creece

Last up date
06.09.2011

Τι πιο ωραίο είναι

 

Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρα του τις ξέρες... Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...

Του Βάιου Φασούλα

 

email9c
dove2
Banner-vaios

Ανάμεσα απ’ το λυκόφως και το λυκαυγές των αιώνων!

Η  «Α π ο κ ά λ υ ψ η» των νέων, ο κόσμος και τα ναρκωτικά
Α φ ι έ ρ ω μ α :  Ν α ρ κ ω τ ι κ ά

Από το αρχείο του Βάιου Φασούλα -1999

 Λίγο πριν ο τρέχων αιώνας βασιλέψει και περάσει στο παρελθόν και στη λήθη του, ο ανθρώπινος πληθυσμός, μέσω του Ο.Η.Ε., μετρήθηκε και φτάνει τα 6 δις. Ανατριχιαστικό από μια άποψη το νούμερο και ο νους μας πάει στα Ρίχτερ των σεισμών, που κατά καιρούς χωρίς διακρίσεις και δαπάνες σκοτώνουν τους ανθρώπους. Επίσης, λες κι έχουν συμμαχήσει, και όλα τα υπόλοιπα στοιχειά της φύσης χτυπούν άσπονδα και ανελέητα σ’ όλες τις γωνιές τη γης, ενώ οι συναγερμοί των κρατών-εθνών χτυπούν χωρίς διακοπή, οι έρανοι πάνε κι έρχονται, δεν προλαβαίνουν οι άνθρωποι ποιον να πρωτοβοηθήσουν και όσοι απομένουν απ’ τα χτυπήματα, πανικόβλητοι τρέχουν να σωθούν.

Βέβαια έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τις αφύσικες καταστροφές με τη μορφή των πολέμων, τις κοινωνικές καταστροφές με πρωταγωνιστές την ανεργία και τη φτώχεια, τα μίση και το ρατσισμό, τα τέρατα και τα πάθη κάθε μορφής και βεβαίως τους πυρηνικούς αντιδραστήρες, τα όπλα μαζικής καταστροφής και εξόντωσης των πληθυσμών της γης. Να προσθέσουμε και τις αρρώστιες που θερίζουν και εξαφανίζουν, ΑIDS, καρκίνος και παν απ’ όλα τα  ν α ρ κ ω τ ι κ ά  όπου είναι το κύριο θέμα μας.

Να εντάξουμε με δυο λόγια στην αναφορά μας και να πούμε και δυο καλές κουβέντες για τους «γιατρούς χωρίς σύνορα», που πρόσφατα βραβεύτηκαν και Χαλάλι τους. Αυτοί είναι που ζουν όλα όσα εμείς βλέπουμε μέσα απ’ τις κάμερες και λέμε ότι τα νιώθουμε. Σ’ αυτούς έχει μπει κάθε αρρώστια και πόνος στην ψυχή τους. Αυτοί είναι που βλέπουν το «κατόρθωμα» του «ανθρώπου» πάνω σε ακρωτηριασμένα κορμιά, σε χήρες και ορφανά, σε απροστάτευτους και καταδικασμένους, σε κοκαλιασμένα κορμιά και πρησμένες κοιλιές. Αυτοί είναι που με υπεράνθρωπες προσπάθειες σταματούν την ανθρώπινη αιμορραγία για να τους σκοτώνουν οι «ανθρώπινες» θηριωδίες. Αυτή είναι η κοινωνία μας σήμερα που δείχνει περίτρανα και τον «πολιτισμό» και τον…ουμανισμό της.

Για την καταπολέμηση των ναρκωτικών και την προστασία των πολιτών, έχουν θεσμοποιηθεί νόμοι και λειτουργοί ανά της γης. Συχνά ακούμε και βλέπουμε διάφορες διώξεις, συλλήψεις, δικαστικές αποφάσεις, άλλοτε ελαφρές και άλλοτε βαριές, ανάλογα με την υπόθεση του …παραβάτη, φυλακίσεις, θανατηφόρες συμπλοκές και χίλια δυο άλλα, αλλά τα ναρκωτικά συνεχίζουν τη δράση τους. Άδειες σύριγγες κι άδεια πακέτα από χάπια στις τουαλέτες και στους σταθμούς, στα σχολεία και στις γειτονιές, στα λεωφορεία και στα τρένα, στα μπαρ και στα γήπεδα, στις καφετέριες και στα «κωλάδικα», σε κάποια σπίτια να λιγοστεύουν τα μέλη του, να τραβά ο πατέρας το Γολγοθά του αναζητώντας την τιμωρία των ενόχων μέσω δικαιοσύνης, η μάνα να τραβάει τα μαλλιά της και μέσα στους παραλογισμούς, την απόγνωση και τους πόνους της να ξεφωνίζει, έχουμε κράτος, νόμους, αστυνομία… και άλλα.

