εκείνους που συμβάλανε με τις αυθεντικές τους μαρτυρίες της εποχής.

Δυστυχώς, βιβλία τέτοιων μεγεθών θα έπρεπε όχι μόνο να κατακλύζουν την αγορά και το κάθε σπίτι, αλλά και τα σχολικά βιβλία. Και το βιβλίο «Ο Καβαλάρης» αναμφισβήτητα αποτελεί ένα πετράδι για τη σύγχρονη ιστορία του τόπου μας. Εκεί τοποθετείται και αυτή η ιστορία που περιτράνως αναδεικνύεται μέσα από τις κυριολεκτικά αιματοβαμμένες 256 σελίδες του βιβλίου. Εδώ,  το ιστορικό κληρονομημένο από τον αρχιστράτηγο Γ. Καραϊσκάκη ανάστημα του Μαυρομματίου, ο Μήτσος με την ομάδα των Μαυρομματιανών ΕΠΟΝιτών το μεγαλώνει.

Πέρα από το γεγονός ότι πολλές φορές την πραγματική ιστορία την γράφουν αγράμματοι άνθρωποι ενώ την επίσημη… μορφωμένοι, ε ξου και η σιγή και περιθωριοποίηση μεγάλου μέρους των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης…, αν και δεν είμαι ιστορικός, θα τολμήσω να αναφερθώ από καρδιάς στον ήρωα ΕΠΟΝίτη και Αντάρτη του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας Δημήτριο Στεφ. Γιώτη, όπως νοερά τον έζησα μέσα από την αγωνιστική δράση του καθώς και των ΕΠΟΝιτών συγχωριανών συντρόφων του που ανέπτυξαν στην πεδινή περιοχή τους όσο και στην ευρύτερη περιοχή των Αγράφων.

Σεργιανίζοντας μέσα από τις σελίδες του «Ο Καβαλάρης» στα άλλοτε ήρεμα και όμορφα λημέρια, που οι κατακτητές τα διαμόρφωσαν σε βλοσυρά και απρόσιτα, δεν βλέπεις μόνο το νεαρό της ηλικίας του…, (από τη δευτέρα τάξη Γυμνασίου ακόμα άρχισε να οραματίζεται τη λευτεριά και αυτή, η υπόθεση της λευτεριάς τον οδήγησε στη στράτευσή του στην ΕΠΟΝ…,) δεν βλέπεις μόνο τις παραστάσεις που η κάθε σελίδα δίνει. Δεν ακούς μόνο τις φωνές και τα βογγητά των κρατουμένων στις φυλακές και στα ξερονήσια. Δεν βλέπεις μόνο την αγριότητα να συναγωνίζεται τον σαδισμό, την ικανοποίηση των αγρίων να αντιπαρατίθεται με τη φρίκη και τον πόνο των αγωνιστών και των οικογενειών τους, αλλά στα ρουθούνια σου νιώθεις την μυρουδιά της μούχλας των κελιών και το αδιάκοπο σφύριγμα των άγριων και σαδιστών δεσμοφυλάκων βούρδουλα να σκίζει το κορμί σου…

Β`

Στο ιστορικό Μωσαϊκό που με δραματικές παραστάσεις και βιώματα αναπτύσσονται μέσα από τις σελίδες του «Ο Καβαλάρης», θα συμπεριλάβουμε με σύντομα αποσπάσματα από το βιβλίο και μια σύντομη αναδρομή στη δεκαετία του 1940 όπου, κατά την ταπεινή άποψη του γράφοντα, θεωρείται απαραίτητη, ιδιαίτερα για τους νεώτερους του σήμερα που δεν γνωρίζουν τίποτα ή γνωρίζουν ελάχιστα για την Εθνική Αντίσταση και τον αγώνα των νέων, η οποία, στο διάστημα της κατοχής 1941-1944, μέσα από αντιστασιακές οργανώσεις αναπτύχτηκε γράφοντας σελίδες αυταπάρνησης, θυσιών και ηρωισμού…

Παρεμπιπτόντως: οι ευρωπαίοι πρέπει να νιώθουν ευγνώμονες για τους αγώνες που πρόσφεραν οι έλληνες έναντι στον φασιστικό άξονα. Το γνωρίζουν καλλίτερα από καθέναν ότι στους έλληνες αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης χρωστούνε πολλά…

