creece

Last up date
07.04.2012

Τι πιο ωραίο είναι

 

Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρα του τις ξέρες... Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...

Του Βάιου Φασούλα

 

email9c
dove2
Banner-vaios

Από το ποιητικό «περιβόλι» της Ρένας Τζωράκη-Μανουκάκη
Λ Ο Γ Ι Α  Κ Α Ρ Δ Ι Α Σ ! - Στην Αιώνια ΜΑΝΑ!

 

-Πορτραίτο της κόρης της Κρήτης-

Γράφει ο Θεσσαλός Βάιος Φασούλας

Α`

 Ταξιδεύοντας στη λεβεντογέννα Κρήτη που…,     
«Είναι μια γής κατάμεσα του μελανού Πελάγου η Κρήτη.
η ώρια και παχειά κ' η τριγυρολουσμένη.
Κατοίκους έχει αρίθμητους,
και χώρες ενενήντα.  Κάθε λαός κ' η γλώσσα του.    /   Ζούν Αχαιοί στον τόπο, ζούν νησιώτες Κρητικοί, παλληκαριάς ξεφτέρια,  και Κύδωνες και Δωρικοί και Πελασγοί λεβέντες.  / Κ' είν' η Κνωσό, χώρα τρανή, που ο Μίνωας του μεγάλου του Δία σύντροφος εννιά, κ' εννιά κυβέρναε χρόνια»

(Από το: Οδύσσεια - Ραψωδία Τ' Μετάφραση : Αργύρη Εφταλιώτη)

 θα μείνουμε στο Ηράκλειο, γενέτειρα μύριων διάσημων Ελλήνων, ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών όπως και του Παγκόσμιου σκαπανέα του Λόγου Νίκου Καζαντζάκη με την αναφορά στον Γκρέκο που λέει: 

«Γιατί το Φως είναι ένα, αδιαίρετο, / κι οπουδήποτε νικήσει ή νικηθεί,
νικάει και νικιέται και μέσα σου».

 θα φτάσουμε στο τέλος του ταξιδιού μας κι εκεί θα μείνουμε, σε μια κόρη της Κρήτης, σε μια Ηρακλειώτισσα Μούσα, σε μια κοινωνική ανατόμο, εργάτρια και δραγάτισσα φορτωμένη με τα υψηλά ιδανικά των αξιών, των παραδόσεων και της φύλαξής τους, τη Ρένα Τζωράκη-Μανουκάκη, που σαν μια πνευματική κληρονόμος του Αθάνατου Λόγου, ακούραστα διανύει τα περβόλια της ποίησης σπέρνοντας με κέφι και τέχνη τους δικούς της καρπούς.

  Πρόσφατα είχα τη χαρά και την τιμή να λάβω, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, την τρίτη (3η) κατά σειρά Ποιητική Συλλογή της Ρένας Τζωράκη - Μανουκάκη με αναφορά-αφιέρωμα στη Μάνα: «Λόγια Καρδιάς». Πρόκειται για έναν χωρίς αρχή και τέλος ύμνο προς τη μάνα, βγαλμένο απ’ τα μύχια της ψυχής και στολισμένο με ακριβά και ανάμικτα συναισθήματα δέους και αγάπης, σεβασμού, ανάμνησης και απέραντου πόνου προς την αθάνατη ψυχή της Μάνας.

 Για όσους δεν γνωρίζουν την κόρη της λεβεντογέννας Κρήτης, ας μου επιτραπεί μια σύντομη αναφορά στο βιογραφικό της για να δούμε πως ο χαρακτηρισμός που της δίνει ο γράφων, «κόρη της Κρήτης», είναι συνυφασμένος με το χαρακτήρα της, την γραφίδα της και βεβαίως την προσωπικότητά της.

 Λοιπόν, Ρένα Τζωράκη-Μανουκάκη, γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στα μέσα της δεκαετίας του χίλια εννιακόσια εξήντα, σε μια εποχή κακή, άσχημη και επισκιασμένη από κομματικές αντιπαραθέσεις, μίση και πάθη. Σπούδασε Νοσηλευτική, Ψυχολογία, Δημοσιογραφία, Αισθητική και τώρα είναι Δημοσιογράφος-Λογοτέχνης στο Ηράκλειο Κρήτης. Έργα της είναι μια Ποιητική Συλλογή με τίτλο, «Σκόρπιες σκέψεις, χαμένα όνειρα» 1984, την Ποιητική Συλλογή «Στοχασμοί», Ηράκλειο 2000, έναν Τουριστικό Οδηγό σε συνεργασία με το Δήμο Ηρακλείου υπό τον με τίτλο «Γνωρίστε το Ηράκλειο  του 1990», το «ολόφρεσκο» ποιητικό Αφιέρωμα στη Μάνα, «Λόγια Καρδιάς» - Στην Αιώνια ΜΑΝΑ!, και, απ’ ότι ακούω, στο ποιητικό της αβάκιο ετοιμάζει κι άλλο έργο.