Η δική μας άποψη είναι ότι δεν έχουμε κράτος κι αν έχουμε είναι σάπιο. Δεν έχουμε νόμους κι αν έχουμε δεν λειτουργούν. Δεν έχουμε αστυνόμευση κι αν έχουμε πολλοί εξ’ αυτών εμπλέκονται στα ναρκωτικά. Απ’ τον πιο κατώτερο μέχρι εκεί που αρχίζει η ιεραρχία της δικαιοσύνης. Αν είχαμε, αλλιώς θα ήταν ο κόσμος μας. Ένας κόσμος χωρίς την παρουσία του λευκού θανάτου. Δε θα έψαχνε η κοπελίτσα και ο νεαρούλης να βρούνε «άσυλο» στην «απλοχεριά» κάποιων δολοφόνων κοινωνιών που γυρνούν ανάμεσά μας κι ούτε θα ξεκινούσε η προπαρασκευαστική τους «ενσωμάτωση» στον κόσμο των ναρκωτικών αρχίζοντας με «έκσταση»… (εκατομμύρια χάπια κατασχέθηκαν προ ημερών) την οποία ο οργανισμός με τον καιρό τα εκμηδενίζει και γίνεται πλέον απαιτητικός. Αν είχαμε κράτος δε θα επέτρεπε στο προπαρασκευαστικό στάδιο να εκπληρώσει την αποστολή του κι ούτε θα άφηνε το χορό των «σκληρών», πλαισιωμένο με χορτάρια και αγγελόσκονες, να θερίζει. Να έρχεται έτσι το αναπόφευκτο, η εξοικείωση του οργανισμού μαζί τους, να παίζει μαζί τους, να ετοιμάζεται να δεχτεί τη σύριγγα κι εκεί να πεθαίνει.