Λοιπόν, ενδεικτικά ας αναφέρουμε μερικές αντιστασιακές οργανώσεις με πρώτη, την ίδρυση του Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου (ΕΔΕΣ) στις 11 Σεπτεμβρίου 1941. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1941 ιδρύθηκε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) με την συνεργασία των κομμάτων, Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος, Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας, Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος και στη συνέχεια, στις 16 Φεβρουαρίου 1942, ιδρύετε ο θρυλικός  Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (ΕΛΑΣ), όπου και πρωταγωνίστησε με ελληνική πίστη και πάθος για την απελευθέρωση και τα ιδεώδη της πατρίδας μας. Παράλληλα είχαν ιδρυθεί ή σχηματιστεί και άλλες οργανώσεις ή ομάδες όπως, η Πανελλήνια Ένωση Αγωνιζόμενων Νέων (ΠΕΑΝ), η Εθνική και Δημοκρατική Ένωση Ελληνοπαίδων  (ΕΔΕΕ), η Εφέδρων Αξιωματικών Πατριωτική Οργάνωση  (ΕΑΠΟ) και άλλες πολλές ομάδες. Μεταξύ αυτών δρούσαν σε όλη την περίοδο της κατοχής και της μετεμφυλιακής περιόδου και τα περιβόητα δημιουργημένα από την κατοχική κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη «Τάγματα Ασφαλείας», τα οποία πρωταγωνίστησαν αρνητικά, εχθρικά και δολοφονικά σε βάρος των άλλων αντιστασιακών οργανώσεων, ιδιαίτερα του ΕΛΑΣ-ΕΑΜ-ΕΠΟΝ και ΔΕΣ.

Αν και για τους περισσοτέρους μεσήλικες και μεγαλύτερους μας είναι γνωστή η δράση των «Ταγμάτων Ασφαλείας», θεωρώ χρέος μιας σύντομης αναφοράς στα εκτρώματα της εγκληματικής για την Ελλάδα εποχής -όλης της δεκαετίας του 1940- από τα ίδια τα παιδιά της.

Βλοσυροί επονείδιστοι δήμιοι και σαδιστές, πλιατσικολόγοι και βιαστές, τέρατα με χαρότριχα και ληστοσυμμορίτες τα κύρια χαρακτηριστικά τους, όπως ομολογούν άνθρωποι που τους έζησαν και υπέφεραν τα πάνδεινα, και εδώ στο Μαυρομμάτι. Κύρια προτίμηση τους ήταν οι προοδευτικοί Πολίτες που αγωνίζονταν ενάντια στον κατακτητή. Ιδιαίτερη αδυναμία είχαν στους αριστερούς αγωνιστές και αλίμονο στην οικογένεια που είχε έναν αντάρτη στα βουνά. Τα υπόλοιπα μέλη θα επέμεναν τα δεινά από βιασμούς στις γυναίκες, πολλές φορές μπροστά στα μάτια των γονιών, συζύγων και αδελφιών, από ξυλοδαρμούς μέχρι θανάτου και το καθιερωμένο γι’ αυτούς πλιάτσικο. Αλλού αγωνιστές που κυνηγημένοι ζητούσαν προστασία μέσα στις εκκλησίες, τους αρπάζανε και ανάλογα τα… παραπτώματά τους βρίζανε πρόστυχα, τους χτυπάγανε άσχημα, τους δένανε στα άλογα και τους σέρνανε στις πλατείες και στους δρόμους των χωριών. Άλλους τους αποκεφαλίζανε και κάρφωναν στα παλούκια και σε φανοστάτες στις πλατείες των πόλεων τα κεφάλια τους, έτσι που η τρομοκρατία αποτελούσε σήμα κατατεθέν για την έρμη την Ελλάδα και άλλοι εκτοπίζονταν σε διάφορες φυλακές, στα ξερονήσια της Μακρονήσου και της Γυάρου για την πλήρη εξόντωσή τους.… 

Αμέσως μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, η οποία αποδείχτηκε όχι μόνο φρούδα, αλλά αφού πρώτα αφόπλισε όλα τα ένοπλα τμήματα του ΕΛΑΣ, λειτουργώντας πλέον ως κατασταλτικός μηχανισμός, άρχισαν οι ανεπιθύμητες, βίαιες επισκέψεις, ξυλοδαρμοί και συλλήψεις σε σπίτια αγωνιστών που είχαν παραδώσει τα όπλα τους. Διαβάζουμε στη σελίδα 21…)

