creece

Last up date
04.11.2007

Τι πιο ωραίο είναι

 

Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρα του τις ξέρες... Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...

Του Βάιου Φασούλα

 

email9c

Θέλει η άνοιξη αγάπη…

 

Καλημέρα χελιδόνια,
για χαρά σας αετοί
και σ’ εσάς ω, περιβόλια
π’ ομορφαίνετε τη γη

Λιώσαν όλα πια τα χιόνια,
άνθισαν και τα κλαριά
κι η ζωή ξαναγεννιέται
κι όλους μας χαμογελά

Ω εσείς, θνητοί ανθρώποι
νιώσετε για μια φορά,
της ανοίξεως το θάμα,
πάρτε το στην αγκαλιά   

θέλει η άνοιξη αγάπη,
των ανθρώπων ζεστασιά
για να ακουστούν και πάλι
τα γλυκόλαλα πουλιά

Γερμανία 08.02.2002 Β.Φ.

 

Για τα παιδιά σας,
για τα εγγόνια σας,
για τους γονείς σας,
για τους φίλους σας,
για τους έρωτές σας,
μα ποιο πολύ απ’ όλα για τη ζωή

  

dove2
Banner-vaios

Ακμή και παρακμή της σοσιαλδημοκρατίας

Φθινοπωρινό αφιέρωμα του 2007

Γράφει ο Πολίτης Βάιος Φασούλας

Ο Μήνας Νοέμβρης του 2007, βρίσκει τη Χώρα μας, την Ελλάδα, πολιτικά αθεράπευτα άρρωστη, κομματικά διαλυμένη και διχασμένη. Εθνικά αποπροσανατολισμένη και εγκλωβισμένη στην ανημποριά της να δώσει λύσεις στα εξωτερικά της προβλήματα. Κοινωνικά ρατσιστοποιημένη (ένδειξη οι μετανάστες, λαθραίοι και μη, και όσα ακούγονται). Οικονομικά, κι εδώ είναι να τραβά κανείς τα μαλλιά του ενώ οι συνταξιούχοι, που τα έχουν χάσει από καιρό, απεγνωσμένα εξακολουθούν να αναζητούν λύσεις στους δρόμους. Σκανδαλώδης…περιπέτειες  κάθε μεγέθους που την έχει ξεστρατίσει και εξοστρακίσει και έχει εξελιχτεί σε «μήτρα» λαμόγιων.

Μια Χώρα της διαφθοράς και της ρεμούλας. Μια Χώρα εμπρηστών και τεκτόνων που, εσκεμμένα ή μη, την παραδίνουν στην πύρινη λαίλαπα (όπως το  α ξ έ χ α σ τ ο καλοκαίρι του 2007) και στους γήινους «θεούς» των καιρικών καταστροφών, οι οποίοι, «θεοί», (επιτρέψτε μας την έκφραση) κατουρούν όταν βρέχει… Πολιτιστικά!! ας είναι καλά το Απόδημο στοιχειό που την κρατά ζωντανή και σκεπάζει την ασχήμια του απολίτιστου πολιτικού-κομματικού μηχανισμού της.

Αυτά και άλλα πολλά δείχνουν, παν’ απ’ όλα, μια κοινωνία αποπροσανατολισμένη, χειραφετημένη, άμυαλη και ειμαρμένη. Μια κοινωνία με αρπαγμένα τα χαρακτηριστικά της και αποκομμένη απ’ την πρόοδο και ευημερία και μεταποιημένη-εξελιγμένη έτσι ώστε να μπορεί άνετα να απορροφάτε απ’ την κομματική αρένα των «σύγχρονων» τεκτόνων-φραμασόνων (γνωστή ως κομματικό μαντρί) εκεί που της μάθανε να λέει «μπράβο», να χτυπάει παλαμάκια στους μόνιμα υποκριτές, θεατρολόγους, ψεύτες και υπερόπτες, στους μόνιμα ηττημένους. 

