creece

Last up date
03.10.2012

Τι πιο ωραίο είναι

 

Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρα του τις ξέρες... Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...

Του Βάιου Φασούλα

 

email9c
dove2
Banner-vaios

Μωσαϊκό στοχασμών του φθινοπώρου και των πολιτικών
Ο Λόγος και το Φθινόπωρο (1ον)

Αφιέρωμα από τον Πολίτη Βάιο Φασούλα

 Στους «ναρκωμένους» κήπους του υγιούς πνεύματος, εκεί που εδράζεται ο Αφέντης Λόγος, ο δικός μας Λόγος, αυτός που καίει και χτυπά, αυτός που δείχνει το δρόμο της λευτεριάς, της αξιοπρέπειας και τον τρόπο του αναστήματος του γραικού Πολίτη. Αυτός που απορρίπτει κάθε μπαγαποντικά, που αποτρέπει  κάθε δημιουργία εκκολαπτικών μηχανών που μετατρέπουν το μεν πολίτευμα σε χάνι-οίκο ανοχής, τους δε Πολίτες σε πλέμπα- αυτόχειρες, σε ληστές, σε επαίτες, αυτός ο Λόγος δεν υπάρχει πια. Η περιθωριοποίηση του παντοδύναμου Λόγου και το ασφυκτικό του δέσιμο με τα δεσμά της καθεστηκυίας τάξης, ήταν το αποτέλεσμα των σημερινών ασύμμετρων πραγμάτων και οι δολοφονικές παραστάσεις ανάμεσα στις διελκυστίνδες των τροϊκανών μιασμάτων που αγωνίζονται ποια θα παραβγεί την άλλη, αποτελούν στην ευρωτούρτα το σάπιο κερασάκι.

 Μας έχουνε μείνει μόνο στη θύμηση παλιότεροι στοχαστές, ποιητές, διανοούμενοι μεγάλων μεγεθών που πρωτοστάτησαν με τους Λόγους τους και οδήγησαν το λαό μας στη λευτεριά. Ένας απ’ αυτούς και ο Κωστής Παλαμάς, που δυστυχώς, οι μεταγενέστεροι και απελευθερωμένοι νεοέλληνες δε τον άκουσαν:

«Όποιος στοχαστικός, σα γιαταγάνι /το στοχασμό του αντρίκεια ας τόνε βγάζει.
Πές τα και ακέρια και γυμνά? δε φτάνει /να λάμπ' η αλήθεια? πρέπει και να σφάζει.
Ο λόγος, που χτυπά και που θυμώνει, /ριζώνει και της γης την όψη αλλάζει.

Ο λόγος, άξιος, και σφυρί, και ακόνι / Μην κοιτάς το χοντρόλογο παζάρι,
μην ακούς τ' ανοστόλογο σαλόνι /Μα σ' όλα νόημα, δύναμη και χάρη,
σ' αρχοντιά και σε πλέμπα, γη δεν είναι / να την καταφρονάς, περιβολάρη

Παντού μπορείς ν' ανθίσεις, το νου κρίνε!»(Ο Λόγος που χτυπά - Κωστής Παλαμάς)

 Αυτός ο Λόγος έχει αντικατασταθεί από τον «σύγχρονο», ξύλινο, ψυχρό, λόγο κούφιο και καταπιεστικό, άδειο από ομορφάδα και κάλλος και σαν υιοθετημένος «ψυχογιός» στα χέρια των βαρβάρων, του επιτρέπουν να κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Μέσα στη δίνη των αεριτζήδων πολιτικάντηδων και μερίδας εξανδραποδισμένων δημοσιογράφων, κακοποιημένος και ανελέητα «σφαγμένος» από «σοφούς» της ανήθικης «πολιτικής» σκηνής, έχει εισβάλει στην κοινωνία μας και την έχει διαλύσει.

 Λοιπόν εκεί στους ναρκωμένους κήπους του υγιούς πνεύματος θα πάμε σήμερα και θα αναζητήσουμε τον Αφέντη Λόγο και μέσα από τη φθινοπωρινή  διάσταση θα ταξιδέψουμε μαζί του στα πέρα και στα δώθε, στο χτες και στο σήμερα και να οραματιστούμε το αύριο.

 Ξεκινώντας με τη γοητεία του Φθινοπώρου, το οποίο τιμούμε δεόντως για όλα του τα κάλλη που μας πρόφερε ως τώρα…, πότε άγρια, πότε λιτά, αλλά πάντα ανθρώπινα, όμορφα και ζεστά…, και δεν γνωρίζουμε αν ακόμα θα μπορεί να μας προσφέρει και στο μέλλον. Βέβαιο είναι πως από κάπου έρχεται η βοή του, κάπως κουνιέται η γη μας κι αυτό είναι το προμάντεμα του καιρού μας· προμάντεμα που αποτελεί μια νέα και μεγάλη προσφορά για τους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε.