«Με ολοφάνερη την αγωνία στο πρόσωπο και με πολύ φόβο η μάνα μου ρωτάει τον Γ.Σ. τον τότε πρόεδρο του χωριού μας. Γιατί μου παίρνετε το παιδί; Πού θα το πάτε; Τι θα το κάνετε; Η απάντησή του στεγνή, ξερή, αδιαφορώντας για την αγωνία εκείνης της μάνας, ήταν: «Απόψε Σταυρούλα, το παιδί είναι δικό μου και θα το κάνω ότι θέλω εγώ». Τον πήραν και τον πήγαν στο υπόγειο του σχολείου, όπου είχαν συγκεντρώσει και άλλους αγωνιστές. Εκεί έγινε το μεγάλο «πάρτι». Οι οικοδεσπότες «μάυδες», οι δήθεν «εθνικόφρονες» Μαυρομματιανοί. Μεθυσμένοι από το αδικαιολόγητο μίσος και τη λανθασμένη δύναμη του φασισμού, ανεβοκατέβαζαν με μανία τα ρόπαλα, υποκόπανους και παλούκια πάνω στα κορμιά των μέχρι προ ημερών, ίσως, φίλων τους…»

Στιγματισμένοι ως τάγματα ευζώνων, δοσίλογων και γερμανοτσολιάδων, τάγματα υποστηριχτικά των Γερμανικών, Ιταλικών και Βουλγαρικών δυνάμεων κατοχής, δρούσαν ανεξέλεγκτα ως κράτος εν κράτη. Αν η Ελλάδα έχει να δείξει μια δολοφονική, φασιστική, μελανιασμένη σελίδα της δεκαετίας του σαράντα, είναι αυτή των «Ταγμάτων Ασφαλείας» που το φασιστικό τους μένος είχε ξεπεράσει κι εκείνων των ναζί..

Μια παραστρατιωτική ομάδα δολοφόνων για κάθε αγωνιστή, γνωστή και ως συμμορία των «μάυδων», όπως με την έντονη και παραστατική γραφίδα της συγγραφέως τους συναντούμε ψυχρούς και βάρβαρους, πότε προδότες και πότε εκτελεστές στο βιβλίο της, «Ο Καβαλάρης» και στο Μαυρομμάτι και γενικότερα στην ευρεία περιοχή των Αγράφων.

Το ξεκίνημα του Β΄ Παγκοσμίου άρχισε από την Ασία στις 07-07-1937 και τελείωσε στις 02-09-1944. Στην Ελλάδα τον είδαμε με την Παγκοσμίου γνωστή και συναρπαστική άρνησή μας στις φασιστικές Ιταλικές αξιώσεις με το μεγάλο ΟΧΙ που σαν λαός είπαμε στις 28 Οκτωβρίου 1940. Η άρνηση των ελλήνων είχε σαν αποτέλεσμα την αμέσως έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου και της εισόδου μας στον Β` Παγκόσμιο Πόλεμο. Ε ξου και η ύπαρξη των αντιστασιακών οργανώσεων ενάντια στον ξένο και ντόπιο κατακτητή…

Η Εθνική Αντίσταση που έλαβε σάρκα και οστά με την ίδρυση του ΕΛΑΣ-ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ και άλλες αντιστασιακές οργανώσεις, αποτέλεσαν το πανίσχυρο αντίπαλο δέος ενάντια στον ξένο κατακτητή καθ’ όλη τη διάρκεια του Πολέμου 1941-1944.  

Στο μεσοδιάστημα της κατοχής, 1941-1944, στην Αθήνα, στις 23 Φλεβάρη 1943, ιδρύθηκε η «Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων» (ΕΠΟΝ) όπου υπήρξε το χαρακτηριστικό μιας γλυκιάς ανατριχίλας και ψυχικής ανάτασης παράδειγμα για την εποχή της Εθνικής Αντίστασης. Ο ανθός των νέων, κοριτσιών και αγοριών, συγκροτημένος και πειθαρχημένος λειτούργησε σε ολόκληρη την Ελλάδα, σε πόλεις και χωριά να, όπως κι εδώ, στα δικά μας μέρη, στο Μαυρομμάτι. ΕΠΟΝίτες καταφέρνανε θανάσιμα χτυπήματα στο γερμανό κατακτητή με ενέδρες, σαμποτάζ και ανατινάξεις σε αποθήκες πυρομαχικών και καυσίμων και άλλα πολλά.