Αυτός ο Νοέμβρης του 2007 όμοιό του δεν έχει…ποιος ξέρει, ίσως ο επόμενος να είναι χειρότερος. Παραυτά μέσα από την πρωτόγνωρη κρίση της ελληνικής «σοσιαλδημοκρατίας»,μια κρίση που δεν έχει προηγούμενο, όσο αφορά την έκθεση εσωτερικών κομματικών «αποβλήτων», που ναι μεν καλά είναι να πληροφορείται ο Πολίτης τα εσωτερικά σύνδρομα, αλλά ο τρόπος έκθεσης των ...εσωτερικών προβλημάτων υποδηλώνει την υφιστάμενη κομματική υποκουλτούρα και όχι μόνο. Η συμπεριφορά των ενδιαφερόμενων υποψήφιων προέδρων της ελληνικής «σοσιαλδημοκρατίας» -Πασόκ (μόνο σοσιαλιστές δεν είναι) υποβαθμίζει το έτσι και αλλιώς κατεστραμμένο κύρος της ελληνικής κοινωνίας.

Πρόθεσή μας δεν είναι η κριτική μας τοποθέτηση έναντι των τεκταινόμενων του διπολισμού, την τύχη του Πασόκ και τους εκφραστές τής χυδαιότητας που διεξάγοντας την ..προεδρική αναμέτρηση σοκάρουν τους Πολίτες κι ούτε τη νήπια (του ενός διμήνου) διακυβέρνηση της ΝΔ και τους εσωτερικούς κραδασμούς της. Πρόθεσή μας είναι να επισημάνουμε τα αίτια της όλης κατάστασης που περιγράψαμε και αδυσώπητα υφίσταται η Χώρα μας, ιδιαίτερα από το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, που ναι μεν μετά το 1974 αγαπήθηκε από τους Πολίτες και αναπετάρωσε η ελπίδα και το ηθικό του, αλλά, κατά την άποψή μας, στην… πορεία προδόθηκε οικτρά.

Μετά τη φωτιά και το θάνατο που άφησε ο Β` Παγκόσμιος Πόλεμος και την προβλεπόμενη ακμάζουσα περίοδο για μια κοινωνία καλλίτερη, ευημερούσα και ελεύθερη, τα άλματα της σοσιαλδημοκρατίας και ακόμα κομμουνιστικών κομμάτων στη Δυτική Ευρώπη δεν επέτρεψαν την αφύπνιση έναντι του μεγάλου κεφαλαίου. Από τις τελευταίες δεκαετίες του περασμένου αιώνα, και συγκεκριμένα στη δεκαετία 1970-1980, («χρυσή» εποχή κατά πολλούς στην Ευρώπη), το «σύγχρονο» κεφάλαιο ασχολήθηκε πολύ με την «χειραφέτηση» (αφαίμαξη-στραγγαλισμό) των σοσιαλιστικών, σοσιαλδημοκρατικών, λαϊκών, κεντρώων και λοιπών κομμάτων, βεβαίως και όλων των κομμουνιστικών κομμάτων τής πρώην Σοβιετικής Ένωσης αλλά και γενικότερα της Δυτικής Ευρώπης, τα οποία, άλλα διέλυσε, άλλα εκφύλισε και άλλα τα έκανε όργανά του. Σαν παράδειγμα, στο ρήμαγμα της καπιταλιστικής «χειραφέτησης» αναφέρουμε την ίδια Αμερική του Κλίντον, την Αγγλία του Μπλερ, τη Γερμανική Σοσιαλδημοκρατία του Σρέντερ και βεβαίως του Πασόκ στην Ελλάδα. Ευθυγραμμισμένα, αυτά τα κόμματα στις γραμμές του «σύγχρονου» καπιταλισμού εκμαυλίστηκαν και αυτόν, τον εκμαυλισμό, τον έκαναν εργαλείο στα χέρια τους μετατρέποντας τις κοινωνίες όμοιες με κείνες των Σοδόμων και Γομόρρων και τους Πολίτες σε όχλο, σε «πολυπολιτισμικές» πυραμίδες και σε κομματικές «επετηρίδες» όπως πρόσφατα αναφερθήκαμε με άρθρο μας:!( «Ε π ε τ η ρ ί δ ε ς»  δεκαετιών αφυπνιστείτε!!!). Ας μας επιτραπεί να παραθέσουμε ένα μικρό απόσπασμα το οποίο «κολλάει» στα σημερινά δρώμενα της παρακμής της σοσιαλδημοκρατίας.