Φθινόπωρο του 2012! Ήρθε πάλι! Αλλιώτικο από τα περασμένα χινοπώρια, που με τις αντάρες τους, τα ομιχλώδη πρωινά και απογέματα, με τα φουσκωμένα ποτάμια τους, με τις δροσερές βροχούλες τους που έδωναν ανάσα στα καψαλισμένα χωράφια της γης, πάντα άφηναν κάποιες ελπιδοφόρες αναλαμπές και προσδοκίες και προετοίμαζαν τον ερχομό του χειμώνα. Σαν φτάναμε εκεί στις κατάλευκες γοητείες του, στις χαμηλές στέγες με τα θεόρατα κρυσταλλένια χατζάρια και στα ασημένια βράδια του, εκεί πότε προσευχόμασταν και πότε κλαίγαμε απ’ τις κραυγές της παγωμένης νύχτας. Εκεί που τα αλυχτίσματα των λύκων και τα σκουξίματα των αγέρηδων με τα ακροβατικά τους άλματα από φαράγγι σε φαράγγι, από ρεματιά σε ρεματιά, από καλύβι σε καλύβι, από ψυχή σε ψυχή, εκεί λοιπόν τα αλυχτίσματα των λύκων που κόβουν την ανάπνα και αφήνουν τα άχαρα αποτυπώματα στη ραχοκοκαλιά χαραγμένα με την τρίχα του τρόμου σαν κάγκελο, για εκεί μας προετοίμαζε και μας πήγαινε πάντα το φθινοπώρι.

Με το έμπα του φθινοπώρου προετοιμάζονταν οι άνθρωποι πως θα τον αντιμετώπιζαν, το χειμώνα, με τρύπια τσιρέπια, με κάνα πιθάρι γουρουνίσιο λίπος, με καλαμποκάλευρο, πολλά παιδάκια με χωρίς βρακί και με το καντηλάκι στο εικονοστάσι να καίει. Πάνω στο μπουχαρί ένα καζοκάντηλο να αργοκαίει και η κάπνα του, μέσα από την τρύπια στέγη, θα σκαρφάλωνε προς τα πάνω κι εκεί θα συναντούσε τη γαλατένια λάμψη της νύχτας που το φεγγάρι απλόχερα θα έριχνε.

Τι ομορφιά! Τι γοητεία και τι κάλλος! Και πόσο μεγάλη η απαράμιλλη τέχνη τη φύσης να μεταβάλει τη δυστυχία σε ευτυχία, το δάκρυ σε γέλιο, τη φτώχεια σε αρχόντισσα, να εξουδετερώνει τον πόνο, και παν’ απ’ όλα να πρυτανεύει ο αειθαλής έρωτας ανάμεσα στον άνθρωπο και στη φύση! Ας ήταν κι έτσι! Σήμερα δεν είναι ούτε έτσι!

Τούτο το φθινοπώρι είναι αλλιώτικο· ψυχρό· αδιάφορο. Το μόνο που νοιάζεται είναι να συγκεντρώνει τις δυνάμεις του σε ένα και μοναδικό ποτάμι που ήδη έχει «φουσκώσει» επικίνδυνα και αρχίζει να ξεχειλίζει, λες και νοιάζεται να γκρεμίσει κάστρα, πύργους, καντόνια και να ξεπλύνει της καταχθόνιας τη βρωμιά. 

Στο πέρασμά του, όπως ακούγεται η βοή του…, που ο μεγαλύτερος εγκέλαδος τίποτα δε θα είχε να ζηλέψει…, και τα ακατάπαυστα τριγύρω του πιτσιλίσματα που θυμίζουν θρησκευτικές μάστιγες περασμένων αιώνων, προμηνύουν το μένος, την οργή και το πάθος του να ξεριζώσει ό, τι οι τελευταίοι καύσωνες με ατέρμονους και αφύσικους τρόπους σπείρανε τους δικούς τους ανέμους. Αυτός, ο αγγρισμένος και αφρισμένος φθινοπωρινός ποταμός, θα τους δώσει τη δυνατότητα να θερίσουν τις θύελλες και θα τους πνίξει οριστικά. Μήτε ίχνος αποβρασμάτων δεν θα αφήσει από τους αφύσικους καύσωνες για να μη μπορούν να ανασυγκροτηθούν ποτέ και με τίποτα.

Εμείς θα πούμε: Άνθρωποι μην αφήνεστε στους συνειρμούς του φθινοπώρου. Είναι ικανό να μετατρέψει τον άνθρωπο σε φύλλο, να τον μαγέψει, να τον ταξιδέψει και να τον ξελογιάσει, όπως ο αγαπητικός την αγαπητικιά του. Μην αφήνετε τον φθινοπωρινό ρεμβασμό να σας παρασύρει. Μόνο αγκαλιάστε το Λόγο και ακολουθείστε αυτόν το χείμαρρο που όλο μεγαλώνει, μουγκρίζει και ισοπεδώνει.

Μόνο έτσι μπορούμε να αποφύγουμε νέες Οδύσσειες που θα’ ναι χωρίς Ιθάκη και χωρίς Οδυσσέα. Λοιπόν! «Μη χάνετε το θάρρος σας και είναι μακριά /εκείνος ο χειμώνας που φαίνεται ψηλά. / Μόνο να φυλαχτείτε! / Βάλτε βαθιά τις ρίζες σας μαζί αγκαλιαστείτε, αγέρας είναι δυνατός, να μη τον φοβηθείτε!»

 Κλείνοντας για πολλοστή φορά θα επισημάνουμε πως: «Της ζωής τα πειράματα είναι ανεπίτρεπτα και επικίνδυνα. Το μόνο της σχολειό και επιτρεπτό είναι πρώτα να διδάσκεται κανείς κι ύστερα να διδάσκει…»

Ε.Ε. Ελλάδα, Τρίκαλα, Σεπτέμβρης 19  2012 pelasgos@fasoulas.de   www.fasoulas.de