Στη σελίδα 14 διαβάζουμε: «Οι Γερμανοί είχαν την έδρα τους στο Παλιομονάστηρο (Μπελέτσι Τρικάλων) πάνω στο λόφο των Αρχαίων Γόμφων και κάθε μέρα κατέβαιναν και λεηλατούσαν τα γύρω χωριά: Μουζάκι, Μαυρομμάτι, Γελάνθη, Ραψίστα (Γόμφοι) κλπ. Τα μέλη της ΕΠΟΝ Μαυρομματίου μαζί και ο Μήτσος («Ο Καβαλάρης» έτσι τον λέγανε) με μια ομάδα του εφεδρικού ΕΛΑΣ, συγκεντρώθηκαν και κατέστρωσαν ένα σχέδιο δράσης κατά των Γερμανών στο ποτάμι Πάμισος, κοντά στο χωριό Γελάνθη. Την ημέρα της Αναλήψεως ο λοχαγός Φαρμάκης ή Μαλτέζος έδωσε το σύνθημα «πυρ!». Έγινε μια συμπλοκή, μια μάχη στην οποία σκοτώθηκαν κάποιοι γερμανοί και κάποιοι τραυματίστηκαν, αλλά σκοτώθηκε ο λοχαγός Μαλτέζος, καταγόμενος από το Μακρυχώρι Λαρίσης…»     

Μια άλλη ηρωική παράσταση που ο Μήτσος με τους συντρόφους του κάνει τους Μαυρομματιανούς περήφανους, είναι κι αυτή που διαβάζουμε στη σελίδα 15:

«Στις 8-6-44 ο Μήτσος έλαβε μέρος σε μια άλλη μεγάλης σημασίας μάχη μαζί με κάποιους ΕΠΟΝίτες του χωριού μας (Μαυρομμάτι) και με το δεύτερο τάγμα του 138ου Συντάγματος με επικεφαλής τον Καραντάου. Αυτή τη φορά πέσανε σε ναρκοπέδιο γερμανών και σκοτώθηκαν πάνω από δέκα ελληνόπουλα και περισσότεροι γερμανοί, άγνωστος ο αριθμός. Τον σκοπό τους όμως τον πέτυχαν. Οι γερμανοί δεν ξαναεγκαταστάθηκαν στο Παλιομονάστηρο (Μπελέτσι) και έτσι η περιοχή έμεινε ελεύθερη».

Γ`

Με την πολυπόθητη λήξη του Πολέμου, ο οποίος δεν άφησε μόνο ορφάνια, μαύρο και καταστροφή, άφησε και μύρια άλλα πάθια, τα οποία ξένες δυνάμεις έσπειραν στην Ελλάδα και τα υπομείναμε μέχρι και στο ξεκίνημα της δεκαετίας του 1960! Εκεί παρατηρήθηκαν και τα γιγαντιαία μεταναστευτικά κύματα που τόσο η γερμανική κατοχή όσο και ο ξενοκίνητος Εμφύλιος Πόλεμος τα οδήγησαν στη φυγή, αδειάζοντας την βαρυπενθούσα τραγική Ελλάδα.

Η Συμφωνία της Καζέρτας, που υπογράφηκε στις 26 του Σεπτέμβρη του 1944 στη Νότια Ιταλία υπό την επίβλεψη των βρετανικών δυνάμεων, είχε ως κύριο σκοπό τον αφοπλισμό των ελληνικών αντιστασιακών ενόπλων τμημάτων και να οδηγηθεί η Χώρα στην ομαλότητα και στη συμφιλίωση.

Λίγους μήνες μετά ακολούθησε η περιβόητη Συμφωνία της Βάρκιζας, 12 Φεβρουαρίου 1945, που θα τερμάτιζε όλες τις πολιτικές και πολεμικές συγκρούσεις του Δεκέμβρη του 1944 με σκοπό την συμφιλίωση μεταξύ των αντίπαλων οργανώσεων της Χώρας και την κήρυξη εθνικών εκλογών.