 Όπως πληροφορούμε από το πλούσιο βιογραφικό της, η Ηρακλειώτισσα ποιήτρια, εκτός των δικών της πνευματικών δημιουργημάτων, που αμή τι άλλο αποτελούν μια πνευματική παρακαταθήκη, ιδιαίτερα για τη γενέτειρά της, είναι αρχισυντάκτρια του πανελλήνιου έντυπου περιοδικού «Νόημα», της ιντερνετικής εφημερίδας Website:www.tonoima.com, αρθογραφεί στον περιοδικό και ημερήσιο τύπο και έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες: «Νέα Κρήτη», «Πατρίδα», «Τόλμη», «Κρήτη Πρές» «Τύπο Κρήτης», το περιοδικό Τριτέκνων το «creta line» και την εφημερίδα «Ενδοχώρα» έχοντας ειδική στήλη με θέματα υγείας, επικαιρότητας, ψυχολογίας, ομορφιάς και βιβλιοπαρουσιάσεις Λογοτεχνών σε πανελλήνιο επίπεδο. Είναι μέλος σε πολλούς Συλλόγους, έχει βραβευτεί για τα ποιήματά της με αναφορά στο Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα και επίσης για την προσφορά της στην Δημοσιογραφία και τα γράμματα.

  Παράλληλα η συγγραφέας και κοινωνική ανατόμος, όπως προανέφερα, σαν διελκυστίνδα βρίσκετε μεταξύ «σφύρας και άκμονος», δηλαδή μεταξύ πεζού, λογοτεχνικού και δημοσιογραφικού λόγου, στον οποίο, με τέχνη αντιπαραθέτει και ενώνει τον ποιητικό λόγο με τον πεζό, έτσι που μεταλλάσσεται σε ποικίλες ζωντανές παραστάσεις και εικόνες της καθημερινότητας. Μέσα από την επικράτεια της γραφίδας της καταδικάζει τα κακώς κείμενα του καιρού μας και παράλληλα ενθαρρύνει τους συνανθρώπους με σκοπό την αποτροπή από κάθε ίχνος μεμψιμοιρίας, έλλειψη θάρρους και αυτοπεποίθησης. Ας δούμε τι γράφει στην Ποιητική της Συλλογή «Στοχασμοί» 2000: 

«Δεν είναι για μας / η πένθιμη σιωπή / και μες στις λέξεις μας / κρυμμένες βόμβες / Μέσα στο λόγο μας κινούνται τανκς  / βροντοφωνάζουμε αέρα λευτεριάς / ... εσήμανε η ώρα!   / Αδέλφια μου όλοι της Γης οι ποιητές

ας γίνουμε μια αλυσίδα αγάπης τώρα!

Β`

 Συνεχίζοντας με το πορτραίτο της κόρης της Κρήτης και τις ποικίλες δράσεις της, θα τη βρούμε στις επάλξεις σαν αυστηρό κριτή και με έντονο τρόπο να καταδικάζει τους υπαίτιους που έφεραν την Ελλάδα σε μια πρωτόγνωρη ζοφερή από κάθε άποψη κατάσταση και να δεινοπαθεί ο ελληνισμός με ό, τι συνεπάγεται. Έτσι την Ηρακλειώτισσα συγγραφέα Ρένα Τζωράκη-Μανουκάκη, θα τη δούμε να πετάει σαν τη μέλισσα από λουλούδι σε λουλούδι μαζεύονταν το νέκταρ και τη γύρη και να τα μεταφέρει στα αγκάθια προσπαθώντας να τα μεταβάλει σε λουλούδια. Επίσης θα τη δούμε σαν καλλιεργητή που γνωρίζει πολύ καλά πως να καλλιεργεί την άμπελο και πώς να απολαμβάνει τούς καρπούς της.

