creece

Last up date
05.01.2015

Τι πιο ωραίο είναι

 

Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρα του τις ξέρες... Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...

Του Βάιου Φασούλα

 

email9c
dove2
Banner-vaios

Π ε ρ ί  Π ο λ ι τ ι σ μ ο ύ  ο  Λ ό γ ο ς

Συνοδοιπορώντας με τα φθινοπωρινά φύλλα των δέντρων, με τα φύλλα του βιβλίου, του Εγώ και του Εμείς

Γράφει ο επαναπατριζόμενος Θεσσαλός Πολίτης Βάιος Φασούλας

Την αφορμή για το τρέχων σχόλιο, μας την έδωσε ενδιαφέρον άρθρο που διαβάσαμε στην αρεστή «Ενωμένη Κίνηση Ελλήνων Συγγραφέων»(δείτε περισσότερα στο λινκ Ενωμένη Κίνηση Ελλήνων Συγγραφέων. . Κάνοντας ένα βήμα παραπέρα από το άρθρο υπό τον τίτλο «συγγραφή και συγγραφέας», θα βάλουμε μια άλλη διάσταση, όσο αφορά τη συγγραφή, το συγγραφέα και το βιβλίο του και γενικότερα τη μοίρα του Πολιτισμού.

Παρεμπιπτόντως δε, θα πούμε πως, δεν φταίνε πάντα οι άλλοι, φταίει και ο κακός μας εαυτός σε θέματα που δε χρειάζεται ύλη αλλά αρετή και τόλμη, όπως μας λέει και ο Κάλβος.

Λοιπόν στην πρόσκληση του κ. Μπάστα Χάρη, αν μας αρέσει η ιστοσελίδα του, απαντάμε Ναι και προσθέτουμε: Μια «ΕΝΩΣΗ» οποιασδήποτε μορφής, ιδιαίτερα εκείνων των Ενώσεων που ως σημείο αναφοράς έχουν τον Πολιτισμό, με ό, τι συνεπάγεται, (ποίηση - λογοτεχνία, θέατρο, μουσική, ζωγραφική, αθλητισμός κ. ά) για τη σωστή λειτουργία με συνέπεια και συνέχεια που θα εξασφαλίζεται η ύπαρξή τους, προϋποτίθενται δυο (2) απλά πράγματα. Το ένα είναι η διαφύλαξη του αντικειμένου τους από οποιαδήποτε αλλοίωση, εκφυλισμό και προπάντων η φύλαξη από τις ύπουλες ορέξεις των επιθετικών επιδρομέων του μερκαντιλισμού και το άλλο, ίσως το ποιο δύσκολο για τους εκφραστές, πρεσβευτές και συνεχιστές του Πολιτισμού, είναι η μεταφορά τους απ’ το Εγώ στο Εμείς! Αυτή η προσέγγιση, «απ’ το Εγώ στο Εμείς…» σε πολλές περιπτώσεις Ενώσεων –Συλλόγων – Κοινοτήτων…, εντός και εκτός των τοίχων της άλλοτε Χώρας του φωτός…, πότε πέρασε στα «ψιλά», πότε το αρχηγιλίκι δεν το επέτρεψε και άλλοτε πολλές προσπάθειες προσέγγισης εμποδίστηκαν.

Οι εποχές που φτάσαμε, ιδιαίτερα για την Ελλάδα, η έντονη απουσία του Πολιτισμού, με τους διάφορους συμβιβασμούς, υποχωρήσεις στα «μεγαθήρια» εκδότες και… ένταξη στη μολυσμένη καπιταλιστική αγορά…,(ο καπιταλισμός δεν έχει ανάγκη από πολιτισμό, έχει ανάγκη από την ύλη…,) έχει την κύρια ευθύνη.

Κατά την άποψη του γράφοντα από τις δεκαετιών εμπειρίες στην ξένη…, (χωρίς να υποτιμώ την πατρίδα μου και τους γηγενείς, αναφέρω τη λέξη ξένη-ξενιτιά διότι ο έλληνας μετανάστης, χάρη στην έλλειψη της πατρίδας του, βρέθηκε να είναι πιο απελευθερωμένος από τους ονάγρους «Πολιτικούς» της πατρίδας του, να έχει περισσότερες ευκαιρίες και επιλογές που του πρόσφερε ο νόστος…,) και εδώ, στην ξένη οι Τέχνες του Πνεύματος ατόνησαν ή και χάθηκαν κάτω από τη βάρβαρη επικράτηση του Εγώ και όλα τα συμπαρομαρτούντα που το ακολουθούν. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια, εξ αιτίας της κατάστασης και το χάος που επικρατεί στην Ελλάδα, για την οποία – κατά την άποψη των αποδήμων -οι έλληνες γηγενείς-ψηφοφόροι τη χρεώνονται σε μεγάλο ποσοστό, είχε σαν αποτέλεσμα μια δυσανάλογη διάσταση: την αποστροφή και το διχασμό μεταξύ γηγενών και αποδήμων.

Η απουσία του Πολιτισμού και ειδικότερα των ανθρώπων από τον απομονωμένο απλό τσοπάνη που υμνεί τη ζωή τραγουδώντας την και τον ανώνυμο λόγιο που ασχολείται με το λόγο, αυτοί που θα μπορούσαν να προσφέρουν τη μέγιστη παρουσία του Λόγου στην πολιτιστική-πμνευματική αγορά, για διάφορους λόγος περιθωριοποιήθηκαν.

Το ΕΜΕΙΣ δεν αντικαθίσταται με τίποτα και για τίποτα. Μένει μόνο η βούληση, κάτι που για τον ελληνισμό η αναζήτησή της είναι πλέον αν όχι ανύπαρκτη τρομερά δύσκολη.

Στην «Ενωμένη Κίνηση Ελλήνων Συγγραφέων» καλή επιτυχία

«Ε.Ε». Ελλάδα, Τρίκαλα, Οκτώβριος  01  2014    pelasgos@fasoulas.de   www.fasoulas.de