Ο αφοπλισμός των ανταρτών του ΕΛΑΣ, αποδείχτηκε αφοπλισμός εξόντωσης των στρατευμάτων του ΕΛΑΣ και όχι αφοπλισμός για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και της ομαλότητας, όπως είχαν υπογράψει. Φρούδα, λοιπόν, η Συμφωνία της Βάρκιζας, πονηρή και εγκληματική. Πάραυτα, πριν ακόμα εφαρμοστή η περιβόητη δολοφονική Συμφωνία, πολλοί καπεταναίοι του ΕΛΑΣ, με πρώτο τον καπετάνιο Άρη Βελουχιώτη, την αμφισβητούσαν και αρνιούνταν την παράδοση των όπλων τους. Όμως, η τότε ηγεσία του ΚΚΕ, δυστυχώς, είχε διαφορετική άποψη με αποτέλεσμα να διχαστεί ο ΕΛΑΣ. Άλλοι να παίρνουν το δρόμο για τα βουνά να συνεχίσουν τον αγώνα τους ενάντια στον απύθμενο και ασύνορο ντόπιο εχθρό αυτή τη φορά και άλλοι να παραδίνουν τον οπλισμό τους, να συλλαμβάνονται κατευθείαν και αν δεν αποκήρυτταν τις ιδέες τους, βασανίζονταν και φυλακίζονταν στα ξερονήσια και στις φυλακές.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα διαβάζουμε στην μετεμφυλιακή πλέον Ελλάδα όπου μεταφέρθηκαν όλες οι αποτροπιαστικές μέθοδοι έτσι που να δείχνουν μια Ελλάδα με ακραία κατάλοιπα φασιστικού μένους, πάθους και μισαλλοδοξίας. Σε ένα από τα προσωπικά της βιώματα στο 1956!!, η συγγραφέας του βιβλίου, Βασιλική Γιώτη-Αγγελωκωνσταντή στη σελίδα 81 γράφει:

«Όταν τελείωσα το Γυμνάσιο το 1956, σκέφτηκα να πλησιάσω τον πρόεδρο να τον παρακαλέσω να μεσολαβήσει στο διοικητή μήπως μου δώσουν πιστοποιητικό για να δώσω εξετάσεις σε κάποια σχολή όπως όλοι οι συμμαθητές μου. Πράγματι κανονίσαμε καθ’ υπόδειξή του να πάμε μαζί στο Μουζάκι στο αστυνομικό τμήμα. Όταν μπήκα μέσα στο γραφείο του, αντικρίζω  έναν γκριζομάλλη άνδρα με πρόσωπο σκληρό. Τη μορφή του δεν την ξέχασα ποτέ. Ακόμα και αυτή τη στιγμή είναι σα να τον βλέπω μπροστά μου. Μου λέει αφού τον καλημέρισα: - Ο πρόεδρος μου είπε τι θέλεις αλλά θέλω να το ακούσω και από σένα. –Θέλω να σπουδάσω, αλλά πριν ξεκινήσω για οτιδήποτε, σας παρακαλώ να μου πείτε την αλήθεια αν μου δώσετε το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. –Αυτό ξέρεις δε γίνετε, γιατί ο πατέρας σου και τα αδέλφια σου είναι κομμουνιστές. –Και εγώ τι φταίω; Εγώ ήμουν μικρό παιδί τότε. -Εσύ δε φταις, αλλά αντί να δώσουμε το πιστοποιητικό σε σένα που προέρχεσαι από αριστερή οικογένεια, θα το δώσουμε στο παιδί του Σδράκα που προσέφερε τις υπηρεσίες του στην πατρίδα και που είναι εθνικόφρων. Τον κοίταξα με απογοήτευση και χωρίς να πω λέξη γυρίζω να φύγω και ξαφνικά ακούω την απαίσια φωνή του να μου λέει: -Εκτός αν - γυρίζω και τον κοιτάζω - αποκηρύξεις τον πατέρα σου. Πάγωσα, αλλά δεν τα ’χασα και του απαντώ. –Ποιος θα με φροντίσει; Θα με φροντίσετε μήπως εσείς; Με κοίταξε χωρίς να πει λέξη. Τον ρωτάω: -Αν στη θέση μου ήταν η κόρη σας και της ζητούσαν να σας αποκηρύξει πώς θα νιώθατε; Αλλά ούτε τώρα πήρα απάντηση. Μόνο που με κοίταξε ανέκφραστος με τα γουρλωμένα μάτια του. Προτιμώ να πεθάνω της πείνας παρά να αποκηρύξω τον πατέρα μου, του απαντώ και γυρίζω να φύγω…»

Δ`

 Η αποτυχημένη-προδομένη Συμφωνία της Βάρκιζας, έφερε αρνητικά αποτελέσματα και οι φωνές των καπεταναίων του ΕΛΑΣ που φώναζαν μην παραδίνεται τα όπλα, δικαιώθηκαν. Τα «Δεκεμβριανά» (Δεκέμβρης 1944), ήταν το κερασάκι για ένα νέο θανατηφόρο ξεκίνημα εξόντωσης των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και το διχασμό των ελλήνων. Και αυτό έγινε:

 «Τα "Δεκεμβριανά" ήταν ο πόλεμος των ανθρώπων που, φεύγοντας με τεράστιες απώλειες από μία Κατοχή, αρνήθηκαν να υποταχθούν σε μία δεύτερη. Οι αγώνες του Απελευθερωτικού Μετώπου και οι δυνάμεις που είχε αποκτήσει, ήταν εγγύηση για την ανατροπή του συστήματος. Ωστόσο, από τη μία ο όγκος των βρετανικών δυνάμεων και από την άλλη η υποχωρητική στάση της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ, δεν άλλαξαν τελικά τον ρου της ιστορίας. - See more at: http://left.gr/news/3-dekemvri-1944-i-mahi-poy-simadepse-tin-istoria#sthash.p8VKojJ3.dpuf

Έτσι στις 28 του Οκτώβρη 1946 ιδρύθηκε ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ) με επικεφαλής και πάλι το Κόμμα της εργατικής τάξης, όπου και ανέλαβε δράση. Με άλλα λόγια τη Συμφωνία της Βάρκιζας όχι μόνο δεν την σεβάστηκαν οι τότε κυβερνώντες έλληνες δούλοι των άγγλων, αλλά την ήδη μαχαιρωμένη Ελλάδα την οδήγησαν στον Εμφύλιο σπαραγμό.

Ο Όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας στη Ρούμελη, που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης και δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά, (Ναυπακτίας-Αιτωλοακαρνανίας) δεν έπαψε να ισχύ. Απεναντίας η κοροϊδία της Βάρκιζας για τον κάθε αντάρτη του Δημοκρατικού Στρατού έγινε αυτοσκοπός:

«Εγώ, παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι ν’ αγωνιστώ πιστά στις τάξεις του ΕΛΑΣ για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα, να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά και την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του Λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και
να μην το παραδώσω εάν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δεν γίνει ο Λαός νοικοκύρης στον τόπο του».

 Μετά τις επιθέσεις των ΕΠΟΝιτών στους γερμανούς την ημέρα της Αναλήψεως (29-05-44) και την άλλη με το τάγμα του 138 Συντάγματος που χαλάστηκαν γερμανοί και δικά μας νέα παιδιά (08-06-44), καθώς και άλλες μάχες σε διάφορα μέρη, «στις 20-06-44 ιδρύθηκε η Εθνική Πολιτοφυλακή και τον Σεπτέμβριο, του ίδιου έτους, ο Μήτσος επιλέχτηκε να υπηρετήσει σ’ αυτή. Εκεί έμεινε μέχρι τη Συμφωνίας της Βάρκιζας.

 Δεν πρόλαβαν να γιορτάσουν την επιστροφή στα σπίτια τους και οι επιδρομές, μέσα στα σπίτια τους και οι συλλήψεις αγωνιστών διαδέχονταν η μία την άλλη. Ο Μήτσος δεν αποτελούσε καμιά εξαίρεση και σαν πραγματικός μάρτυρας της εποχής των διώξεων των χριστιανών…, «αφού έφαγε το ξύλο της χρονιάς του, μισοπεθαμένο τον πετάξανε σε μια σκοτεινή γωνιά της πλατείας…». Με ψεύτικες καταγγελίες των τραμπούκων της εποχής καταδικάστηκε από το στρατοδικείο της Λάρισας σε 20ετή φυλάκιση την οποία εξέτισε στις φυλακές της Λάρισας, των Τρικάλων, της Καρδίτσας, της Αίγινας καταλήγοντας στη Γυάρο μέχρι το Γενάρη του 1949, όπου αποφυλακίστηκε και γύρισε στο χωριό. Πέντε μέρες αργότερα εγκατέλειψε το σπίτι του γιατί του είχαν πει ότι θα του κόψουν το κεφάλι, βρέθηκε αντάρτης στα αντάρτικα λημέρια των Αγράφων…