 Η γραφή της ζωντανεύει το «ναρκωμένο» Λόγο, τινάζει από πάνω του την ύλη και σεργιανά απελεύθερος αφήνοντας τον ασίγαστο απόηχο της βοής του να τρέχει σε τούτες τις «ζοφερές μέρες που διανύουμε, ο ποιητής πρέπει να γίνει ο εμπνευστής, ο καθοδηγητής, η επαναστατική φωνή του ν’ ακουστεί, σαν ιαχή, σαν σάλπιγγα αφύπνισης στην ναρκωμένη ελληνική συνείδηση…»

  Η Συγγραφέας-Ποιήτρια Ρένα Τζωράκη-Μανουκάκη, όπως λέχτηκε πιο πάνω και θα δούμε παρακάτω στο έργο της «Λόγιας Καρδιάς», «παντρεύει» και «συγγενεύει» όχι μόνο τον πλούσιο ποιητικό-λογοτεχνικό και δημοσιογραφικό της Λόγο, αλλά στην μέγιστη προσπάθεια που καταβάλει στο νέο ποιητικό έργο της, επιστρατεύει και την αισθητική με την ψυχολογία έτσι που το αφιέρωμα στο εν λόγω έργο να φτάνει στο βάθρο της επιτυχίας και πολύ περισσότερο γίνεται ρηξικέλευθο, όσο αφορά την αγάπη, το σεβασμό και τη μνήμη προς τη μάνα και γενικότερα στις αξίες και παραδόσεις του τόπου μας, οι οποίες, αντικατοπτρίζουν τη γοητεία, το κάλλος και την τέχνη της συγγραφέως αφήνοντας ανεξίτηλα μηνύματα στο μεγαλείο που λέγεται, Μάνα!

 Μάνα! Λοιπόν! Ένας ύμνος φτιαγμένος από πόνο, δάκρυ, αγάπη και προπάντων νοσταλγία όταν αυτός, ο ύμνος, εξωτερικεύεται δίνει διαστάσεις μεγάλων μεγεθών στην αθανασία της μάνας που, η αθανασία της, εξαρτάται από την ευαισθησία της μνήμης των εν τη ζωή παροικούντων.

 Μια λέξη γνωστή όσο και η ζωή! Μια λέξη για όλους και για όλα. Τάχα ποιος δεν το ξέρει! Ένας ύμνος, που σε πολλές περιπτώσεις τον αναζητούμε κατόπιν εορτής. Οι πονεμένοι λένε πάντα με παράπονο, καημό και διάχυτη νοσταλγία, πικρή κάποιες φορές πως «αν χάσεις μάνα από μικρός και μείνεις ορφανός είσαι χαμένος, άμοιρος και πάντα μοναχός...»

  Είναι πολύ ευχάριστο, τιμητικό και συγκινητικό να ασχολείται κανείς με την ποιήτρια και το έργο της Ηρακλειώτισσας Ρένας Τζωράκη-Μανουκάκη, ιδιαίτερα με το πρόσφατο έργο της, «Λόγιας Καρδιάς». Οι ταπεινές απόψεις του γράφοντα ειπώθηκαν. Μένει να δούμε τους ειδήμονες και τις πολιτιστικές αρχές της γενέτειράς της κατά πόσο έχουν λάβει τα μηνύματά της και κατά πόσο σκέφτονται να τα συλλέξουν στα πνευματικά αβάκια της πόλης τους. Μια πάρα πολύ ωραία δουλειά γιομάτη παλμό, σφρίγος και αγάπη, που στις μέρες μας -αν και η εποχή προσφέρεται όσο ποτέ - σπανίζει κι αυτό γιατί οι σημερινοί «αμπελουργοί» δεν έχουν μέσα τους ίχνος μαγιάς των προγόνων τους. Ο «εκσυγχρονισμός» της «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας μας έχει ραντίσει με δηλητήρια τα χωράφια του Λόγου. Αυτή την αποτοξίνωση προσπαθεί να κάνει η Ρένα:

«Θεέ μου, / πως  θέλω να ’ρθει / πάλι το χαμόγελο στα χείλη,                                       γιατί έχω μάθει,   / της ζωής να είμαι ο αγωνιστής.