Αυτή είναι η μια διάσταση που φέρνει και την άλλη, μεταδοτική, δυναμική και άκρως επικίνδυνη και εδώ βλέπουμε την «ύπαρξη» και το ρόλο της αστυνόμευσης. Χρήστες πλέον αυτοί οι νέοι, –που με τους ρυθμούς «προόδου» και «ανάπτυξης» που έχουμε, δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται για μειοψηφία ή πλειοψηφία, πέρα απ’ το γεγονός ότι ψαχνόμαστε μήπως γίναμε χρήστες και δεν το αντιληφθήκαμε), κέρβεροι στις οικογένειές τους, βάρβαροι και σατράπηδες προκειμένου να επιτύχουν τις επιδιώξεις τους-οικονομικές- πουλούν τη μάνα τους στο σατανά. Αρπάζουν απ’ τα σπίτια τους ότι μπορούν να πουλήσουν και όταν δεν φτάνουν, οι δόσεις έχουν «έξοδα» και απαιτήσεις, πουλιούνται και οι ίδιοι στο διάολο.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις από κοπελίτσες που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και περνούν στην πορνεία προκειμένου να εξοικονομήσουν τα αναγκαία. Δεν είναι λίγες εκείνες που μεταφέρουν σε συνομήλικες τα «αγαθά» του λευκού θανάτου λέγοντας ότι παίζουν μ’ αυτόν και τον έχουν κάνει τον πιο θερμό εραστή, ότι κάνουν συχνά «έρωτα» και εγκυμονούν, όχι μόνο την αμαρτία της κοινωνίας μας, αλλά και την αρρώστια του αιώνα, που προαναφέραμε. Και τέλος να περνούν πέρα απ’ αυτόν, το θάνατο, στη ...λύτρωση! Στα ίδια πάνω-κάτω μέτρα και ρυθμούς κινούνται και οι νέοι και σε μερικές περιπτώσεις πιο δυναμικά! Από πειραματόζωα γίνονται χρήστες και περνούν στα εμπορικά στάδια μεταφέροντας διάφορα «υλικά». Η αμοιβή τους. Λίγη σκόνη ή χάπια και λίγα λεφτά ίσα που να συντηρούνται και να τους κρατούν σε επαφή και δράση. Θα τους συναντήσει κανείς σε χορευτικά κωλάδικα και ντίσκο να πουλάνε ή να κερνάνε θάνατο σε άλλους απονήρευτους νέους. (Πόσοι δεν είναι αυτοί οι απονήρευτοι κι αθώοι νέοι, που γίνονται εύκολα θύματα και παν σαν το σκύλο στο αμπέλι, όπως άλλωστε ήταν κι αυτοί!) Θα βρούμε κάποιους απ’ αυτούς πεταγμένους σαν άχρηστα τομάρια ή κουτιά, πεθαμένους στους δρόμους, στους σταθμούς, στα υπόστεγα όπου φτάσουν να τους πάνε τα τελευταία τους βήματα… ποιος ξέρει τάχα τι να σκέφτονται εκείνες τις στιγμές…κι είναι νέοι, παιδιά ακόμη. Ένα ασθενοφόρο να τρέχει να τους παραλάβει κι ένα περιπολικό να ετοιμάζει την αναφορά για τον προϊστάμενό του. Κι όσοι απομένουν στη ζωή περιφρονημένοι απ’ το Μέφιστο και περιφρονητές απέναντι στη ζωή, άλλοι συνεχίζουν το «γλυκό» μεθύσι κι άλλοι περνούν τις σιδερένιες πόρτες που δεν υπολόγισαν. Κι εδώ επικαλούμαστε τους νόμους και τα όργανα ή πιο καλά την ίδια τη Δημοκρατία, Πού είναι; Άλλη μεταχείριση έπρεπε να έχουν αυτά τα αθώα παιδιά, άλλη μεταχείριση έπρεπε να έχουν οι φωλιές των διαφόρων καταραμένων κωλάδικων, όπως άλλη αποστολή έπρεπε να είχαν φύλακες, φυλακές και δικαστικά σφυριά.

Φυλακές λοιπόν κι εκεί είναι που πρέπει κανείς να τραβά τα μαλλιά του. Οι χρήστες ζουν το δικό τους δράμα που κανείς δεν μπορεί να το νιώσει. Όπως δεν μπορεί να νιώσει κι εκείνη τη μάνα που το παιδί της είναι χρήστης, μια έξω μια μέσα, τη νύφη της που γυρίζει…κι ένα εγγόνι δυο χρόνια να μένει στα χέρια της γιαγιάς του. Είναι η ίδια μητέρα που προαναφέραμε και αμφισβητεί τα πάντα.

Κλείνοντας ό, τι δεν κλείνει, θα δώσουμε το λόγο στους ειδικούς, που θα πρέπει επιστημονικά να περιγράψουν όσο πιο διεξοδικά μπορούν την  Α π ο κ ά λ υ ψ η αυτών των νέων, πώς και γιατί φτάνουν εκεί που φτάνουν και επίσης να μας παρουσιάσουν τα ανώτερα Δημοκρατικά Συντάγματα των Σύγχρονων Κοινωνιών, τους Νόμους και τους Λειτουργούς πώς ενεργοποιούνται σ’ αυτή τη μάστιγα του αιώνα. Κι ας τρομοκρατηθούν λίγο τα νέα παιδιά, που ακόμα κοιμούνται στις αγκαλιές των μανάδων τους. Φτάνει να ακούσουν γι’ αυτή την Αποκάλυψη. Θα ’ναι το λιγότερο, που οι πολιτείες-κράτη μπορούν να προσφέρουν.

(Γερμανία Οκτώβρης 21 1999  Τρικαλινός Τύπος-Πρωινός Λόγος  (Art. Nr. 101   259  10/1999)  

«Ε.Ε». Ελλάδα, Τρίκαλα, Σεπτέμβρης 06 2011 pelasgos@fasoulas.de   www.fasoulas.de