Από τη σελίδα 92 διαβάζουμε: «Ένας χρόνος μεταβαρκιζιανού μοναρχοφασιστικού οργίου, έκανε την Ελλάδα αγνώριστη. Νομιμοποιήθηκε το καθεστώς του τρόμου, εντάθηκαν οι κάθε είδους αυθαιρεσίες κράτους και παρακράτους. Ο αγγλοαμερικανικός ιμπεριαλισμός σπουδαίος αδελφός, χορτασμένος από αγώνες, φυλακές και εξορίες, διωγμένος από όλους αυτούς που παρουσιάζονταν με τη μάσκα του «εθνικόφρονα» μη έχοντας άλλη επιλογή προσανατολίζεται προς τ’ Άγραφα, εκεί που περπάτησε και πολέμησε ο χωριανός μας ήρωας του 21 ο Αρχιστράτηγος Γ. Καραϊσκάκης. Σ’ αυτά τα χιλιοτραγουδισμένα θρυλικά βουνά, κάστρα απάτητα της λευτεριάς, αρχίζοντας ένα σκληρό και άνισο αγώνα. Ποιος ξέρει, ίσως την ώρα που έφευγε και έβλεπε για τελευταία φορά το χωριό του, να σιγοτραγουδούσε το τραγούδι εκείνου του καιρού:

Σ’ αφήνω γεια πατέρα και μανούλα μου / Κι εσάς αδέλφια και αδελφούλες          Πάω μαζί με τ’ άλλα τα παιδιά  /  Στων Αγράφων τις ψηλές κορφούλες

Την τυραννία δεν αντέχω πια      /  Το βούρδουλα και την τρομοκρατία

Το φασισμό δε θέλω πια να δω   /    Που σήμα έχει την αιμοβορία…»

 

 «Σαν σήμερα στις 2 Απρίλη 1950, έξω από το χωριό Βλάσδο Καρδίτσας ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΩΤΗΣ (Καβαλάρης), μέλος του ΚΚΕ από το Μαυρομμάτι Καρδίτσας άρρωστος, εξαντλημένος, προδομένος και μη μπορώντας να αντισταθεί επειδή έπαθε εμπλοκή το αυτόματό του και αφλογιστία το πιστόλι του, πιάστηκε από το τμήμα του κυβερνητικού στρατού. Κι ενώ οδηγούνταν στην έδρα της 71ης Ταξιαρχίας, ένας θρασύδειλος ΜΑΥ, βγάζει το πιστόλι του και τον δολοφονεί. Δένουν μετά το πτώμα του στην ουρά ενός αλόγου και το μεταφέρουν στην πλατεία του χωριού για διαπόμπευση. Και η κρατική μισαλλοδοξία, 3 χρόνια αργότερα, με την υπ. αριθμ. 710/20-11-53 απόφαση του στρατοδικείου Λάρισας, τον καταδικάζει «ερήμην» σε θάνατο…». (Σελίδα 137)

 

 Το Μήτσο τον καβαλάρη και άλλους πολλούς αγωνιστές τους δολοφονήσανε. Ο τελευταίος αντάρτης έπεσε μαχόμενος για την πατρίδα εκεί ψηλά, στο Γράμμο και στο Βίτσι. Όσοι κατάφεραν να γλιτώσουν, οι φιλόξενες Χώρες του τότε σοσιαλιστικού στρατοπέδου τους αγκάλιασαν, τους πρόσφεραν ψωμί, στέγη και μόρφωση. Η φυγή τους μια πικρή ιστορία. Ο αποχωρισμός τους ένα αφόρητο μαρτύριο. Στη σελίδα 218 διαβάζουμε:

 «Πικρός ο χωρισμός απ’ την πατρίδα, απ’ τους συναγωνιστές, τους συγγενείς και φίλους. Δεν βιάζονται να περάσουν τα σύνορα. Στέκουν εκεί βυθισμένοι ο καθένας στις σκέψεις του. Θέλουν να πάρουν μαζί τους την τελευταία εικόνα απ’ την πατρίδα, γι’ αυτό κοιτάνε αχόρταγα τα τελευταία βουνά του Σμόλικα και στο βάθος τα βουνά του Μετσόβου. Ο νους τους τρέχει στις βουνοκορφές των Αγράφων που τόσα χρόνια τους φιλοξένησε. Μια τελευταία ματιά και θα κλείσουν μέσα τους την τελευταία εικόνα που δεν θα ξεχάσουν ποτέ. Φεύγουν με την ελπίδα της γρήγορης επιστροφής, δίνοντας στον εαυτό τους την υπόσχεση να μην ξεχάσουν ποτέ τους αγώνες που έκαναν, τους συναγωνιστές που χάθηκαν, αυτούς που συνεχίζουν τον αγώνα, τους δικούς τους που προσμένουν, όπως λέει ο ποιητής:

«Να θυμάσαι που σφύριζε μες στ’ αυτιά σου η σφαίρα

Την πατρίδα που ανάσταινες με ιδρώτα και αίμα

Να θυμάσαι το σύντροφο που κοιμάται κει πέρα

Να θυμάσαι τι σου ’λεγε, το στερνό του βλέμμα

Να θυμάσαι τη μάνα σου που την ώρα προσμένει

Να αναπαύσει το βλέμμα της ξανά στη μορφή σου

Απ’ τ’ άγριο κάτεργο που την έχουν ριγμένη

Σ’ απλώνει τα χέρια και φωνάζει: «θυμήσου»

 

Επίλογος: Σε μια παρόμοια μακάβρια ιστορία που πονάει και που εξελίχθηκε στην περιοχή της Αργιθέας, είχα αναφερθεί παλιότερα στον Εμφύλιο Πόλεμο, που καίει και πονάει. Παρόλο που ο Εμφύλιος είναι αναμφισβήτητο και γιγαντιαίο κομμάτι της Ιστορίας μας, αρκετοί συμπολίτες μας δυσφορούν ή αδιαφορούν σήμερα όταν τους μιλάς για τον Εμφύλιο Πόλεμο. Και αυτοί οι Πολίτες δεν είναι σώνει και καλά «αριστεροί» ή «δεξιοί».

 Η αδιαφορία για μεγάλου μεγέθους ιστορικά γεγονότα που έχει εισχωρήσει στην ελληνική κοινωνία μέσα από αλλοπρόσαλλες αντιδημοκρατικές κυβερνήσεις και «σύγχρονα» μέσα…, (τηλεόραση, μουσική, με την σταδιακή εκχέρσωση της αγροτικής γης μας και των παραδόσεων μας,) μας κράτησαν μακριά από την ιστορία της πέτρινης εποχής.

 Λίγα, πολύ λίγα γράφτηκαν για την δεκαετία του 1940, για την Εθνική Αντίσταση που πρόβαλε ο ελληνικός λαός και την μεταβαρκιζιανή Αντίσταση που εξελίχθηκε σε Εμφύλιο Πόλεμο. Κάθε σπίτι έχει και ένα θύμα. Κάποια έχουν δυο. Κάποια άλλα έχουν τον πατέρα από δω, τον γιο από κει και κάποιοι αγωνιστές, άρρωστοι και ανάπηροι δεν τους έχουν δώσει ούτε μια στοιχειώδη σύνταξη. Πώς μπορεί κανείς να αντιμετωπίζει με απάθεια και αδιαφορία τα συμπαρομαρτούντα, για τα οποία όλοι μας είχαμε τις «αμοιβές» και, μάλιστα, για τη σημερινή κατάσταση που ζούμε, τα αίτια των «κακών κειμένων» βρίσκονται πολύ πίσω και θέλουν ψάξιμο; Από κει μέσα από τη σκόνη και το μαύρο της κατοχής και τον Εμφύλιο Πόλεμο μας έφερε η αείμνηστη συγγραφέας τις παραστάσεις πλαισιωμένες από μαύρο και πόνο, από θλίψη και δάκρυ και αυτά ισοβαθμούν ή μεταφράζονται με τρεις λέξεις:

 Απόκρυψη της ιστορίας!

 Αυτό το βιβλίο «Ο Καβαλάρης» που έφερε στην επιφάνεια μια θαμμένη ιστορία αφανών ΕΠΟΝιτών ηρώων του Μαυρομματίου, η αείμνηστη συγγραφέας, Βασιλική Γιώτη-Αγγελωκωνσταντή, ο επιμελής αγωνιστής και δραγάτης της τοπικής ιστορικής κληρονομιάς Δημήτρης Θ. Γιώτης και εκείνοι που συμβάλανε με τις αυθεντικές τους μαρτυρίες, θερμά συγχαρητήρια.

 Ευχή μου είναι αυτό το βιβλίο να διαβαστεί από τις νέες γενιές, ακριβώς επειδή οι αξίες χάνονται και η ιστορία θάβεται.

 Εύχομαι και πιστεύω στην ευαισθησία του Δήμου Μουζακίου να φροντίσει για την κατασκευή ενός μνημείου δίπλα από τον Αρχιστράτηγο Γ. Καραϊσκάκη έτσι που οι μνήμες των πεσόντων, του Μήτσου και των συναγωνιστών ΕΠΟΝιτών να καθιερωθούν με δημοτική απόφαση και κάθε χρόνο να διοργανώνεται εκδήλωση μνήμης τιμώντας τους δεόντως.

 

«EΕ». Ελλάδα, Τρίκαλα, Μάρτιος 16   2014 pelasgos@fasoulas.de   www.fasoulas.de