 Η θλίψη δεν πρέπει να με παρασύρει
στην ατραπό της μοναξιάς και της καταστροφής.
Το  χτύπημα της μοίρας τ’ αγκαλιάζωμάθημα είναι κάτι έχει να μου πει
της ευτυχίας την κορυφή όμως για να φτάσω,
δεν πρέπει να ’μαι καταθλιπτικός και υποτελής.
Θα πρέπει να στραφώ στον εαυτό μου
και να αγκαλιάσω μέσα μου, το πληγωμένο μου και τρυφερό παιδί,
τη δύναμη, πρέπει να βρω μονάχος,   / αν θέλω να ’μαι της ζωής ο νικητής!

  Κλείνοντας θα ήταν ασυγχώρητη παράληψή μου να μην μεταφέρω κάποια ποιήματά της απ’ τη εν λόγω Συλλογή της:

… … … …

Αχ! Εκείνα τα μελένια  / τα μάτια της μάνας μου!
Κείνες οι σπίθες που φεγγοβολούσαν! / -Αλήθεια, πες μου τι να γίνανε
κείνα τα μάτια τα γλυκά που με κοιτούσαν;  / -Φως της αγάπης γίνανε
δε δύσανε,αχτίδες του ήλιου γεννοβολούνε / την πρώτη - πρώτη Καλημέρα σου   /  ψυχούλα μου γλυκά για να σου πούνε…                                                                                 … … … …

Τι να’ ναι κείνο /  άραγε που δεν πεθαίνει  / και στην αιωνιότητα
για πάντα ταξιδεύει; /  Μονάχα η αγάπη παραμένει.
Ό, τι αγάπησες…  / να ξέρεις δεν πεθαίνει!                                                                               … … … …                                                                                                                              Πώς να σε ντύσω με λέξεις  / πώς να σε ζωγραφίσω  / με χρώματα,
πώς να σου πλέξω /  εξόδιο ύμνο;  / Ουρανοθυγατέρα,
Ουρανογέννητη, /  βιοθέπτρια  / στους μυστικούς πυλώνες
της καρδιάς μου  / Πρωθιέρεια,  / με δέος πέφτω  / και προσκυνώ Σε…                                            

   … … … …                                                                                                                             Έψαξα  / μια  λέξη ιδιαίτερη  / να δώσει χρώμα στη λέξη «ΜΑΝΑ»
… Μα, όσα λεξικά /  και αν άνοιξα /  όσο τη σκέψη κι αν σπατάλησα
στο «σ’ αγαπώ», έτσι απλά κατάληξα / στα λόγια της  Καρδιάς το  ΜΕΓΑ θαύμα!   … … … …                                                                                                                                Νεκρική πομπή  / Πένθιμη σιωπή… / Πολύκροτη, δυνατή, διαπεραστική,
τρυπά τα τύμπανα,  / την καρδιά λαβώνει. / Λείπεις εσύ…/ λείπω κι εγώ…
από μένα…  / Της χαράς δραπέτης / στη σιωπή, αφήνω την τελευταία λέξη …
Έτσι κλείνει η αυλαία... / Χωρίς χειροκρότημα…
Το στερνό  αγάπης φιλί μαζί με το αστείρευτο του μισεμού το δάκρυ.
Σαν μια αρχαία τραγωδία,   / με πρωταγωνίστρια εσένα μάνα,
γλυκιά μου μάνα! /  Διάλεξες λάθος εποχή, για να αναχωρήσεις,
εποχή που μου έδωσες τη ζωή, /  το θάνατο θα κουβαλώ στη μνήμη.
Το απόκομμα το’ χω κρατήσει…
Φυλάκισα το χρόνο που ζήσαμε, μαζί με τις φωτογραφίες σου…
Όχι! Αυτό δεν στο αφήνω να το πάρεις μαζί σου.
Στου χρόνου την αέναη κίνηση η ενθύμηση.
Τους καλύτερους στίχους, τους τρέφει ο λυγμός της ψυχής!

 *        *       *       *  *  *                                                                                                                           «Στου χρόνου την αέναη κίνηση η ενθύμηση.
Τους καλύτερους στίχους, τους τρέφει ο λυγμός της ψυχής!                                                                 Καθαρό ζητούμενο, το «ξέφωτο της εποχής μας».                                                                     «Ζωή, λέξη με τρία γράμματα. Κρατάω  πάντα το χέρι που σκουπίζει τα δάκρυα και όχι την αιμορραγούσα πληγή. .Ρ.Τ.-Μ

Ε.Ε. Ελλάδα, Τρίκαλα, Απρίλης 01 2012  pelasgos@fasoulas.de   www.fasoulas.de