Οι «επετηρίδες» λοιπόν, δύο τον αριθμό, καλούνται και πάλι να λάβουν «δράση» προκειμένου να «αλλάξουν» τις κουρτίνες του θεάτρου προσδοκώντας την «άσπρη» μέρα. Σ’ αυτές τις «επετηρίδες» βασίζονται τα μεγάλα κόμματα και πότε το ένα, πότε το άλλο το πετυχαίνουν.

Θέατρο λοιπόν και θεατρίνοι σε παράλογες στιγμές, άσχημες για την Ελλάδα, εσωτερικές και εξωτερικές, θα είναι οι επόμενες μέρες. Οι «αντιπαραθέσεις» και οι «αλληλοκριτικές» πήζουν σαν γιαούρτι και σαν διελκυστίνδες, οι «επετηρίδες», φορτωμένες σαν εμπόρευμα τελευταίας ποιότητας σε μεταφορικά μέσα θα βρεθούν σε προεκλογικούς χώρους υποστηρίζοντας σθεναρά τις επιταγές των κομμάτων τους και παράλληλα θα διεκδικούν την «εξαργύρωση» των δικών τους απαιτήσεων, όπως έναν διορισμό στο δημόσιο…).

Ασφαλώς σ’ αυτή τη φάση ρόλο διαδραματίζει η «πράσινη επετηρίδα» επετηρίδα που θα επιλέξει το νέο πρόεδρο που άλλοι τον θέλουν «σοσιαλιστή»-αριστερό και άλλοι το θέλουν «εκσυγχρονιστή» και δεξιό.

Σε κάθε περίπτωση ο «σύγχρονος» καπιταλισμός καλά κρατεί. Κι αυτό διότι ως καλλίτεροι σύμμαχοί του αποδείχτηκαν και αποδεικνύονται οι σοσιαλδημοκράτες. Ακόμα και Λαϊκά, Κεντρώα, Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που αποτελούσαν το σύνολο του πλουραλιστικού και προοδευτικού πλούτου ιδεών, αξιών και αγώνων, μετά το πέρας της ευρωπαϊκής «χρυσής» εποχής, πάνω στην… ικμάδα τους καταποντίστηκαν. Δεν μπορούσαν να έχουν διαφορετική μοίρα στην Ελλάδα.

Δεν αναφερθήκαμε στις συντηρητικές παρατάξεις του τόπου μας κι αυτό  διότι ανήκει σε άλλο θέμα και επιπλέον αποτελούν μέρος του κεφαλαίου, αλλά εν πάσει περιπτώσει βάσει δεδομένων την παρακμή την υφίστανται κι αυτά.

  Τελειώνοντας ας περιμένουμε την επιβεβαίωση, όσο αφορά τον τόπο μας, στο δεύτερο δεκαήμερο του Νοέμβρη. Ετούτου του Νοέμβρη που κατέστη μπορετό να δούμε την παρακμή όχι μόνο της σοσιαλδημοκρατίας αλλά και των φιλελεύθερων παρατάξεων γενικότερα.

 

Καλό μήνα Β. Φ.  

 

Ε.Ε. Ελλάδα, Τρίκαλα –Νοέμβρης 01 2007 pelasgos@fasoulas.de http:\\www.fasoulas.de